Ben ik te lief meneer?

Voila, vandaag het gesprek met mijn nieuwe manager. Ik verwacht er niet zo heel veel van, maar het is voor mij toch belangrijk te weten hoe hij onze samenwerking ziet. Na al die energie steken in het ontwikkelen van mijn teamgenoten zijn we nu een zelfsturend team geworden. Met de nieuwe baas als een micromanager, zit ik er wat tussen zonder echt meat on the bone. Ik heb dringend wat om handen nodig, niet het dagdagelijkse. Maar iets waar ik me in kan gooien, waar ze mij voor uitdagen, iets waar ik 200% voldoening uit kan halen. Comfortzone is zo niet mijn ding.

Zonder al te veel argwaan loop ik zijn bureau binnen. (Ik ben niet het type dat onnoemelijk veel ontzag heeft voor hiërarchisch hoger geplaatsten. Wel heb ik eindeloos respect en bewondering voor mensen die echt iets bereiken met en voor mensen. Dat staat helemaal los van positie). Dus ik open het gesprek naar hoe hij denkt dat wij het beste kunnen samenwerken, waar ik voor hem de toegevoegde waarde kan zijn in zijn manier van werken. Het gesprek start rustig, hij moet wat nadenken. En plots zegt hij “ik denk dat er hier in de toekomst geen plaats meer is voor jou”. Bon fair enough, dat kan ik plaatsen. Meer nog ik had het aan onze nieuwe CEO zelf laten weten dat de rol die ik beman op termijn overbodig zou zijn eens het stabiele zelfsturend team echt op gang was. Tot hij verder praat en me woord per woord duidelijk wordt, geen plaats in dit departement, maar ook geen plaats in het bedrijf.

“Success is not final, failure is not fatal: it is the courage to continue that counts.” Winston Churchill

Waar komt dat ineens vandaan?! Ik weet me geen houding te geven, maar probeer me sterk te houden. Geen plaats meer voor mij…maar hoe dan, waarom? De voorbije jaren heb ik niets anders dan super positieve feedback gekregen en nu na enkele weken nieuwe baas mag ik gaan? In een poging antwoorden te krijgen op het waarom, stel ik vragen. Wat is er misgegaan? Kan ik iets anders doen? Wat is jouw feedback na zes weken? (echt ZES volle weken..) En dan komt er één of ander wollig verhaal dat start met “je hebt me wat op snelheid gepakt, het was niet de bedoeling dit gesprek nu al te hebben”. Euh..hallo?! Ben ik blij dat ik het gesprek ben aangegaan, niets erger dan denken dat je je best doet, terwijl ze achter de schermen je naam al van de org chart hebben geschrapt.

En dan komen de redenen:

• Ik ben te negatief: er is in heel mijn leven nog nooit iemand geweest die vond dat ik te negatief was, eerder omgekeerd. Ik ben de eeuwige optimist! Maar hier kan ik hem nog bijtreden, ik straalde waarschijnlijk wat negativiteit uit in mijn honger naar meer projecten. (en hey, dit was de reden dat ik met je kwam praten!) Dus ik neem het aan, mentale checkbox: negatief niet uitstralen.
• Ik lever niet af op de gewenste deadline: deze raakt mij nog het meeste. Nooit (en deze gebruik ik nu express) nooit heb ik ooit al een belangrijke deadline gemist. Dat is één van mijn sterktes, can-do weet je wel. Als er iets moet gedaan worden, I’m the one. Wat ik beloof dat krijg je. Als ik doorvraag naar een voorbeeld komt er niets, tja zo kan ik ook nog wel wat redenen verzinnen…
• Ik ben te lief voor de mensen in mijn team: deze is hilarisch! Mede door de emotie schiet ik in de lach. Ik te lief? Wil je dat even noteren voor de mensen die mij kennen aub? Ik zeg hem dat hij me zonet het mooiste compliment ooit heeft gegeven. Al jaren zeg ik dat ik lief ben, maar door mijn assertieve zijn, gelooft niemand mij. Mijn vriendinnen schieten in de lach als ik het ze vertel “heeft hij ergens wat pagina’s zijn cursus mensen beoordelen gemist? There is no way dat jij te lief bent!” Jullie zijn bedankt…en ik zie jullie graag hoor 😉

Na het vreemdste gesprek in mijn leven (tot nu toe) sta ik op, stap richting mijn kantoor met grote leegte in mijn buik. Op mijn bureau begin ik te huilen en mijn collega’s vragen me wat er gaande is. (ja ik huil makkelijk, nee dat is niet professioneel maar het kan me geen bal schelen) Kan er niet op antwoorden, de mensen uit mijn team wil ik niet ongerust maken, nog niet. Ik praat even met de collega van HR, ze valt compleet uit de lucht “waar komt dit ineens vandaan?”.  Er zit niets anders op dan naar huis te rijden, midden in de dag pak ik mijn handtas en ga ik naar huis. Vol ongeloof, frustratie, angst,.. Thuis pak ik een bad. F*ck! Ik moet terug naar start… 😦