Kennen jullie dat gevoel dat je ’s ochtends op het werk aankomt en jezelf afvraagt “wat kom ik hier eigenlijk doen?” Dat er iets ernstig in je omgeving gebeurd waardoor je even reflecteert “Is dit het leven nu?” Dat mensen vragen “En hoe is’t ermee?” “Goed druk druk druk”. Maar je eigenlijk diep vanbinnen goesting hebt te zeggen “Fuck it! Ik wil andere dingen uit het leven halen” En de angst je afremt “Wat als….”. Ik ken dat gevoel en de angst, het was de moeilijkste en meest bevrijdende periode in mijn leven.
Deze week volgde ik een boot camp “Start to speech”. Het was een ingeving van het moment, mijn inschrijving. Wat ik er mee ga doen, is me nog niet duidelijk. Maar ik vond het geweldig plezant. De ontdekkingstocht naar wat er nog allemaal op ons levenspad mogelijk is. Bij de inschrijving had ik er al enorm veel zin in. De dame die mijn inschrijving in goede banen leidde, Hilde, is echt een super lieve enthousiaste madam. De eerste dag reed ik met volle moed ernaartoe, de groep was niet heel groot. Met 4 zijn we 3 dagen lang ondergedompeld in de wondere wereld van speechen. Peter van Inspiring Speeches heeft ook iets ontwapenends. Hij deed ons rare dingen zeggen, met ons gezicht belachelijke smoelen trekken en de meest speciale oefeningen maken. En toch deden we allemaal gezellig mee. Omdat hij ook gewoon dingen doet, zonder angst.
Zijn vrouw, Ann, is een geweldig lieve dame. Onder haar zelfverzekerde zijn, schuilt een enorme portie emotionele intelligentie. Ze laat ons mensen en dingen van verschillende perspectieven zien. En zijn we het niet eens met elkaar, dat kan perfect. Tijdens het schrijven van mijn speech(ke) denk ik meer na over hoe het komt dat mensen vaak blijven vastzitten in een stramien. Ongeveer 1 op 3 doet zijn job niet graag. Dat is enorm veel. En nee elke dag zingend naar het werk gaan is niet per se een ideaal om na te streven. Maar elke dag zuchtend opstaan is slecht voor onze gezondheid. Als we onze job nog niet durven aanpakken, wat ligt er dan nog allemaal in onze dromen te wachten op actie? Dingen die we graag ooit eens willen doen. Later. Later gaan we dat allemaal doen. Feit is dat later heel snel dichtbij is. En het leven is nu niet later. Het is de weg die ons gelukkig maakt, niet de bestemming. (oh boy heel cliché, maar echt zo waar)
Het tekstje helemaal bovenaan is het begin van mijn 5 minuten durende mini speech. Geschreven tijdens een opleiding en na 1 keer oefenen voor de camera life gebracht. Het was leuk, beangstigend, bevrijdend en vooral…confronterend mezelf op film te zien. Alsof ik als regisseur van mijn eigen leven mezelf in een rol heb gezet. “Doe maar iets Caroline, zie wat er gebeurt. Actie!”. Soms mislukt er dan al eens iets. Hoe erg is dat eigenlijk? Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je iets probeert en het lukt niet? Wat is niet lukken ook eigenlijk. Dit was mijn probeersel en het is niet het einde. Ik ga nor meer dingen doen. Want buiten je comfortzone, daar gebeurt de magie.
Wanneer heb jij voor het laatst je vleugels uitgeslagen? Wanneer heb jij jouw vlinder laten schitteren? Het loont de moeite waard om eens even na te denken. Wat heb je altijd al willen doen en heb je nog niet gedaan? Een lied zingen, van een berg afrollen, in de regen dansen, een cursus fotografie, een andere job,…? En waarom heb je dat niet gedaan? De meeste redenen die we verzinnen waarom iets niet kan of mag, zijn dingen die we onszelf wijsmaken. Want zeg nu zelf, hoe belangrijk zijn de dingen die moeten nu echt? Hoe fijn is het om iets te doen waar je echt achter staat? Hoe zalig is het om gewoon van het leven en de natuur te genieten? Wil je iets nieuw proberen? Ga ervoor, doe het gewoon! Rol van de berg, dans in de regen, kies een andere job, gooi het roer om… Just go! Klaar om je vleugels uit te slaan? Start to Butterfly…
Terugnaarstart 
Plaats een reactie