Ik ben ziek, al heel de week. Te gezond om thuis te blijven en te slap om iets te doen buiten het hoogst noodzakelijke. Dus ging ik naar de dokter, voor voorschriften die ik nodig had. En mijn apotheker had dringend nood aan een kerstcadeau 😉 Toen ik zag dat de nieuwe dokter spreekuur had die dag, heb ik maar meteen een afspraak gemaakt. Terwijl ik in de wachtzaal zat te wachten, roept er plots een vrolijke stem “de volgende”. Het was een dame, bloemig gekleed en lange donkere krullen. Als ik haar zeg waar ik voor kom maar dat ik ook nog last heb van mijn keel, hoofd,.. stelt ze voor even te kijken. Tegen de tijd dat ik buiten ga ben ik helemaal vrolijk. Ja ik moet even aan de pillen, maar ze was zo rechtuit en aangenaam. Wat een verademing. Ze nam ook echt de moeite om iets tegen mij te zeggen waar ik iets aan had. Niet gewoon “neem je pillen”. Eerder een “rust maar even goed uit en zorg voor jezelf!” met een Hollands accent. Super grappig.
Zaterdagmorgen, 8u. Voor velen niet echt uitslapen, maar voor mij eigenlijk al lang. Ik wil mijn kerstboom afbreken, boodschappen doen en vanavond gaan we naar een home warming party. Ik draai me om en voel me alsof ik heel de nacht op stap ben geweest. Mijn keel voelt dik, slikken doet pijn en ik heb het warm. Is het hier warm?! Ik laat me uit mijn bed vallen en sleep mezelf naar beneden. Honger heb ik niet. Maar warm en dan weer koud. Op een paar uur tijd heb ik mijn onesie pyjama 10 keer half uit en terug aangedaan. Daar gaan al mijn plannen, ik draai als een tol en het idee iets te doen maakt mij al moe. Nog 2 pillen antibiotica, je zou toch verwachten dat ik dan al enige beterschap mag verwachten? Nope…niet vandaag.
Ik neem een sinutab, heel lang geleden. Steek wat wierook aan en kook een eitje. Gelukkig is het enkel mezelf deze morgen, want meer fut zit er niet in. Na een lang ontbijt, waarin ik blijf gaan van warm naar koud, laat ik alles zoals het is. Het wordt een dag om de boel de boel te laten. Dus een ideaal moment om achter de piano te kruipen. Er ligt een moeilijk stuk op mij te wachten. Nu ja, moeilijk voor mij als tweedejaars. Maar het leidt de aandacht even af van mijn dichte keel en korte adem. Een sinutab, piano en wierook. Meer heb ik deze voormiddag niet nodig.
Tegen de middag pep ik mezelf op, stap in douche, gooi mijn onesie in de wasmand en rij naar de winkel. Hoogst noodzakelijke boodschappen. Daarna gaan we op home warming party en ik ben blij dat we vroeg beginnen. Dan zijn we ook op tijd thuis. Ik voel me alsof ik een marathon heb gelopen. Voordeel wel, eens ik aan de gang ben gaat het meestal wel beter. Morgen doe ik het anders, dan breek ik mijn kerstboom af. Oh crap, opzetten duurt al zo lang. Afbreken minstens even lang vrees ik. En morgen eet ik iets gezond. Mijn frigo zit vol met groenten en ik heb zelfs de fut niet er iets mee te maken. Ook geen zin om iets te eten. Er zou zo een dienst moeten bestaan waar je eten kan bestellen. Gezond eten dan, iets met veel groenten of soep aan huis. Ik zou in ieder geval klant zijn. Ik kruip mijn bed in, doodmoe. Eens goed slapen zal deugd doen. En misschien, misschien komen de kaboutertjes deze nacht de was wel opvouwen en de kerstdecoratie inpakken. Dromen mag 😉
Terugnaarstart 
Plaats een reactie