Puber-attack

Het is zover: ik ben de stomste mama die er is. Althans als ik mijn oudste dochter mag geloven toch. Al een hele week zijn de mini drama uitbarstingen overal aanwezig. Wat mijn vulkaan blijkbaar ook makkelijker in gang zet. Donderdag komt de ontploffing, de gsm mag niet meer mee op de kamer bij het gaan slapen. Iemand al eens geprobeerd dit aan een puber in wording te zeggen? Ik krijg een “Dat denk ik niet” “Je bent stom!” “IEDEREEN mag die meenemen. Alleen IK weer niet..” Oh drama…bel de smartphone politie 😀 Er volgt een tranendal voor een lange tijd, tot ik zelfs beneden op mijn GSM (hey ik ben de mama, dat mag) begin op te zoeken wat eigenlijk een goed plan is rond GSM gebruik. Mijn puberjaren gingen voorbij zonder smartphone. Toen ik 20 was kocht ik de eerste, een Nokia, met snake. Maar ik hing wel elke avond 1u aan de telefoon met mijn beste vriendin. Tot ergernis van mijn ouders “Wat hebben jullie elkaar in godsnaam nog te vertellen?!”. Dus ja, communicatie is belangrijk denk ik dan maar. 😉

Waar is het moment dat er een prinsesje lag te huilen in bed voor een tutje. Ik zie me nog staan in de keuken, mezelf bijna vastketenen aan de kast om toch maar geen reserve tut te gaan brengen. Om niet als super held binnen te lopen in de kamer met een tutje in mijn hand. Compleet met “Tadaaa” tune en al. Ik deed het niet. Mijn hart brak, maar het was ten minste de Sint die het had gedaan. Hij had de tut aangenomen. Twee dagen later was de tut voorgoed verleden tijd, twee maand later stonden de tandjes terug mooi op elkaar. Hupla, check! We zijn de 4e dag op rij en eindelijk komt er geen drama meer over de GSM bij het gaan slapen. Enkel nog een kleine poging “Ja, ik zal het maar niet meer zeggen zeker”. Het mag nu wel duidelijk zijn, het is makkelijker een 4-jarige zonder tut te gaan laten slapen dan een bijna 12-jarige zonder GSM.

 

“Adolescentie: het groeistadium waarin een eerst perfect normaal kind plots gaat lijken op een buitenaards wezen.”

-Joyce Armor-

 

Plots ben ik niet meer mee, begrijp ik er blijkbaar niets van volgens mijn meisjes. Terwijl ik volgens mijn gevoel gisteren ook nog maar gewoon jeugd was. En eigenlijk nu zelfs nog, ik ben gewoon nog jong en gek. Denk ik. Voel ik. Als ik onnozel doe op een Popeiland festival. Ik begin te dansen en 2 paar ogen kijken me aan alsof ik zonet uit een ufo ben gestapt. Als ik thuis in mezelf zit te denken en dus een serieus gezicht trek, kijken 2 paar ogen me aan alsof ik de saaiste ooit ben. Begrijpt iemand het? De meisjes maken soms ruzie. Alleen als het gaat over hoe belachelijk mama doet, dan zijn ze het eens met elkaar. Ik zeur, loop te zagen, ben teveel bezig met te vragen op te ruimen en zit te dicht op hun vel. Maar eerlijk van al dat “hangen en luiwammesen” krijg ik soms de stress. Oh ja en het duurt te lang eer de lievelingstrui gewassen is. Alsof ik dat even in de nacht kan doen? Iemand nog een kabouter over? Balanceren op een slappe koord 😉

Ik sta rustig op, het is nog zalig stil in huis. Even geniet ik van dit moment. De rust is teruggekeerd, zalig lief knuffelmeisje is weer vanonder de puber douche gekomen. Het is ook wat, je lichaam dat zoekt. Nieuwe periode in je leven, op weg naar een middelbaar. Als ik zelf meer in mijn zen kom, kan ik alvast 1 vulkaan in huis blussen. Dus ik beslis dat ik het pubergeweld zal bestrijden met alle liefde die ik heb. Na een zoveelste uitbarsting hangt er een groot blad aan de deur tegen dat ik terug kom “I LOVE YOU”. Mijn hart smelt, wat een vat vol emoties is ze toch. Ik ga genieten van de rustige ochtend en…. SPOILER: al stampend en huilend komt een nieuwe episode eraan. Deze keer is het een barbie, de zus heeft het haar in een vlecht gelegd. Verdorven voor het leven die barbie. Ik zie de hormonen razen door haar kleine lijfje en tegen mij tekeer gaan. Kalm blijven mama…gewoon kalm blijven… Liefde, alles is liefde ❤