Barbies hebben geen tepels

Ik voel het al twee dagen aankomen en nu is het zo ver…mijn nek zit vast. Het is jaren geleden dat dat nog in deze erge vorm is voorgevallen. Bij de eerste tekens ben ik meteen beginnen stretchen, warmte, rekoefeningen, zelf-massage (in zoverre dat mogelijk is…). Maar het mag niet baten, no mercy! Ik weet uit ervaring hoe dit gaat, wanneer je denkt dat het erg is, komt er nadien nog erger aan. In het medicijnenkastje ga ik op zoek naar de pijnstillers. Heb ik die nog wel in huis? Gelukkig, ik vind nog wat verloren ibuprofen. Heel effectief bij spier en spanningspijnen. (Het lijkt ook ontstoken, dus dat is meegenomen). Zoveel mogelijk ga ik het normale van de dag af. Tegen de avond ben ik kapot, de pijn is te overheersend. Naast oorpijn, vind ik nekpijn echt 1 van de meest overheersende pijnen die ik ken. Jarenlang heb ik gesukkeld met mijn rug, maar daar zijn houdingen voor die min of meer de pijn doen afnemen. Hier niet, ik wil mijn hoofd even opzij zetten, maar dat kan niet. Tijd voor de osteopaat.

Met mijn osteopaat had ik vroeger heel vaak een afspraak, elke 6 weken. Als ik het langer liet begaan, zat ik steevast een tijd later compleet geblokkeerd. Ik kan de momenten dat ik op handen en knieën door de kamer kroop met een geblokkeerde rug niet tellen. Ook mijn nek zat een aantal jaar geleden zo vast, dat ik heel lang 2 keer per week dry needling therapie nodig had. Op een gegeven moment had ik er genoeg van en bleek het redelijk onder controle. Ik besliste om mijn leven wat om te gooien, simpele ingrepen zoals wandelen, yoga (thuis op mijn eigen mat) en mediteren maakten me rustiger. Maar dus niet vandaag. Als ik mijn osteopaat bel met de vraag om me te bellen als er iemand afbelt prikken de tranen achter mijn ogen. Bijna wil ik “help me” prevelen, maar hij weet dat als ik bel met die boodschap het meestal heel dringend is. Cross fingers dat ik snel kan komen. Voorlopig is het wachten tot maandag. Verdomme, ik was vergeten hoe pijnlijk dit kon zijn.

“Find a place inside where there’s joy, and the joy will burn out the pain.”

-Joseph Campbell-

Tijd voor nog een redmiddel: een heet bad. En ja hoor, wanneer ik robocop-gewijs richting de badkamer ga hoor ik Marie vragen “Mag ik mee?”. Kaarsjes aan en meditatiemuziek. Met mijn oren onder water probeer ik me te concentreren op de pijn en ze weg te denken. Ik concentreer me op mijn ademhaling, om zo de pijn een beetje te minderen. “Schuif eens op mama, ik zal stil zijn!”. Ze komt er bij zitten en vraagt heel zachtjes of ze met haar barbie mag spelen in bad. Tuurlijk liefje, maar niet roepen en ik ga niet meespelen. Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl ik daar zo lig te ontspannen hoor ik plots “Barbies hebben geen tepels.” Ze zegt het met een ontbloot exemplaar in haar hand. “Hier kijk maar, een navelbuik wel, maar geen tepels.” Ik lach, een beetje flauw, maar ik lach… Hoe komt ze er toch op? Er ontpopt zich een heel gesprek. Rustig en kalm, bij kaarsjes en meditatiemuziek. Over barbies, het leven, onzeker zijn en bevestiging zoeken. Als ik vraag waarom ze haar niet graag wast maar wel graag mee gaat in bad fluistert ze “Dan kunnen we samen met twee gezellig praten over alles”. Ik smelt.

Langzaam ebt de pijn een beetje weg, wat zeker een combinatie is van alle factoren bij elkaar. De enige die voorlopig protesteert is mijn maag, geen fan van de pijnstillers. Zelfs niet met een maagbeschermer erbij. Wanneer ik in mijn bed kruip bedenk ik dat mijn lichaam me iets wil vertellen. Door vele andere dingen heb ik de laatste tijd minder tijd besteed aan stil zijn en naar mijn lichaam luisteren. Minder mediteren, meer stress. Of ja meer dingen die niet helemaal vanuit mijn hart komen. Dus ja, tijd om even van koers te wijzigen of hier en daar wat bij te sturen. Van één ding ben ik alvast zeker, het bad en de gezellige babbel met mijn prinses hebben geholpen. Plots springt Louise in mijn bed “dag mama, ik kom je een knuffel geven.” Lief maar…het is midden in de nacht bijna?  Ze dacht even dat het tijd was om op te staan, fijn, ze kan nog zeker 7u slapen. De pijn verdwijnt even naar de achtergrond, al komt het snel terug. Ook een hoofdkussen is niet pijnloos met een verkrampte nek. Ik probeer aan iets anders te denken en ik vraag me af waarom ze gelijk heeft. Barbies hebben geen tepels. Wel een navelbuik, er zijn nog zekerheden in dit leven. ❤