Een lachend kakske

Een streepje zon. Ik doe mijn ogen open en ik zie zowaar een streepje zon! Het wordt een super leuke dag. Bye bye regen, hier komt de zonneschijn! Ik kijk op mijn telefoon, 6:33u oké nog 2 minuten en mijn wekker gaat af. Het is zondag mensen…maar we hebben een communicant vandaag. Vrolijk spring ik uit mijn bed. Euh…nee eigenlijk niet. Na me nog eens om te draaien, de tijd die ik nodig heb om op tijd te zijn te herberekenen en nog eens naar het weerbericht te kijken sleur ik mezelf uit bed. Vreemd, de enige waar ik voorlopig voor moet zorgen ben ik zelf. Het is muisstil in huis. Mijn gerief had ik gisteren al klaargelegd dus het gaat allemaal op schema. Eens beneden steek ik iets in mijn mond en dan rij ik naar mama.

In de keuken is het allemaal al opgeruimd, ruim een uur voor ze moeten vertrekken. Blijkt dat ze al van 6u op zijn. Iets met zeker op tijd willen komen. (Heb ik niet geërfd). Voor mama is het een enorme stap mee naar de kerk gaan. In haar rolstoel vooraan als meter mee het vormsel volgen. Het lijkt banaal, maar ik merkt dat ze er allebei emotioneel onder worden. Niemand wil graag in een rolstoel gaan. Het idee dat er een volle kerk je kan zien maakt het er ook niet beter op. Dus ik kom haar schminken, wat makkelijker gezegd is dan gedaan. Mascara bij iemand anders aandoen is raar. Als die iemand dan nog knippert met de ogen, dan is het helemaal een wonder dat ze er niet uitziet als een harlekino. Ze wil er goed uitzien en dus heb ik gisteren ook haar nagels gelakt. Ze zien er goed uit, allebei. De emotie trilt wel op hun lip, ook al is het het zoveelste kleinkind in de rij die communiekant van de dag is 😉

“Your intellect may be confused, but your emotions will never lie to you.”

-Roger Ebert-

Bij de kapper komt Louise super vrolijk binnen, ze heeft er duidelijk zin in. Dit is haar dag en ze gaat hem helemaal opnemen van begin tot einde heb ik de indruk. Ze straalt en ze ziet er prachtig uit (ok…ook hier ben ik weer heel objectief 😉 ). Tijdens de viering voel ik het al, al die emoties. Mijn zakdoek is niet ver weg. Het is aandoenlijk (ze worden zo groot!) maar om daar nu elke 20 minuten mijn ogen voor te moeten doppen dat is misschien ook wat speciaal. Ik begrijp het niet helemaal, maar het hangt wel al een paar dagen in mijn lijf dat emo zijn. Bij filmen, dingen op tv, dingen die ik lees,… Ondertussen heb ik geleerd het te laten passeren zoals het is. De dienst loopt ten einde, we nemen nog een super leuke foto met meter en peter en iedereen vertrekt. Ik help mama in de auto en stap dan naar de mijne terug. Voorbij een lege kerk, maar wel onder een stralende zon. Onderweg naar huis bedenk ik mij dat ik nog langs de bakker moet. Compleet vergeten. Als ik aan de kassa sta belt papa mij, ik zou daar nog passeren. Ook compleet vergeten. Mijn hoofd is wat in de war, alsof ik in de mist zit.

Ik voel me een lachend kakske… Vrolijk vanbuiten, want ik geniet enorm van de dag. Maar na de dienst is het vooral kak. Haar feestje heeft ze nog te goed, dus ga ik alleen naar huis. Ik voel me eenzamer dan ooit. Waar komt dit ineens vandaan?! Als ik in bad kruip beslis ik, dit nooit meer. Is er niemand die me eens wil bellen, me wat opbeuren? Natuurlijk heb ik beste vriendinnen die me graag zien en als ik had gevraagd om iets te doen met mij hadden ze dat zeker gedaan. Maar om de één of andere reden heeft iedereen iets te doen en heb ik met niemand afgesproken. Een vroegere buurman die langs wil komen zeg ik af, ik wil alleen zijn en tegelijk voel ik me eenzaam. Iemand die het snapt?! Als ik in bad zit belt Louise, super vrolijk. Om eens te horen hoe het is, want ze had van de plusmama gehoord dat ik wat droopy was. Lap..daar zijn de tranen weer. Ik slik ze weg want ik wil natuurlijk niet haar dag verpesten. Ze belt me bijna nooit als ze hier niet is, wat ik overigens helemaal prima vind. Alleen vandaag doet het deugd, het is een pleister op een lachend kakske. Diep vanbinnen doet het deugd, we verstaan elkaar. Ik krijg het er warm van. Na een enthousiast relaas van wie er is en wat ze al heeft gekregen zeg ik haar verder te gaan genieten van haar feestje.

Ik zet een film op, ga eens goed huilen. Dan mijn schoenen aan en buiten. De natuur in en een korte wandeling maken. En ik ben dankbaar voor al dat moois. En vooral, dankbaar voor de mooie dag. Voor de zonneschijn, zodat ze op hun springkasteel kunnen. Voor de liefde die onze kinderen langs alle kanten voelen. Voor mijn zus die me belt om me proficiat te wensen (en ja hoor…weer tranen wegslikken). Voor de vriendin die me belt om wat naar mijn gezaag en gehuil te luisteren. Voor mijn beste vriendin die me onder avond een digitale knuffel stuurt. Voor mijn prachtige dochters. Voor ons geweldig leven. Voor de kakdag, die toch in mij een dankbare smiley terugvond. ❤