“Het is een virus, eens het onder je vel zit kan je er moeilijk afstand van nemen”. Dit is het meest gehoorde antwoord op de vraag “Waarom ben je zo begaan met het redden van honden?” (Of dieren in het algemeen).
Bijna 4 jaar geleden kwamen we op het lumineuze idee om een hond in huis te halen. Een echte #dogmom zoals dat tegenwoordig zo mooi op instagram staat te blinken. Dat we een hond zouden adopteren dat was redelijk snel duidelijk. Onze twee katten kwamen ook uit het asiel. Dat het daarna heel ons leven op zijn kop zou zetten, dat had ik niet verwacht. Van het moment dat Ella in ons leven kwam, was alles anders. De eerste dagen omdat ik me afvroeg waar ik nu weer aan begonnen was. Ze was helemaal in de stress, bang voor slaag en durfde niet alleen zijn. De eerste nacht heb ik haar 10 keer terug in haar mandje gelegd. Elke keer het licht uitging kwam ze naast mijn bed zitten kijken met haar grote lieve puppy ogen “Wat moet ik hier?”.
Love at first sight still exists. For proof, head down to a dog rescue shelter.
Wat volgde was een tsunami aan gebeurtenissen, ontmoetingen en vooral veel honden. Een paar maand na de adoptie van Ella kwam Bruno in ons leven. Nooit gedacht dat zo een klein wit hondenventje zoveel liefde kon losmaken. Hij is eentje die je het bloed van onder je nagels kan halen en nog houden we van hem. Ook de vooroordelen kregen we erbij: “Adopteren, hoe veilig is dat?” Op de hondenschool werd er een beetje argwanend gekeken: “Oei de honden zijn 1,5 & 2,5 jaar”. Niet zonder enige fierheid behaalden ze snel hun eerste diploma. En ging ik daarna agility doen met Bruno. Het ging niet perfect, maar plezier maken we wel, we begrijpen elkaar. Verbinding is het sleutelwoord.
En zo belandde ik in een bende, een groep mensen en vrijwilligers met dezelfde microbe: honden een thuis bezorgen. Waar andere mensen denken dat ik gek ben, begrijpen zij dat ik een kitten van straat haal en daar dan een dure rekening van de dierenarts voor betaal. Zomaar. Omdat er voorbij rijden geen optie is in mijn hoofd, het voelt niet juist. Eindeloze plas & 💩 hebben we al opgekuist. Slapeloze nachten en dingen weggegooid waarvan we dachten dat ze uit de weg lagen maar toch als kauwspeeltje werden gebruikt door een furry friend net uit het asiel. Mensen bellen, vragen stellen, huisbezoeken,… Allemaal met het oog op een fit tussen hond en familie. Mensenkennis doe je wel op. Als je de mens met zijn hond ziet, dan “zie” je de mens. En de dochters, die doen gewoon mee met hart en ziel.
“You can’t change a dog’s past, but you can rewrite the future.”
Agnes Carass
Vorige week waren we op vrijwilligersbezoek in de asieltjes in Malaga. Alle honden alle aandacht geven, aaien en wandelingen bezorgen. Noteren wie adopteerbaar is, karakters ontdekken zodat een zo goed mogelijke match met de toekomstige baasjes kan ontstaan. Dagen tussen het stof maar dat deert niet. De liefde van een rescue hond is onbetaalbaar. Hunkerend naar wat knuffels en een echte thuis, is dat vaak 1 brok pure liefde. Terugkomen is dubbel. We laten ze achter maar met een plan: wie wanneer ter adoptie kan komen. Als je uitsluitend met vrijwilligers werkt en iedereen dus een normale job heeft, dan kan dit alleen maar in stapjes. Eens thuis missen we de honden enorm.
In onze gedachten zijn ze hier al, krijgen we weer honden en baasjes die dolgelukkig zijn. En gidsen we ze samen door de uitdagingen die een rescue met zich meebrengt. Er zijn dagen dat het meezit en er zijn dagen dat het tegenzit. Dat je je afvraagt waarom we dit doen, met onze neus op de miserie zitten. Heel soms verlies je een hond nog voor ze hier aankomen. Door een operatie die misgelopen is of omdat ze niet meer te redden zijn nadat ze te lang zijn verwaarloosd. Vandaag was zo een dag. Ik ging net aan tafel en had dus echt geen honger meer, wat een triestige dag. En ja postzegels verzamelen is eenvoudiger, dat zegt de bezielster van de vzw, die ondertussen een deel van mijn framily is geworden. Het is soms echt hard, te hard. Een mens zou gek zijn hier aan te beginnen. En dan zitten wij nog aan de mooie kant, wij zitten niet elke dag in het asiel.
En toch…geen regenboog zonder regen. Al die mensen die een hond adopteerden en hun leven beter is geworden. Daar doen we het voor. Heel vaak is het niet enkel de mens die een hond redt. Maar vooral ook de hond die de mens redt. Niemand moet een hond in huis halen als daar geen tijd of behoefte voor is, vaker dan niet geven we aan dat een hond misschien niet in iemand zijn leven past. Maar als het er in past is er vaak geen weg terug. Jouw trouwste vriend en deel van de familie. Je begrijpt het pas als je er eentje hebt ❤️
#adoptdontshop
Terugnaarstart 
Plaats een reactie