Let it be…

We zijn terug van vakantie, ik ben nog helemaal ge-jetlagged (als dat geen woord is verzin ik het maar). Gisteren zijn we allemaal op een schandalig (belgisch) middaguur opgestaan. Dankzij de 8 uren verschil die we onderweg in de lucht ergens hebben teruggegeven. We zijn na het (middag) ontbijt direct naar mama gereden. Dat was ook het eerste wat Louise zei toen ze wakker werd “En nu rijden we naar meme!”. Op de dag van ons vertrek is ze opnieuw naar het ziekenhuis gegaan. Het was een dubbel gevoel, vertrekken naar de luchthaven en mama naar het ziekenhuis. Alweer. Als we zondag aankomen in haar kamer zegt ze boos tegen mij dat ik te lang ben weggebleven. Louise is gelukkig haar meme te zien, dat ze vandaag een andere naam kreeg van haar stoort haar geen moment. Mama is zichtbaar blij dat ze haar “kindjes” terugziet. “Nu heb je meme wel lang laten wachten hoor!”. Ik kijk en ik kijk nog eens. Wat ik vermoedde is waarheid. Ik ben vertrokken en het lijkt alsof ik 3 jaar ben weggeweest. Mama is mama niet meer.

We gaan naar huis en ik pols voorzichtig bij de meisjes wat ze er van denken van meme. Ze zijn minder in hun hoofd dan ik merk ik. Gaan luchtiger met de dingen om, wat maakt het uit dat iemand je een andere naam geeft. Gelijk hebben ze! Vandaag is het maandag, ik ga mama haar nagels lakken en er gewoon wat zitten. Daar heb ik zin in, ze is ook al te lang in het ziekenhuis. Dan kan ik ook papa eens aflossen, die geen bezoekuur onbenut laat. Als ik binnenkom begin ik haar te vertellen dat ik haar nagels ga knippen, proper maken en opnieuw ga lakken. Aan haar gezicht merk ik dat ze het een goed idee vindt. Kijken naar mij doet ze niet, raar want dat kon ze gisteren gewoon wel nog. Ik hou het potje vuurrode nagellak voor haar gezicht en vraag of het goed is. Ze mompelt iets en ik hoop dat het ja is.

 

“Strooi bloemenzaad op je levenspad,

en je loopt je hele leven door een prachtige tuin.”

-Boeddha-

 

Tijdens de manicure vertel ik over de reis. Ik steek een stukje van een snoepje in haar mond dat ik meegebracht heb. Ze eet het op alsof ze nog nooit een snoepje at. En likt haar lippen helemaal af. Hier op dit moment, dat is het geluk. Gewoon in het nu zijn, genieten van bijna onbenullige dingen. Het geeft me een gevoel van thuiskomen. Terwijl ik glimlach (en het snoepje in de gaten blijf houden) praat ze af en toe. Ze geeft me koordjes die er niet zijn. Vraagt om te gaan kijken wie er aan de deur belt. Wat ik ook gewoon doe, ik kom de kamer terug binnen en zeg dat iemand mis was. Dat kan, dat ze aan de deur bellen zonder reden. Ze vindt het prima. Plots zegt ze dat ze het maar niets vindt en dat ik moet stoppen met drinken. “Zorg voor je kinderen in plaats van te drinken!”. Euh…ik drink (bijna) nooit, maar blijkbaar zit ik nu voor haar dus wel aan de drank. Ik lak onverstoord verder en denk bij mezelf “Drinken, misschien moet ik daar maar eens aan beginnen”. 😉

Als er nog kleinkinderen binnenkomen en mijn papa begint ze te huilen, voor dingen die er niet zijn. Zonder tranen. Uren aan een stuk. Mijn hart breekt in 1000 stukjes. Van dat warme gevoel van daarnet is plots geen sprake meer. Het leven is een aaneenschakeling van geluksmomentjes. Kleine gelukjes. Als we niet opletten vliegen ze ons zo voorbij. Ik haal het beeld van het snoepje terug in mijn gedachten. Hoe lekker ze het vond, alsof het het eerst snoepje ooit was dat ze kreeg. Het geeft me een beetje een warm gevoel. Morgen als het warmer wordt, ga ik haar verfrissen met een spray. En ik ga haar voeten masseren, zoals ik vroeger deed voor TV. Met van die goeie ouderwetse uiercreme. “Goed voor van alles madammeke!” zeiden ze dan tegen mama op de markt. Het is precies gisteren. De tijd staat niet stil, soms gaat hij te traag en heel soms veel te snel. Ik rij naar huis met een enorme knoop in mijn maag. Het voelt alsof ik een andere tijd ben ingestapt zonder dat iemand me heeft gewaarschuwd dat er op de Fast Forward knop geduwd wordt. Op pauze zetten lijkt niet meer mogelijk. Morgen ga ik voeten masseren.