Des goûts et des couleurs…

De zon schijnt (in het ideale scenario toch deze maand). Je beslist om met een vriendin, je partner, moeder, alleen, kinderen of eender wie een terrasje te gaan doen. Je zoekt een leuk plekje uit met zicht op de winkelstraat of mensen die passeren. En dan begint de pret. “Oh wat heeft die nu aan? Geen spiegel thuis!” “Heb je dat haar gezien, RIP kapper..” “Ola water in de kelder gesignaleerd!”. Herkenbaar? Voor mij in ieder geval wel. Gewoon zitten en mensen bekijken is fijn. We hebben daar al heel wat mee afgelachen. Je ziet echt de meest uiteenlopende stijlen passeren. Maar als we er eens over nadenken, is dat meestal een manier om jezelf beter te voelen denk ik. Want wij hebben wel in de spiegel gekeken toen we deze morgen vertrokken vinden we. En natuurlijk hebben wij alleen maar de juiste kledij, toch? Dus is het leuk om anderen te beoordelen. Oordelen…

Wat zou er nu gebeuren als we verder kijken dan de kledij, het haar, de tattoo’s, het uiterlijk,…? Wat je dan ziet is verbondenheid, ieder mens is uniek. Zonder oordeel. Ja smaken verschillen, je hoeft ook niet alles wat een ander aan doet mooi te vinden. Het toelaten in zijn eigenheid zou al een begin zijn. Zo ben ik onlangs op stap geweest met één van mijn hartsvriendinnen. Communieoutfit spotten voor mezelf, lastig. Ik vond nergens mijn “goesting”. Zij heeft een super coole maar helemaal andere stijl dan ik. Enter de zieke beste vriendin vanop de face-time om advies te geven. Op een gegeven moment wandelen we langs een winkel. D zegt dat ze hier binnen wil. Prima voor mij, na ongeveer een halve minuut rondkijken heb ik het wel gezien. Tot ik haar hoor roepen “Oh ja, dees is gewoon graaf! Dit wil ik!” Ik kijk verbaasd, is dat nu een sjaal die ze vast heeft? Als ik dichterbij kom blijkt het inderdaad een sjaal te zijn die er uitziet als een stuk dekbed. Ik zeg niets en ze doet hem aan. En echt, hij staat haar geweldig! Als ik dat zou aandoen denken ze dat ik in de rapte mijn deken ben vergeten in mijn bed, maar bij haar staat hij. Omdat haar uitstraling ook echt blij is met dit euh… “ding”. 😉

“Des goûts et des couleurs on ne discute pas…”

Het feit is, waar ik vroeger vond dat het allemaal bij elkaar moest passen en piekfijn in orde moest zijn bij de kinderen, ben ik nu wat gematigder. Denk ik.  Het is allemaal oké en ja ze mogen spelen op school en vooral zich vuil maken. Daar heb ik echt aan moeten werken. Ze waren soms bang om te spelen om ik helemaal gek werd dat juist DAT nieuw truitje een vlek kreeg na AMPER één keer aan te doen. Dat laat ik nu (meestal) los. Het volgende wat ik probeer los te laten zijn dingen die zij overduidelijk mooi vinden en ik euh….minder. Als ik er over nadenk is dat ook wat onze ouders deden. Ik heb mijn moeder niet zien huppelen van blijdschap toen ik met mijn buffalo’s thuis kwam. Of die keer dat ik een broek met olifantenpijpen wou. Om het jaar nadien een fluo rokje van Z&J (ja echt…) aan te doen dat zelfs Nancy uit thuis nu niet meer zou dragen. De bomber jackets laat ik dan maar even achterwege. Nee, ze hebben nooit gezegd dat ik iets afschuwelijk aan had, maar het ongetwijfeld vaak gedacht.

Dus vrije keuze van kledij en stijlen, daar ben ik voor. Enter…mijn puberende dochter. Ja misschien moet niet alles kunnen, of wel? Meer en meer ontwikkelen de meisjes hun eigen stijl en wat me opvalt: ze zijn heel gevoelig aan commentaar van anderen. “Oei er zit een vlek op je broek, zo kan je toch niet verder?” Dan gaat het stoomalarm al in werking. Dan nog zeggen dat haar trui lelijk is, en je kan met de vrijgekomen stoom een trein aan de gang houden. De jongste heeft er zo weken over gedaan om haar haar kort te laten knippen (wat overigens echt heel mooi is kort, objectief als ik ben 😉 ) Gewoon uit schrik wat de anderen zouden zeggen. “Wat als ze mij uitlachen mama? Wat als ze het niet mooi vinden?” Ja wat dan…dan niets eigenlijk. Alleen is dat iets wat je naar mijn gevoel enkel al doende en met vallen en opstaan kan leren. Als jij met jezelf tevreden bent, dan straal je dat ook uit.

“Beauty begins

the moment you decide

to be yourself.”

-Coco Chanel-

Het is een moeilijke evenwichtsoefening. Een tiener-puber aanmoedigen zichzelf te zijn, haar eigen keuzes te maken. En daarbij ook mijn mening geven zonder de onzekerheid over haar uiterlijk op te dringen. Laat ze maar zijn wie ze zijn. Al is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Wij als volwassenen willen toch ook vaak de bevestiging van anderen “Ja, vindt je het echt een mooi kleedje?”.  Het lijkt ook heel banaal zeggen “dat ga je toch niet aandoen?”, maar het gaat soms veel verder dan dat. Als ik haar voor de kast zie staan en twijfelen wat ze wil aandoen. Dan zeg ik haar om te kiezen, zo moeilijk is dat toch niet. Tot ze dan aarzelend zegt “Als ik dat aan doe zegt die dat het niet mooi is, als ik dat aan doe zegt iemand anders dat het niet mooi is.” Simpele opmerkingen, die wel zaadjes van onzekerheid planten in haar kleine hoofdje. Dus probeer ik me bewuster te zijn van wat ik wanneer zeg. Hoe ik het zeg en vooral wanneer ik best even zwijg. Zo ook als we gaan winkelen. Het is de eerste keer dat ze elk zelf dingen uit het rek mogen nemen en ik van een afstand vertwijfeld toekijk. De oudste neemt een jasje uit het rek. Ze kijkt er vol enthousiasme naar. Het is zilver en blinkend als een atomium-bol. Ik denk net-niet-luidop “Oh nee toch geen jas van zilverpapier!”. Maar ik zwijg en rol stiekem met mijn ogen. En maar goed ook. Want wanneer ze er mee uit het pashok verschijnt, met een bijpassend t-shirt er onder, staat het haar. Ze straalt ermee, letterlijk en figuurlijk. Waarschijnlijk omdat ze er zelf zo blij mee is. Ieder heeft zijn eigenheid en dus ook zijn eigen stijl. Die meestal (niet altijd) perfect past bij wie ze zijn. Dan straal je meer dat is zeker, zelfs in een jas van -ahum- zilverpapier. Dus ik beslis om te proberen ze de nodige ruimte te geven, zodat ze kunnen zoeken wat hun stijl is. Ieder is uniek, mijn kinderen zijn mooi, jouw kind is mooi, jij bent mooi,… Straal zoals je bent, laat je zien zoals je bent. Wie zijn wij ook om een mening te vormen over wat mooi is. Ik heb natuurlijk een mening, alleen probeer ik ze meer voor mezelf te houden. En met een open blik te kijken, verrassend wat je dan ziet. Dus pubers in wording, I let it be. Met heel af en toe een veto – ik ken mezelf 😉