Je kinderen zijn je kinderen niet

Nog geen 18+

“Mama, ik wil op uitwisseling”. Het was een doodgewone zaterdag, toen Marie plots deze woorden sprak. Enthousiast als ik ben “Dat mag je zeker, nog even wachten tot je verder studeert”. Maar nee, dat was niet wat ze voor ogen had. Ze wil op uitwisseling, liefst in het 5e middelbaar. Lichtelijk nerveus en een beetje verbaasd zeg ik dat dat niet bestaat, op uitwisseling gaan in het middelbaar. Nog geen 18 plus – what is she thinking?! “Je zal nog wat geduld moeten hebben.” Et voila, gesprek afgerond, gevaar geweken.

Alsof ze de kunst van manifesteren al onder de knie heeft nog voor ze het goed en wel beseft komt er nog geen week later een mailtje binnen in Smartschool. Eentje dat ik per toeval lees. (Ja echt er staan zeker 38 ongelezen mailtjes in, die stroom aan info, ik hou het niet bij.) Ze zoeken gastgezinnen, voor studenten op uitwisseling hier in België, in het middelbaar. Hmm, ik zie ergens AFS staan en ik ga op zoek. Voor ik het weet zeg ik aan Marie dat het wel bestaat – op uitwisseling gaan naar het buitenland in het middelbaar. En ze springt bijna een gat in de lucht.

Over de oceaan

Wat komt is een beetje toeval en een aaneenschakeling van go with the flow. Ze moet het nog vragen aan papa of die akkoord is. Die zegt ja en ondermijnt zo onbewust mijn stille hoop dat hij ging vragen of we van lotje getikt waren. Ok volgende horde: een brief schrijven, op gesprek gaan, nadenken over hoe lang en vooral naar waar. Brazilië. Wat?! Wat is er mis met Spanje, Duitsland of Nederland bijvoorbeeld? De grens over is de grens over toch? Wat begon als een los idee aan de keukentafel is plots een plan van een half jaar Brazilië. Ik vraag haar regelmatig of ze wel zeker is, “het is niet niets hoor Marie”. Haar zus die dat niet ziet zitten. Mijn familie die denkt dat ik gek ben. Vrienden die zeggen dat dit een geweldig cadeau is aan haar. Aan meningen en gedachten hierover geen gebrek.

“Er zijn twee blijvende erfenissen die we onze kinderen kunnen geven. De ene is wortels. De andere is vleugels.” – Hodding Carter Jr.

De voorbije maanden was het wat voorbereiden en ik die het toch wat onder de mat heb geveegd. Ik ben trots, dankbaar dat ze dit mag doen en wil doen. En toch, tegelijk heb ik geen idee hoe ik zal reageren als ik haar op de luchthaven afzet. Ze opperde zelf al even om haar door mijn beste vriendin te laten afzetten – die kan veel beter afscheid nemen dan jij mama – uhum, klopt.

Kleine paniekaanval

De echte reality check die kwam toen we het bericht kregen dat ze een gastgezin hadden gevonden voor haar. Tot dan was het precies niet echt. Maar plots overviel het mij: ze gaat echt een half jaar naar Brazilië. Krop in mijn keel en een klein paniekske. No way back! Het gaat gebeuren en je kinderen kansen geven om te groeien is het mooiste en tegelijk moeilijkste wat er is naar mijn gevoel. Liefst van al wil ik ze constant dichtbij en tegelijk bewonder ik allebei hun goesting en moed om zelf hun weg te zoeken. Hun eigen persoonlijkheid te ontwikkelen. En eerlijk is eerlijk: ik zou ook wel eens een half jaar aan de andere kant van de wereld willen gaan leven.

Er komen bijzondere maanden aan: Louise gaat verder studeren en Marie vertoeft aan de andere kant van de wereld voor een paar maanden. Wat gaan ze weer zoveel meenemen en ontdekken, ervaringen voor het leven. Of zoals ze zeggen “it’s not a year in a life, it’s a life in a year”. En daar ben ik trots op. ❤

“Children don’t belong to you. They are not your property. They are a privilege, given to you by life, to nurture and support – not to possess.” – Sadhguru

Heb jij ervaring met uitwisseling? Laat het horen in de comments, ik ben benieuwd.