Oh…georganiseerde ouderlijke chaos

Maandagochtend. We zijn al goed in de school routine. Louise staat vroeg op en als zij de deur uit is maak ik Marie wakker. Vandaag moet ik voor een project om 9u ergens zijn. No problemo! We zijn georganiseerd. 😉 Louise vertrekt naar de bus, ik zwaai haar uit, maak nog wat klaar in de keuken en daarna ga ik Marie wakker maken. “Mama krab je nog eens op mijn rug?”. Ja duh, natuurlijk! Super chill staan de we samen in de badkamer ons klaar te maken. Ineens staat Louise voor mijn neus. In paniek. “De bus is niet gekomen mama! En iedereen is terug doorgegaan, om een fiets, of naar huis.” Oké geen tijd om te denken en dus spring ik met Louise id auto om haar naar school te voeren. Onderweg in onze straat loopt er een jongetje in fluo hesje wat doelloos rond met zijn gsm. “Mama die stond ook in mijn bushok!”. Ik stop “Op welke school zit jij?” hij zegt de school van Louise. Ik zeg hem om in de auto te springen en zijn papa ad telefoon te zeggen wie ik ben en waar ik woon. Met twee weesjes van De Lijn rij ik naar school. Ze komen aan en hebben zelfs nog een beetje tijd over. Opgelost, wat een geluk!

Ik zoek de snelste weg terug uit hartje “stad” naar huis om Marie op te pikken. Het gaat nipt zijn. Ze zal niet meer op tijd op school geraken, het kostte me 50 min om een tripje heen en weer te doen van amper 6km enkele richting. Maar geen stress, zo een drama is het niet als ze eens te laat komt. Een dik kwartier na de bel stap ik met Marie de schoolpoort binnen. Chill en blij dat de dag toch nog goed kan beginnen. Er staan boekentassen op het rek. Het zou toch niet? Zou die uitstap met de fiets in de voormiddag zijn? Als ik de directeur tegenkom zegt hij dat ze al weg zijn met de fiets. En wij dachten dat het in de namiddag was. Oké, efkes denken. Marie wil wenen maar ik zeg haar “We lossen het op!”. Ze fietst naar pepe (dat stukje kan ze al), daar ruil ik mijn auto in voor zijn fiets en samen fietsen we naar Beveren. Daarna fiets ik alleen terug om mijn auto. Marie op bestemming, ik op weg naar de opdracht. Opgelost, wat een geluk!

“The only thing you can really control

                     is how you react to things out of your control.”

-Bassam Tarazi-

Als ik in mijn auto spring zegt mijn Waze genadeloos “Aankomst om 10:15u”. Een uur en een kwartier te laat, çava nog, niet? De dame aan de receptie is vriendelijk, ze zegt dat ze iemand zal verwittigen dus ik wacht. En ik wacht. En ik wacht nog wat meer. Mijn schoenen passen totaal niet onder mijn broek zie ik nu pas, het zijn die waar ik in 7 haasten ben ingesprongen. Er hangt ook modder aan de zijkant, want wij hebben er al een halve bos fietstocht opzitten. Maar de dag is al te ver heen om daar nog stress van te krijgen. Na een half uur gaat mijn telefoon. “Hey Caroline, kom jij nog vandaag?”. Een half uur zit ik daar te koekeloeren, communicatie probleempje. Mijn aankomst was niet gemeld. De dame die me komt halen is blij mij te zien. Dat treft, want ik heb het gevoel dat het lijkt alsof alles me wou thuishouden vandaag. Ze vinden het helemaal oké en begrijpen mijn bizarre verhaal. Opgelost, wat een geluk!

In 7 haasten rij ik naar de pianoles en als die voorbij is rijden we met 3 naar huis. Oef de dag is rond. “Mama wil je langs de McDonalds rijden ik krijg een gratis Louise-burger”. Haha, haha, hahahaha natuurlijk! Recht naar huis in de zetel vallen zou wel iets te gemakkelijk zijn. We rijden in een naar hamburger stinkende auto naar huis. De meisjes op de achterbank zijn gelukkig. Niemand heeft nog last van die rare ochtend. Mijn muziek komt vanzelf op een meditatie liedje. Wat vaak door mijn mini pubers wordt ontvangen met “Mamaaa zet dat eens af!”. Nu niet, we zingen met 3 “I am the light of my soul” . Als zweverige zieltjes gaan we op in de muziek. En ik ben dankbaar. Want eigenlijk is het allemaal zo erg nog niet. Veel begint met hoe je reageert op een gebeurtenis. Vaak is kalm blijven de enige oplossing. Kwaad of gestresseerd zijn helpt ook niet. De ene dag gaat in het nu blijven al wat makkelijker dan de andere. Vandaag was het een zen-chaos dag. Als we deze maandag goed doorkomen wordt het zeker een geweldige week. Wij kunnen alles aan, want we lossen het op en laten het los. Meestal ❤