Uit de lucht

Eindelijk rust. Eindelijk vakantie. De examens zijn gedaan, ik doe een dans van opluchting. Nooit zou ik een moeder worden die meer last heeft van de examens dan haar kinderen. Enter: pubers & examens. Teveel afwezig zijn is niet wenselijk, teveel aanwezig zijn ook niet. Fruitsla maken, verwennen, maar met het juiste fruit. Wat gisteren nog in de smaak viel, is vandaag niet meer lekker. Ons kipjes leggen nog niet zo bijzonder veel eieren maar ik heb de voorbije weken niet anders gedaan dan er spreekwoordelijk over gelopen. Vandaag is het zondag, de eerste echte me-time dag in een lange tijd. Met dank aan de daguitstap van de jeugdbeweging. En oh boy, I like it! 😉

We staan op (ja echt voor 7u), de dames fietsen naar het lokaal en ik neem mijn furry vrienden mee op wandeling in het bos. Vogels fluiten zoveel duidelijker in de vroege ochtend, bomen ruiken zoveel sterker. Deze wandeling heb ik al honderden keren gedaan en toch zie ik elke keer iets nieuws. Twee uur later gaan we terug naar huis, opgeladen van de buitenlucht. Tijd om wat te lezen en eens echt uitgebreid een bad te nemen. Met kaarsen, olie, meditatiemuziek en een boek. Mijn boek ligt, zoals altijd, naast me. En zoals altijd, stap ik na een tijd het bad uit zonder 1 bladzijde gelezen te hebben.

Ik lig in het water wat te dobberen. Rustig te luisteren naar muziek. Niet lezend in mijn boek. Oefenen op gewoon zijn. Onlangs las ik ergens dat mensen vaak praten in vormen van doen “Vandaag ga ik de was doen. Vandaag ga ik niets doen. Vandaag ga ik het onkruid uit doen…” En zelden over “zijn”. En dat klopt, denk ik. Dus vandaag ga ik gewoon een beetje zijn. Hier lig ik dan, te zijn. Genietend van de rust en niets moet. Ineens valt er er iets uit de lucht in het water. Recht op mijn borst. Ik schrik en zie iets in het water drijven. Ondersteboven, spartelend. Ik twijfel een seconde en beslis dan het beestje uit het water te vissen. Eens op de kant zie ik dat het een lieveheersbeestje is. Compleet nat en 1 vleugeltje plooit niet terug binnen. Ik glimlach en ben blij dat ik hem uit het water heb gered.

Als ik een tijd later uit het bad kom, zit hij nog altijd op de rand. Een beetje verder in de hoek verstopt naast een kaars. Omdat ik schrik heb dat hij niet verder geraakt, neem ik hem op mijn hand om hem buiten te zetten. Daarvoor wil ik hem de trap afdragen op een papiertje. Het werkt niet, op geen enkele manier gaat hij van mijn hand. Lieveheersbeestje plakt aan mij zoals een vlieg op honing. Er zit niets anders op dan mee naar buiten te gaan. Ik kleed me aan en ga voorzichtig naar beneden. Op onze zonnebloemen zet ik hem neer buiten. In de hoop dat hij verder kan en zijn vleugeltje hem niet te lang hindert. Een ander lieveheersbeestje komt hem tegemoet. Het is fijn zoiets banaals te doen, ik word er gelukkig van.

Be the reason someone believes in the goodness of people

Daar was hij dan, onverwacht en onaangekondigd. Gewoon zo los uit de lucht gevallen. Ik geraakte er niet vanaf, tot ik er liefdevol mee op stap ging. Het voelt een beetje zoals een compliment krijgen voor mij. Dat valt op mijn hoofd, los uit de lucht. En ik weet vaak niet wat ik daar mee moet. Het hangt aan mij, wil mij verwarmen en liefde geven. En toch kijk ik ongemakkelijk in het rond: “Heb je het tegen mij?”. Vrijdag kreeg ik een compliment, van iemand van wie ik dat niet verwacht had. En het kleeft al twee dagen aan mijn lijf en wezen. Want het compliment is gegeven, maar ik heb het nog nooit zo gevoeld.

Receive compliments gracefully instead of countering with a disclaimer such as, “Oh, this ratty old thing?” Try this instead: “Thank you.” Period. Take

Jen Sincero

Misschien ben ik niet zo goed in complimenten ontvangen. Natuurlijk wil ik graag dingen goed doen en kunnen. Het zit in mijn systeem om bij veel dingen te denken “Dat kan ik ook”. Tot op een bepaald niveau dan toch. Even denk ik terug aan vroeger, of ik het dan ook nooit doorhad als iemand me echt een compliment wou geven. Er schiet mij niet echt iets te binnen: of ze kwamen in de vorm van “goed gedaan, maar…” of ik heb ze gewoon niet geregistreerd. Onze Vlaamse cultuur is misschien niet zo van de complimenten geven, doe maar gewoon dat is al zot genoeg. Jammer wel. Niet dat gewoon doen, wel die positieve dingen in mensen herkennen en erkennen. Vaak komen die complimenten dan nog ergens aan als je er zelf niet bij bent. Dat is helemaal grappig. Bij ons thuis waren ze niet van de complimenten. Ik moest maar uitvissen dat mijn ouders fier waren op mij voor iets dat ik had gedaan. Niet omdat ze dat bewust niet wouden, gewoon omdat dat niet in onze genen zit vermoed ik.

Dus is deze dag nu omgezet van zijn naar doen. Maar het is voor het goede doel. Heb je ooit al eens iemand een gemeend compliment gegeven en dan ontdekt wat het met hun uitstraling doet? Fenomenaal soms! Het is dus tijd voor wat meer complimenten, ik probeer ze zelf meer uit te delen. Aan mijn kinderen, ja soms vervolg ik ze ook met “maar”. Working on it. Aan vrienden, familie, mensen die ik zomaar tegenkom. Het is fijn, gratis en werkt aanstekelijk. Ze ontvangen, dat probeer ik. Door mijn innerlijke zelf-criticus met vakantie te sturen. Misschien is het tijd voor geef jezelf een compliment-dag. Elke dag. You got this! ❤