Nieuwe dag, nieuwe oefening (ik zit ondertussen aan dag 20) en ik heb al wat leuke dingen meegemaakt. Gewoon door simpelweg dankbaarheid te oefenen. Dus ik blijf verder gaan tot dag 28. Ik ben er wel nog niet helemaal uit wat ik ga doen daarna, maar ben er bijna zeker van dat ik een aantal dingen ga blijven herhalen. Een oefening van gisteren was bijvoorbeeld 90 stappen lang ‘dank je’ zeggen. Dat lijkt makkelijk, ongeveer 1,5 minuut dank je zeggen. Ware het niet dat ons brein zodanig geprogrammeerd is (of slecht is opgevoed) dat je na amper een paar stappen vergeet waar je mee bezig bent. En dan schiet er te binnen dat je nog brood moet kopen, je de kledij van de jeugbeweging nog moet zoeken en waar zou in godsnaam het reservesleuteltje zijn van mijn oudste dochter haar fiets?
Onnodig te zeggen dat ik dus vaak opnieuw ben beginnen tellen, maar dat is niet zo erg. Ik overtuig mezelf ervan dat te veel ‘dank je’ zeggen beter is dan te weinig. 😉 In de auto bedenk ik dat het de moment is om de truuk met dankbaarheid eens te testen. Het mysterieus verdwenen reservesleuteltje. In principe alleen maar nodig als het eerste kwijt is. Maar mijn oudste prinses gaat op zeeklassen en op de lange lijst staat ook het reservesleuteltje van haar fiets. Ze was ervan overtuigd dat ze wist waar het lag, bleek het toch niet daar te liggen. Ik probeer in de auto de oefening van dankbaar zijn voor iets alsof het al is gebeurd. Ik stel me voor dat ik het sleuteltje zomaar vind, ben dankbaar en ben er oprecht blij mee. Als ik thuis kom ga ik naar Louise haar kamer, beetje zonder na te denken. Doe haar kleerkast open, neem van onder een stapel een schijnbaar plat rugzakje. Ik rits een zakje vooraan open, steek mijn hand er in en ik pak gewoon het sleuteltje vast. Hoe geweldig is dit!? Blij ben ik en dankbaar ook, spaart me een nieuw slot en een preek over goed op het originele sleuteltje te passen. En het werkt! Al moest ik daar niet echt van overtuigd worden. Het universum is iets prachtigs.
“There are only two ways to live your life. One as though nothing is a miracle. The other one as though everything is a miracle.”
-Albert Einstein
Als ik thuis ben met de kinderen is het een rush. “Boekentas leeg meisjes! Huiswerk gemaakt? Hoe je hebt je boek voor je toets morgen niet bij? Huilen helpt niet…ik kan je boek niet toveren.” Gerief inpakken voor de zeeklassen, ondertussen nog wat was sorteren, gerief in het afwasmachine willen steken. Sh*t, dat zit nog vol, niet uitgeladen. Grrr. Inpakken duurt langer dan gedacht, eten is later klaar dan gedacht. En zo zitten we pas tegen 19.30u te eten. Ik helemaal in mijn zen-flow, denk ik. Plots vraagt Marie me iets, ik antwoord. Maar nogal kort. Oei, wie is die stem die plots uit mijn lijf kwam? Was ik dat? Mijn prinsesjes lijken ze te herkennen want ze veroeren niet. Enkele minuten later is ze daar weer, kortaf, beetje ambetant en niet echt lief. Enfin zeg! Wie is die dame die in mijn lijf woont?! Ben ik soms nog zo chagrijnig? Ik schrik van mezelf…dringend tijd voor wat zen. We pakken ons bord en gaan allemaal gezellig aan de salontafel eten. Pedagogisch waarschijnlijk totaal onverantwoord. Maar het kan me niets schelen!
Tijd om te gaan slapen. Boven worden tanden gepoetst. Aan een merkwaardig trager tempo dan de aangewezen 2 minuten. Te kort poetsen is hier geen probleem. Het duurt soms zelfs zo lang dat ik op de tijd dat ze tanden poetsen en pyjama’s aandoen, ik me kan douchen, haar wassen en brushen. Ik beslis snel andere lakens op te leggen en tot mijn verbazing is Marie sneller klaar. Ze komt vragen of ze me mag helpen. Tuurlijk! (joepi, mijn chagrijnige dame is het afgebold precies). Ze springt op bed en gaat plat op haar buik liggen. Ze zwaait met haar armen en benen over de matras. Als ze in de sneeuw zou liggen maakte ze zeker een engeltje. “Ik ben jouw professionele plat-wrijver mama!” Ik schiet geweldig in de lach. Ze ziet er zo lief en crazy uit op haar eigen manier. Gewoon haar eigen zelf, puur. Enthousiast plat wrijven, op haar buik en met een eenhoorn staart rond haar middel gebonden. Het lijkt alsof ze recht uit de hemel gevallen is. Wanneer ik haar dat zeg antwoord ze doodeenvoudig. “Ja, ik vond dat hier een leuk plekje om uit de hemel te vallen.” Ik bedenk me dat ik een geweldige gelukzak ben. Een warme gloed zit rond mijn hart. Het zal allemaal nog wel meevallen met die drukke, chagrijnige dame in mijn lijf. Want er viel toch zomaar een prachtige eenhoorn op mijn bed. ❤
Terugnaarstart 
😍🙃
LikeLike