Schrijven is therapie, en dus is het raar dat ik het al even niet meer heb gedaan. Het geeft me energie en de kans om mijn gedachten te ordenen. Ik praat veel, maar ik zeg weinig zei me ooit iemand. En misschien is dat wel waar. Misschien vind ik het gemakkelijker om mijn gedachten te... Lees verder →
Zondagochtend, ik word wakker en hoor niets. Alleen maar stilte. Uit gewoonte pak ik mijn gsm en ik zie 7:11u. Wauw, een overwinning! Al heel de week slaap ik slecht, ben ik moe, last van wat ambetantig-heid in mijn lijf. Zo van die dagen waarin alles mis lijkt te gaan en iedereen op mijn zenuwen... Lees verder →
Soms overvalt het me, een warm gevoel. Een onbeschrijflijk gevoel van rust dat over mij valt. Een gevoel dat het allemaal is hoe het moet zijn. Alsof ik een warme knuffel krijg. Op zo een moment voel ik mij oprecht gelukkig. Natuurlijk zijn er dagen dat het lijkt alsof alles tegenzit. Maar dan lijkt dat... Lees verder →
De voorbije week ben ik zo goed als bijna elke dag met mijn fiets naar het ziekenhuis gereden. Gewoon om even dag te gaan zeggen. Soms voor voeten te masseren. Soms om er gewoon aanwezig te zijn. Vandaag is dus niet anders. Deze morgen ben ik terug gaan sporten, het heeft deugd gedaan. De cross... Lees verder →
We zijn terug van vakantie, ik ben nog helemaal ge-jetlagged (als dat geen woord is verzin ik het maar). Gisteren zijn we allemaal op een schandalig (belgisch) middaguur opgestaan. Dankzij de 8 uren verschil die we onderweg in de lucht ergens hebben teruggegeven. We zijn na het (middag) ontbijt direct naar mama gereden. Dat was... Lees verder →
Het is zover: ik ben de stomste mama die er is. Althans als ik mijn oudste dochter mag geloven toch. Al een hele week zijn de mini drama uitbarstingen overal aanwezig. Wat mijn vulkaan blijkbaar ook makkelijker in gang zet. Donderdag komt de ontploffing, de gsm mag niet meer mee op de kamer bij het... Lees verder →
Kennen jullie dat gevoel? Wanneer je in de ochtend de kinderen hebt afgezet op school en het lijkt alsof er al een halve dagtaak opzit? En dan moet je meestal nog beginnen werken... Vandaag is zo een dag. Een crapy day zoals ik dat dan bestempel. In de avond willen ze niet in bed, in... Lees verder →
Alweer maandag en bijna halfweg februari. Het voelt alsof we nog maar net de kerstboom hebben afgebroken. Bijna Valentijn ook. Onderweg naar huis zegt Louise dat ze echt niets begrijpt van de jongens of mannen. Dat treft, ik ook niet altijd. Ze zegt dat ze het soms echt niet begrijpt. Ik kan haar alleen maar... Lees verder →
Terugnaarstart 