Dans door het leven!

Regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik praat, in mijn hoofd, tegen niemand fysiek eigenlijk. Ik kan hele verhalen vertellen terwijl ik rond stap of zit. Het is alsof ik een dagboek maak in mijn gedachten, vertel in het luchtledige.  Vreemd wel, vroeger had ik totaal niets met verhalen, boeken of stilte. Wat ik ondertussen heb geleerd is dat de natuur een zalige plaats is om te zijn, de stilte is zo veelzeggend als je bereid bent te luisteren. Buiten in een bos of aan de zee, hoor je vaak ook jezelf. 

Al die verhalen die ik in gedachten maak, zijn er te veel om in één keer te vertellen. Dus vind ik het tijd om ze eens op te schrijven. Het is begonnen met de zoektocht naar een nieuwe job, maar na een aantal maanden heb ik moeten vaststellen dat het vooral een zoektocht is naar mijn doel, wat wil ik? Wat is mijn ‘Dharma’? En bij elke sollicitatie, nieuw idee,..is daar het “ja, het komt in orde!” gevoel. En evenveel keer knal je tegen de muur, om diverse redenen.

“Het leven is net als Jazz. Een groot deel ervan is geïmproviseerd; we kunnen niet alle variabelen onder controle houden. We moeten het leven met lef en flair leven, ongeacht wat er op ons pad komt.” Haemin Sunim

Tijdens mijn wandelingen kijk ik graag rond, genietend van de stilte. En af en toe vind ik een wit pluimpje, wij zien ze als engeltjes, mijn dochters en ikzelf. We hebben er al een hele verzameling van. Ik vind het een geruststellende gedachte, dat hoe vaak je ook opnieuw moet beginnen, er is altijd ergens iets of iemand die je tegemoet komt. En uiteindelijk word je er beter van, of althans dat hoop ik. Dus ik tracht te dansen door het leven, laat me leiden door wat komt. Want elke keer als ik denk, nu heb ik het onder controle, komt er weer iets nieuws tevoorschijn. Dus raap ik alle moed bijeen, keer op keer en hup…terug naar start!