Kennen jullie dat gevoel? Wanneer je in de ochtend de kinderen hebt afgezet op school en het lijkt alsof er al een halve dagtaak opzit? En dan moet je meestal nog beginnen werken… Vandaag is zo een dag. Een crapy day zoals ik dat dan bestempel. In de avond willen ze niet in bed, in de ochtend niet uit bed. Het licht mag niet aan (te fel mama ik slaap nog). De rolluik mag niet open (want we zouden eens wat buitenlicht kunnen zien). De halve kleerkast passeert de revue omdat ze niet weten wat aan te doen. Dit t-shirt heeft te lange mouwen, dat heeft te korte mouwen, de sokken prikken, de broek zit krap,.. ik kan het zo zot niet verzinnen of het is hier al eens gepasseerd. Ook een topper, de ene dag maken ze zelf een staart en krijg ik een blik dit-kan-ik-al-alleen. Om de volgende dag een “bedankt he! Ik zal mijn staart dan wel ZELF maken als je niet wil helpen!” te horen op weg naar beneden. Mama…een zalig iets om je dag mee te starten.
En ja ik beken, ik ben ook vaak te laat, denk dat ik nog snel een was kan insteken of mijn lunch kan fixen in 2 minuten en dan vliegen we naar de auto. De ene al wat beter gezind dan de andere. Die dagen zijn er nog (zoals vandaag), maar er zijn er meer die rustig zijn. Door een heel simpele ingreep die ik vorig jaar ben beginnen toepassen elke ochtend. De 5 minuten van de dag. Waar ik vroeger de meisjes uit hun bed probeerde te krijgen (eerst zachtjes, dan wat aandringen) maak ik ze nu wakker en ga ik er bij liggen. Elke ochtend kruip ik 5 minuten bij ze in bed en liggen we gewoon wat te rusten. Zo worden zij rustig wakker en sta ik niet te verkleumen van de kou als ze niet meteen willen opstaan (maar ook niet willen dat ik me verder ga klaarmaken, iemand die het snapt?). In die 5 minuten elke dag, merk ik ook hoe verschillend iedereen is. Zowel in de ochtend als in de avond.
“When you give someone your time, you are giving them a portion of your life that you’ll never get back. Your time is your life. That is why the greatest gift you can give someone is your time. It is not enough to just say relationships are important; we must prove it by investing time in them.”
-Rick Warren-
Louise wil graag dat ik zwijg als ik bij haar kom liggen, maar haar wel een dikke knuffel geef. Als ik nog maar iets zeg over hoe fijn de dag is. Of we dankbaar zijn voor deze nieuwe dag, dan werpt ze me in het donker een knallende blik toe, die alleen pubers in wording kunnen gooien. Dus ik zwijg en kruip onder de wol. Ze kruipt dan heel dicht tegen mij en zo liggen we lepeltjesgewijs rustig wakker te worden. Oh – niet alleen wij twee- nee het konijn, flappy, pingu en al die andere knuffels doen gewoon mee in het rijtje 😉 Na een paar minuutjes vraagt ze dan of ik op haar rug wil kriebelen. Het doet me denken aan vroeger, mama deed dat ook altijd bij mij als ik niet kon slapen. Bij Marie gaat het er anders aan toe. Daar mag ik wel praten, ze is ook altijd direct wakker. Knuffelen wil ze soms, niet altijd “Hey niet te dicht he mama!”. Haar personal space is af en toe zwaar bewaakt. Bij haar maak ik tekeningen op haar rug die ze dan moet raden. Het kan haar ook niet schelen dat ik al oneindig veel keer hetzelfde heb getekend. Ze roept nog altijd met veel verwachting “een hartje?” of “Een regenboog!”. Het is ons moment elke ochtend, het maakt ons rustiger. Daarna zet ik ze af waar ze naartoe willen. De ene wil naar de badkamer, de andere naar de WC. Ik speel even voor taxi (tot zolang ze in mijn rug passen) en zo beginnen we de dag met 5 minuten Q-time.
Aan het einde van de dag doen we het nog eens over, dan lees ik bij Marie een meditatieverhaaltje voor van 1 bladzijde. Met Louise luister ik samen naar een meditatie app, 5 minuten. Het zijn maar 5 minuten en toegegeven vroeger dacht ik in de avond vooral ” Ga nu slapen…!”. Want wie had ooit gedacht dat tanden poetsen en een pyjama aandoen met gemak een half uur in beslag kon nemen? Als ik ze na een kwartier boven een zoen en knuffel wil gaan geven staat Marie soms nog gewoon voor de spiegel. Gekke bekken te trekken of te meten tot waar ze haar haar wil laten afknippen. “Oh ja juist, ik kwam mijn pyjama aandoen en tanden poetsen. Sorry mama vergeten!”. Zucht… 😀 Ik ben zeker niet de enige, maar de 5 minuten van de dag, maken het opstaan en gaan slapen wel veel aangenamer. Er is tijd om eens iets te vertellen, of nog eens extra te knuffelen. Het is ons klein momentje, wat dat dan ook mag zijn. Bij allebei verschillend, maar minstens even gezellig. En zeg nu zelf, wat zijn 5 minuten op een dag? In ons geval, heel veel ❤
Terugnaarstart 
Plaats een reactie