Alzheimer, vergeet me niet

Alzheimer, het is iets waar sommigen onder ons waarschijnlijk vroeg of laat van dichtbij of veraf mee te maken krijgen. Enkele jaren geleden werd bij mijn moeder de ziekte vastgesteld. Of althans, toch volgens de uitgebreide testen, want een sluitende zwart op wit test bestaat er nog niet. En dus kwamen wij na het doktersbezoek met een uitgebreide tekst thuis en een doos pillen om het effect ‘uit te stellen’. Iedereen had zijn idee erover, van “zie-je-wel” tot “daar klopt niets van”. Wat er ook van zij, ze wordt minder en minder mobiel. Onlangs vroeg ze aan papa wie hij was, toen hij zijn naam zei dacht ze even na en zei “Ah ok dan ben ik L.”. Alsof ze een duo als Gaston en Leo wel kan onthouden. 🙂

Ik heb me er lang tegen verzet, wou met alle mogelijk middelen dat ze haar pillen zou innemen. Dat ze oefeningen zou doen om in beweging te kunnen blijven, dat ze meer naar buiten zou gaan. En vooral nog, dat ze mijn lieve papa zoveel niet zou belasten. Met momenten ben ik er ziek van geweest. Zien dat je ouders hulp nodig hebben maar ze het niet willen zien, ze geen hulp willen aanvaarden. Terwijl er zoveel middelen zijn die het leefbaarder kunnen maken. Met die machteloosheid kon ik niet om. Iedereen heeft er ook zijn idee van, iedereen wil zijn zegje doen. Ooit heeft een dame van het dementiecentrum een half uur naar mijn huilende uitleg geluisterd. Zonder aarzelen, zonder me af te wimpelen, bewonderenswaardig.

Zien

 

Het leven heeft mij dag aan dag

heel duidelijk laten blijken:

de mooiste dingen die je ziet

die zie je, zonder te kijken.

Ze blijven bij je bovendien,

je hebt ze met je hart gezien.

-Toon Hermans

De voorbije maanden is het anders, ik heb het wat meer losgelaten. Wat je niet kan veranderen, laat je los. Gemakkelijker gezegd dan gedaan wel… Het voordeel van geen job is dat ik veel meer tijd heb om met mama iets te doen. Haar nagels gaan lakken, eens een korte wandeling maken. Tijdens het zoeken naar haar nagellak vond ik zo toevallig oude platen. We hebben dan samen een soort van Schlagerfestival gehouden in de living. Met LP’s van de jaren ’70 en zangers waar ik nog nooit van had gehoord. Heintje en een zeker Duitse zanger met blond haar. We lagen plat van het lachen en mama maar zingen. Toen mijn vader thuiskwam bekeek hij ons alsof we gek waren geworden. We zijn al een paar keer naar de markt gegaan, daarna een terrasje gaan doen, iets gaan eten. Super gezellig allemaal en ze leeft er van op.

Vandaag belde ze me op, of ik thuis was. Papa was even naar de winkel en ze had iets gedaan wat niet de bedoeling was. Ik ben direct in de auto gesprongen en daar gebeurde iets heel speciaal met mij. Er kwamen geen verwijten dat ze hulp moeten vragen, geen lastig gevoel dat ze geen medicijnen wil nemen. Geen boosheid of frustratie dat ik holder de bolder naar daar moet rijden. Het enige wat er kwam was vriendelijkheid. Het was alsof er binnen in me alleen maar kalmte en vreedzaamheid heerste. En de blijheid dat ze mij belde, dat ze de stap zette om hulp te vragen. Want, hoe rationeel ik ook kan zijn. Ik kan me in geen geval voorstellen hoe jammer het moet zijn, dat je amper nog iets zelf kan. Het enige wat ik kan doen, is er zijn en af en toe een goeie Duitse meezinger op de platendraaier leggen. ❤