The one waar ik gewoon gelukkig ben

Soms overvalt het me, een warm gevoel. Een onbeschrijflijk gevoel van rust dat over mij valt. Een gevoel dat het allemaal is hoe het moet zijn. Alsof ik een warme knuffel krijg. Op zo een moment voel ik mij oprecht gelukkig. Natuurlijk zijn er dagen dat het lijkt alsof alles tegenzit. Maar dan lijkt dat echt alleen maar zo. Want eens je op een andere manier naar de dingen kijkt, zijn ze vaak minder erg dan eerst gedacht. De voorbije dagen waren een aaneenschakeling van banale maar eigenlijk ook hele mooie dingen. Dus ik besloot om ze op te lijsten. Een soort van wist-je-dat in een andere vorm.

Wist-je-dat liefde ook dit is:

• De radio gaat op en ik zie dat de meisjes een geweldig nummer horen. De boxen gaan op vol volume. We dansen als gek. So you think you can dance…in de keuken. Shake it off baby!
• Drukke dag, ik kom thuis met de meisjes en zie dat de plusmama een bon voor de film in Marie haar boekentas heeft gestoken. Zodat wij samen op haar vrije schooldag naar de film kunnen gaan. Marie zegt “ik begrijp het niet mama? Waarom heb ik dat gekregen?” Ik begrijp het wel en ik word helemaal warm van dit fijne gebaar.
• Ik rij met mijn fiets naar de bakker, in mijn fietstas zitten bloemen. Voor thuis en voor mama. Op haar eerste weken in het rusthuis wil ik dat ze er wat kleur heeft. De dames bij de bakker kijken bewonderend naar mijn fiets. “Wat heb je daar mooie bloemen bij!”. Een simpel compliment, maar het maakt mijn rit goed.
• Nietsvermoedend de schoenenwinkel binnenstappen en de kinderen van de plusmama herkennen. Ze roepen mijn naam en komen mij een dikke knuffel geven. Een dame bij de plusmama staat wat verbaasd te kijken en vraagt zich af of dit kan. Een ongedwongen liefdevol contact. Het kan. En het is warm aanbevolen.
• Hilde belt mij, ze is de dame die de opleiding inspiring speeches organiseert die ik in augustus heb gevolgd. Ze is zo lief en vrolijk, als mijn meisjes haar de eerste keer hoorden op de gsm in de auto zei Marie achteraf “Amai mama, je hebt er precies een vriendin bij”. Of ze mijn probeersel speech in haar nieuwsbrief mag steken. Zonder nadenken zeg ik ja. Als ik de mail nadien zie ben ik trots en dankbaar.
• Op zaterdag ga ik naar een feestje bij mijn beste vriendin. Dat is altijd een beetje thuiskomen. We lachen tot we de tranen in ons ogen hebben staan. Als we naar huis gaan krijgen we rijstpap mee, appeltaart en wafeltjes. “Ook wat voor je papa”. Vriendschap is liefde. Wat zijn wij toch gelukzakken dat we ons maatje vonden.
• Zondag loopt een andere vriendin een marathon. Uren lang zit ik om het half uur op mijn GSM te kijken. Elke keer gaat er tijd af van de geschatte aankomst. Als ik zie dat ze is aangekomen onder de kaap van 4 uur ben ik zo trots. De tranen prikken in mijn ogen van blijdschap. Echt blij zijn voor iemand, daar krijg je het warm van.
• We kijken nog eens naar de foto’s van mijn zus haar dodentocht deelname. Wat een prestatie! Ik ben fier en het zien van de beelden maakt me gelukkig en emotioneel.

 

“I have chosen to be happy,

it’s good for my health.”

-Voltaire-

Vandaag ben ik jarig. Op mijn mailbox staan berichtjes vol met “happy birthday” gezongen door mijn zus en beste vriendinnen. Ik prijs me gelukkig met al die fijne mensen in mijn leven. Het is een beetje zoals bij friends. The one die mijn BFF is, waar ik mee kan lachen en huilen, elkaar verstaan zonder veel te zeggen en waar ik dag en nacht op kan rekenen. The one waar ik  met mijn yoga mat mee op meditatie uurtje trek naar een boeddhistische tuin waar dan maar 1 boom in blijkt te staan en die iedereen oké vindt hoe zij is. The one die me eerst professioneel leerde kennen, maar ondertussen een liefste vriendin is en die me uitdaagt en uitdagingen aanvaard. The one die veel te ver woont, maar waar elk uur afgesproken te kort is en die altijd als thuiskomen voelt. Het zijn er te veel om op te noemen. Ik hou van ze allemaal tot aan de maan en zelfs achter het behang. Echte vriendschap is echt zijn, wat een zalig geluk.

Mijn jongste zus en ik gaan met mama naar het shoppingcenter. Ze heeft een nieuwe jas nodig voor als papa (of iemand) met haar gaat wandelen. Omdat ze met een speciaal busje moet, is dat al even gereserveerd. Het bleek achteraf toevallig op mijn verjaardag te zijn. Een vrijwilliger die met de handicar rijdt, haalt haar op en brengt haar nadien terug. Met de glimlach. We zoeken een jas, bloesjes, truitjes, schoenen,… Mama ziet er als nieuw uit, of toch bijna. 😉 Als we op de middag gaan eten vraagt de serveerster wat we willen drinken. Zonder nadenken zegt mama “Ik wil een Kirr!”. Haar ogen glinsteren. Ze zegt regelmatig dingen die werkelijk geen steek houden. Vraagt waar haar stoel is en wil haar sjaal met haar serviet inpakken. Maar het doet er niet toe, ze lacht en straalt. Dat is veel meer dan waar we 2 maand geleden van hadden kunnen dromen. Gelukkig.

Het zijn al zware weken geweest, met ups en downs. En vooral met loslaten. Ik haal de meisjes op van school. Ze beginnen direct in een boekje te lezen dat ik heb meegebracht. Bij het binnenkomen in de keuken moet ik op een stoel gaan zitten. Louise haalt een grote doos boven, een envelop met een lange tekst op en een zelfgemaakte ballon met confetti’s. Uren aan een stuk heeft Louise bladeren zitten perforeren. Een stortvloed aan kado’s krijg ik. Spullen die van mezelf zijn, maar opnieuw ingepakt wegens “Je bent toch vergeten dat je dit al had”. Marie heeft in haar eentje gisteren een interactieve kaart geknutseld en een tekstje geschreven over hoeveel ze van me houdt “ook al ben je soms ies boos op ons“. De tranen schieten in mijn ogen. Mijn hart loopt over. Ik voel alleen maar warmte. En ik besef. Ik ben echt oprecht zielsgelukkig. ❤