Small things, big things

Het is vakantie, tijd voor wat quality time samen. Voor de ene is dat elke dag een uitstap, voor de andere is dat gewoon “zijn”. Voor de meisjes is dat zo vroeg mogelijk opstaan. (waarom kan dat niet tijdens schooldagen?) Voor de 342e keer Mario cart spelen en mama dik laten verliezen. (Ik deed het zelfs niet met opzet, verliezen). En de dagen vullen met urenlang in pyjama tv-kijken om dan tegen 13u te zeggen “mama ik heb honger, wanneer ontbijten we?”. In my defense, ik heb dan al 28 keer gezegd dat ze een boterham kunnen komen eten. Wat dan meestal beantwoord wordt met rollende ogen en een eensgezinde “Straaahaaaaks”. Maar hey het is ok. Want vakantie dat is vooral niets moet, alles mag.

De weinige dagen dat ik ook vakantie heb, gaan we iets leuk doen. Op mijn vraag wat ze zoal willen doen komen de wildste ideeën. “Oh ik wil naar de Efteling vandaag!” – Euh ja, dan hadden we niet heel de voormiddag in pyjama moeten kamperen. Of “Ik heb iets gezien van Fantasialand, daar wil ik naartoe!”. De ene moment willen ze weg de andere moment gewoon hangen en zijn. Te veel keuze. Dit weekend kwamen ze met het plan om te gaan zwemmen. Terwijl ze samen “Jaaaa goed idee riepen naar elkaar” dacht ik alleen maar “oh nee…niet zwemmen”. Ze sprongen een gat in de lucht wanneer ik iets minder enthousiast toestemde. Eigenlijk ga ik helemaal niet graag zwemmen, maar ik heb me voorgenomen minder na te denken en te genieten van het nu. Drie uur lang hebben we glijbanen gedaan (dan was ik bijna onderkoeld). Het moet gezegd, we hebben ons super geamuseerd. Op het omkleden in de te krappe kotjes na. Het is nu van de lijst, hopelijk voor de komende 5 jaar 😉

“Little things

make

BIG days”

Ik zie mijn kans om de kamers wat te laten opruimen. Tot mijn verbazing vindt Marie haar kamer zelf te vol. Oh iemand heeft mijn gebeden aanhoort! Er vliegt een deel de vuilbak in, een deel geven we weg en een deel gaat naar zolder. Wat ik ook al een stap dichter bij weggeven vind, een mens kan niet alles hebben. Tijdens het opruimen weet Marie bij elk dingetje een verhaal te vertellen. Haar ogen glinsteren bij voor mij schijnbaar rommel, maar voor haar een geweldige herinnering aan iets. Dat gaat van pingpong ballen tot stenen tot mini figuurtjes. Alles heeft zijn verhaal. Ik glimlach, wat een zalig eenvoudige manier om dankbaar te zijn. Ineens begint ze enthousiast te lachen “mijn verhaal, mijn verhaal!”. Ze heeft een papier met een verhaaltje teruggevonden over een beer die jarig is. Het is helemaal verfrommelt. Het is van vorig jaar en nu al moet ze lachen met haar eigen creatie. Het gaat zo snel en stiekem vind ik het bijna jammer dat ze zo wil opruimen. Het lijkt zo leeg. Ik zeg het alleen niet luidop, stel je voor dat ze zich bedenkt.

Vandaag rijden we een dagje naar zee, mijn beste vriendin en co gaan bezoeken. Wat een zalig eenvoudige dag! Het weer is prachtig, het gezelschap gezellig en de kleine dingen zijn vooral grote dingen. Rijden met een go-cart, spelen op het strand en ijsjes eten. We rijden over de dijk met een kar die je hoort kraken tot in Gent. Het deert ons niet, ik voel me gewoon eenvoudig gelukkig. De kinderen graven putten in het zand, zonder doel. Of nee om er over te kunnen springen. We bestellen met zijn allen pizza. Als ik de kinderen allemaal samen stil in ondergoed (ja geen zand in huis) in de zetel zie zitten “chillen” smelt mijn hart. Vriendschap en tijd, meer heeft een mens echt niet nodig. We rijden naar huis, dik tegen de zin van de meisjes. Ik kan ze geen ongelijk geven, de dag was zo eenvoudig, dat hij vooral heel groot was. We zwaaien de vriendjes uit en genieten onderweg nog wat na. Af en toe gaat er een oogje toe in de auto. En morgen, morgen zullen ze wel uitslapen, hoop ik. ❤