Een stofje in mijn oog

De laatste dagen ben ik wat emotioneel, al heb ik me lang goed gehouden. Donderdag was het ontmoetingsmoment op de middelbare school. Het is nog wennen…de middelbare school. Als ik met Louise de poort doorwandel is het alsof ik er zelf nog maar net weg ben. Een kleine rekensom leert mij dat ik 20 jaar geleden afstudeerde op dezelfde plaats. Terwijl we staan te wachten en te kijken, tasten ouders en kinderen voorzichtig af. Staat er op hun gezichten te lezen “Wie is er hier nog alleen?” Ik hou me sterk, ben blij met de nieuwe stap. Hier en daar zien we een tiener met tranen in de ogen. Sommigen vliegen elkaar in de armen. Anderen staan wat onwennig in het rond te kijken. Als de klastitularis zegt dat het een grote stap is het eerste middelbaar overvalt het me. Slik, slik,… ik veeg snel enkele tranen weg. Er vloog een stofje in mijn oog.

De klas is bekend, de kinderen die bij haar zitten ook. Ok, we kunnen er aan beginnen. Ze kijkt uit naar het avontuur dat haar te wachten staat. Mijn beste vriendin stuurt “Hopelijk gaat ze er evenveel plezier beleven als wij!”. Ik glimlach en denk terug aan die zalige jaren in het middelbaar. Koffiekoeken bestellen op het secretariaat, zotte dansjes doen, kaarten tussen de middag: “2 pakken Baeyens”….het zijn dingen die zoveel jaren later mij nog altijd doen glimlachen!  Op weg naar de auto pakt ze mij vast, alsof ze gerust is dat we nog even naar huis kunnen in onze cocon gaan zitten. Kleine meisjes worden groot. Gelukkig zit Marie nog 2 jaar in het lager, 1 kind per keer is genoeg 😉

“If parents want to give their children a gift, the best thing they can do is to teach their children to love challenges, be intrigued by mistakes, enjoy effort, and keep on learning. That way, their children don’t have to be slaves of praise. They will have a lifelong way to build and repair their own confidence.”

-Carol S. Dweck-

Zondagavond, er komt een bericht in de whats-app groep van het 6e leerjaar. Om iedereen succes te wensen. Hoe lief iedereen alle kinderen succes wenst, het valt me op dat sommigen er beter afscheid van kunnen nemen dan anderen. Daar is dat stofje weer in mijn oog…het blijft me maar achtervolgen. Wat eerst stoer en spannend is, lijkt bij het slapengaan een enorme berg waar we over moeten. Ik kijk uit naar haar avonturen, naar het ontwikkelen van haar vleugels en passies. En tegelijk wil ik graag mijn kleine meisje nog wat klein houden. Ze gaat zich even verstoppen, om haar tranen weg te vegen. We knuffelen en ik ben dankbaar voor al die nieuwe avonturen die ze mag beleven. Voor het leven dat is. Voor de prachtige mensen die mijn lieve schatten zijn. En in gedachten denk ik aan alle kinderen die morgen naar school gaan, dat het een cadeau is dat ze het leven nog mogen ontdekken. ❤

Vandaag is het zo ver, de eerste schooldag in het middelbaar. Zonder al te veel stress kiest ze haar kleren. Ze doet gewoon haar eigen ding. Daar ben ik blij om! Fier omdat onze kinderen allemaal zichzelf durven zijn. Op weg naar school is het stil in de auto. Of ik haar gewoon aan de poort moet afzetten? Nee ze wil graag dat ik nog even meega. Als de auto geparkeerd is stappen we richting de poort. Als kleine lieveheersbeestjes tussen een hele nest meikevers. Hoe groot zijn die hier allemaal en hoe “klein” is ons meisje. Poseren voor een foto wil ze niet ( ja mama, duh!). Dan maar terwijl ze stapt. “Ok verder moet je niet meegaan, daag!”. Ze is verbazend vastberaden op weg naar een school waar ze niemand kent. Een prachtig klein stipje verdwijnt tussen de grote poort en het gebouw. Vol zelfvertrouwen stapt ze haar nieuwe hoofdstuk tegemoet. Ik veeg snel in mijn ogen, er vloog alweer een stofje in. Deksels traanvocht…