Maandag, back on track! Daar gaat de vakantie, terug in een normaal ritme. Op tijd uit bed, boterhammen maken, fruitjes mee,…strak schema. Of dat probeer ik toch. Diegenen die mij kennen weten dat ik niet veel nodig heb onderweg om nét na de bel aan te komen op school. Zo strak is het schema dus. Ik moet naar Vilvoorde dus tijd genoeg onderweg om nog wat te mijmeren over onze fijne vakantie. We deden veel leuke dingen en ook veel niets. Dat was waar ze het meeste naar uitkeken. “Morgen doen we toch niets he mama?”. Ik zeg dan meestal wel ja, maar nu is het zo dat naar de Colruyt rijden voor hun al “iets” is. Blijkt dat een dag zonder “iets” minder vaak voorkomt dan gedacht. Zeker in de feestweken. Waarbij mijn jongste prinses ook nog eens jarig was. Party party!
We zijn naar de film geweest, de nachtwacht. Zelfs voor ouders leuk om te kijken vond ik. Ook heb ik eindelijk die bongo bon opgebruikt die hier al bijna 2 jaar ligt te wachten op mij. Om te gaan skydiven! De meisjes willen dat al zo lang, dat ik dit het ideale moment vond om dat eens te gaan proberen. Eerst had ik gebeld voor hun alleen, om me dan 5 minuten later te realiseren dat ik ook wel eens in vrije val wil gaan. Het ziet er simpel uit, maar dat is het eigenlijk niet. Leuk wel, heel leuk zelfs. En Marie moest een kijkdoos maken voor haar boekpromotie. Ze wou dat ik haar zou helpen “want alleen lukt dat me toch niet!”. Ondertussen weet ze ook dat ik niet direct toehap. Ik moest dan ook enorm lachen wanneer ik na een tijdje de keuken inkwam, haar iets wou vragen en ze mij het zwijgen oplegde. “Ssssst! Ik ga een drumstel tekenen”. Ze had een “hoe teken ik” filmpje opgezocht. En dus tekende ze een drumstel en een piano voor haar kijkdoos. Het zag er prachtig uit, al zeg ik het zelf. Ik was trots en moest ook enorm lachen. Voor één keer werd ik gevraagd om te zwijgen in plaats van omgekeerd 🙂
“Sometimes you will never know the value of a moment, until it becomes a memory.”
-Dr. Seuss
Het was een fijne vakantie, reality check deze morgen dus. Toen de wekker afging en we niet lang konden blijven liggen. Deze middag rij ik langs het productiehuis voor de info rond het programma. Ik weet niet goed waar ik mee bezig ben, maar ik laat me gewoon maar meevoeren met de stroom. Wanneer ik er aankom op de middag zeg ik dat ik tot 12:45u heb, want vlak daarna heb ik een meeting. Er lopen best wel fijne mensen rond en het gesprek is ook echt aangenaam. Al merk ik wel dat mijn idee van een fijne man niet altijd die van anderen is. Ze zeggen dat ik moeilijker te matchen ben, omdat ik zo zelfstandig ben. Ja tell me something new! Naast zelfstandig ben ik ook lief, toegewijd, zorgzaam en ja zelfs romantisch bij momenten. Maar ok, ik ben ook rationeel en realistisch. Met iemand op reis gaan die aan de andere kant van het land woont, is misschien niet meteen het recept voor succes. Alhoewel, alles kan. Dus we go with the flow.
De rest van de dag is het nog druk. Onderweg naar huis heb ik mijn beste vriendin aan de lijn. Ik vertel haar dat het gesprek fijn was en ze nog een andere dame hadden. Dat ik eerst heel enthousiast was, maar dat ik tegelijk een gevoel in mijn buik heb dat ik niet kan verklaren. Een gevoel dat me zegt dat dit niet is wat ik moet doen. Het wordt een beetje grappig op het moment dat ze zegt “Oh ja, het is uit je handen. Wat goed is zal wel voor jou beslist worden nu.” Haha dit is zo grappig. Ze heeft 200% gelijk, maar tegelijk moet ik lachen. Gewoon omdat ik nooit had gedacht vroeger dat zij diegene zou zijn die dit zou zeggen tegen mij. Onder de avond kom ik aan bij de piano les. “U hebt 1 nieuwe voicemail” staat er op mijn telefoon. Een oproep gemist. Het is de dame van het productiehuis, om te zeggen dat ze voor de andere dame gaan. Ze woont dichter in de regio bij de mannen. En ja, waarschijnlijk dachten ze ook dat ik niet te matchen ben. Maar dat zeggen ze niet, beleefdheid. Ergens vind ik het niet erg, blind daten is misschien toch niet echt iets voor mij 😉
Terugnaarstart 
Plaats een reactie