Zee van kaarsen

Zondagochtend, ik word wakker en hoor niets. Alleen maar stilte. Uit gewoonte pak ik mijn gsm en ik zie 7:11u. Wauw, een overwinning! Al heel de week slaap ik slecht, ben ik moe, last van wat ambetantig-heid in mijn lijf. Zo van die dagen waarin alles mis lijkt te gaan en iedereen op mijn zenuwen werkt. No Dalai Lama for me deze week. Uitzitten is de boodschap. Maar vandaag ben ik uitgeslapen en dus spring ik uit bed. Klaar voor een paar uurtjes bos met mijn 4-voetige vrienden. Onze twee katten laat ik buiten, terug binnen, nog eens buiten en dan uiteindelijk willen ze toch binnen. Denken ze…

De rit naar het bos is een goeie 50min, het is een omheind bos. Zodat de honden los kunnen lopen en ik niet met lijnen moet liggen jongleren. Ik luister naar een podcast met Tijs Vanneste, kijk naar de opgaande zon en het lichtspel in de wolken. Ik voel me gezegend op dit moment. Wat heb ik toch een fijn leven. Tot die conclusie ben ik met mijn zus ook gekomen deze week. Tijdens een gezellig ontbijt met zijn 2, beetje mijmeren over het leven. “Als mijn leven nu zou stoppen, dan zou het veel te vroeg zijn, maar ik heb wel een leuk leven gehad tot hiertoe” zegt ze ineens. Wat grappig, wij praten bijna nooit over zo een dingen. Zouden we echt veel meer moeten doen. En ze verwoord exact hoe ik het ook voel. Ik heb echt een fijn leven. Een zondagskind. Zo voel ik mij. Of dat echt zo is dat weet ik niet, maar het voelt wel zo. Zouden er dingen zijn die het nog fijner zouden maken. Absoluut! Maar het is goed, in het moment. We hebben al heel veel fijne plaatsen, mensen, dingen,… mogen ontmoeten.

De wandeling door het losloopbos is fijn. Veel honden, veel liefde op poten. Soms krapuul op poten aka “Bruno”. Maar zelfs dat is ok. In de natuur voel mij tot rust komen. De bladeren, de bomen, de geuren alles brengt me tot rust. Herfst is mijn favoriete seizoen. Indian summer: knisperende bladeren en toch een fijn zonnetje. Na een paar uur stappen gaat iedereen terug richting auto. Of we nog iets gaan drinken in het gezellig cafe’tje? Iedereen knikt van ja, ik heb geen zin. Voel me nog niet helemaal in mijn lichaam. De rit is nog even en dus rij ik met mijn twee honden naar huis. Eens thuis ga ik aan de krant zitten (die er al ligt te wachten van gisteren ochtend) met een tas pompoensoep. Puur genieten. Nog een hete douche en ik kan er helemaal tegen.

En dan ineens, ik zit in de zetel klaar om een boek te lezen. Ineens is het daar. Het besef dat de operatie echt morgen is. Dat morgen mijn zus onder het mes moet. Haar hoofd onder het mes gaat. Alsof ik het heel de tijd heb genegeerd, onder het motto het komt wel goed gewoon de dag doorgegaan ben. Ineens valt het op mij: de angst, het besef van de eindigheid van ons leven, de ongerustheid, de hartzeer, de liefde die je voor iemand voelt maar ze niet altijd uitspreekt. Het borrelt op en ik kan niet anders dan het ondergaan. De tranen lopen van mijn wangen en Ella komt naast me zitten. Ze jankt en piept, verplicht me om haar te knuffelen en te aaien. Als ik stop, dan komt ze met haar poot op mijn arm tikken. Ze komt me steunen, ze voelt dat er iets is. En dus zitten we hier samen in de zetel, haar hoofdje tegen mijn borst. Tot we rustiger zijn. En ik de angst heb doorvoelt en terug heb laten gaan. Tot dan blijft ze trouw naast me zitten, terwijl ze meestal graag ruimte heeft.

The more you praise and celebrate your life, the more there is in life to celebrate

– Oprah Winfrey –

Ik blijf zitten in de zetel, met de afstandsbediening in aanslag, maar zet de tv toch niet aan. Zo kijk ik wat rond, mindfulness vanuit mijn zetel. De rust keer terug in mijn lijf. Mijn hart en adem komen weer dichter bij elkaar. Het wordt een lange dag morgen. Veel kunnen we niet doen: afwachten, hopen, geloven en kaarsen aansteken. Een zee van kaarsen staat hier al te branden. En morgen weer. Het komt goed. Dat geloof ik echt. Maar ik zal toch blij zijn dat het voorbij is, dat er 24u weg zijn. We hadden al beslist dat we meer zouden knuffelen, mekaar eens echt goed vastpakken. Daar ga ik nu nog iets bijvoegen. Zeggen dat we elkaar graag zien. Ik hou van je, heeft iemand dat al gezegd vandaag? Als dat niet zo is: ik hou van je, mens. ❤