Voor ik het vergeet

Pfieuw…ik zit! Zo blij dat het avond is en de dag voorbij is. Niet dat er lastige dingen zijn gebeurd vandaag. Maar ik had gewoon zin om in de zetel te vallen. Onder mijn warm dekentje te kruipen en te genieten van de rust in huis. Heb heel de dag met mijn neus in de cijfers gezeten. Ook al ben ik daar goed in, het geeft me niet altijd de energie die ik bijvoorbeeld wel krijg van te schrijven. Vroeger had ik collega’s die bij het vinden van een verschil of iets waar ze hun hoofd over braken echt een eureka moment konden beleven. Dat kon ik ook. Als een gek op mijn rekenmachine tokkelen. Om daarna vol spanning het “=” knopje in te drukken. Te kijken op het schermpje en dan het getal te zien staan waar je naar op zoek was. Whohoow! Weer iets gered. Alleen dat gevoel heb ik nu niet meer, het belang van cijfers is me met de jaren een beetje ontgaan. Ik kijk liever naar het geheel, de strategie, de mensen in plaats van naar punten en komma’s.

Mijn jongste prinses had vandaag haar saxofoon toonmoment, wat heeft ze dat prachtig gedaan! Bij de oudste ben ik al een paar keer gaan luisteren naar haar piano momenten. Keer op keer krijg ik dan een krop in mijn keel. Hoe perfect imperfect ze zijn. De liefde en trots voor hen overvalt me dan helemaal. Alsof ik onder een warme douche sta.  Na het eten en het slaapritueel zet ik me voor de tv. “Voor ik het vergeet” is op. Wat een prachtig programma. Een jongen gaat bij zijn demente oma in het rusthuis wonen. Het is mooi en confronterend tegelijk. De mensen die er zitten weten van de ene moment op de andere niet waar ze zitten. Ik zie de onmacht in zijn ogen en zijn handelingen. “Ale oma, denk eens goed na.” Als ze niet weet wie hij is, of ze een foto van haar man waar ze jarenlang mee getrouwd was niet meer kent. Zo probeert hij haar te doen herinneren. Maar het werkt niet, ze zegt ja maar enkel omdat hij dan stopt met vragen.

“Kom dan vieren we het

LEVEN

& DANSEN we

tot de zon opkomt.”

 

Het maakt mij emotioneel. De mensen, de onmacht, de boodschappen die op het scherm verschijnen over de gemiddelde levensverwachting van mensen met dementie. En ja het zijn maar cijfers. Maar het is tegelijk ook bittere realiteit. Het proces gaat in 1 richting en dat is de weg naar het land van geen herinneringen. Tijdens de tijd dat de jongen bij zijn oma zit zie je dat hij meer en meer vrede neemt met de situatie. Een moment van vreugde, eender hoe, is al voldoende voor hem. Hier zit ik dan, onder mijn dekentje in de de zetel. Alsof een fleece dekentje mij kan beschermen van de realiteit. Ik huil dikke tranen, om wat is en wat was. Het is zo mooi en pijnlijk tegelijk. Mijn beste vriendin is ook aan het kijken. Ze stuurt “we leven nu”. Ja we leven nu, zo is het. Ik voel me een pannenkoek, ik ben niet eens diegene die ziek is. Alleen als we kijken zijn er naast de ziekte ook de grappige en mooie momenten.

De verwondering voor dagelijkse dingen is mooi. Dit weekend reden we na de home warming party van mijn nichtje en haar vriend naar huis. Mama zat naast mij, ze zit niet graag in de auto en al helemaal niet op de autostrade. Ze was opvallend rustig maar wist me wel te zeggen dat er mensen op de baan liepen. (die er niet waren) En toen ze zei dat ik te snel reed vertelde ik haar dat ik op de autostrade 120 km/u mag rijden. “Ooh, oké dan” zei ze verwonderd. Het was lief. Op woensdagnamiddag ziet ze vaak paarden op het tuinhuis staan en politie. Waardoor de meisjes soms moeten lachen. Papa gaat dan naar buiten ze wegjagen ;-). Het is wat contradictorisch. Als ze helemaal bij is, dan is het jammer voor haar want je ziet soms echt de onmacht in haar ogen. Dat ze niet veel meer kan. Als ze in haar eigen wereld zit is het voor haar beter, grappig en tegelijk heel confronterend voor ons. De laatste tijd heeft ze meer momenten dat ik zie dat ze het even niet weet. Wanneer ze aan de telefoon iets vertelt waar ik echt geen verhaal van kan maken. Eerst probeerde ik dan te weten te komen wat ze wou vertellen. Ik ambetant en zij boos. Nu doe ik gewoon mee als ze zo een moment heeft. Zeg ik “amai, nee”. Af en toe val ik door de mand, want dan zegt ze “Nee nee, het is goed” als ik zeg dat iets niet goed is. Ik gok maar wat.

Eigenlijk is het ook allemaal niet belangrijk. Wij houden soms zo vast aan herinneringen omdat dat de tastbare ontastbare bewijzen zijn van ons leven. Alleen, het leven is nu. Niet gisteren en ook nog niet morgen. Genieten van elk moment dat we hebben, ongeacht de herinneringen. Dat is, denk ik voor mij, de essentie van het leven. We worden geboren en we gaan naar huis. Zo is het. Ik krijg een berichtje van een andere vriendin. Met de boodschap dat ik geen platte pannenkoek ben. Ik kruip in mijn bed, met mijn ogen nog vochtig. Ik ben geen pannenkoek. ❤