Vrijdag vandaag. Onze niets-moet-alles-kan vakantiemodus blijven we ook vandaag nog even aanhouden. We hebben al een paar leuke dingen gedaan. En genieten van het samen zijn en niets doen. Vanavond vieren we mijn jongste prinses haar verjaardag. Ze is jarig net tussen kerst en nieuw. Dus gaan wij een beetje van het ene eetfestijn naar het andere. Terwijl de meisjes “chillen” en languit niksen. Hoewel, niksen is het niet echt. Het is meer een wedstrijd “Hoe laat ik de keuken en living ontploffen in zo kort mogelijke tijd”. Ze zijn geslaagd, maxima cum laude!
Ik begin mijn was op te vouwen en ondertussen mijmer ik dat ik vanaf deze week weer gezonder ga eten. Van al dat eten en gefeest krijgt een mens maagpijn en extra kilo’s. Maar hey, het is nog geen lente dus ik heb nog even om van die ongezonde gewoonten vanaf te geraken. Plots roept Louise dat ik telefoon krijg, ik heb het niet gehoord. Mijn gsm staat op stil deze vakantie, of ik vergeet hem in de ochtend vaak op luider te zetten. Vakantie is vakantie en daar hoort bij, niet al te veel getelefoneer. Als ik mijn gsm uit de handen van mijn lieve meid krijg aangereikt zie ik gemiste oproepen van mijn voicemail. En van een nummer dat ik niet ken. Normaal bel ik dan niet direct terug, maar ik krijg ook een sms van de beller. Met de vraag en de reden waarom ze mij belt en of ik eens terug wil bellen.
“Do not struggle. Go with the flow of things, and you will find yourself at one with the mysterious unity of the Universe.”
Ik schiet in de lach, want dit lijkt bijna te zot om waar te zijn. De beltoon gaat over en hier komt het. “Bieeeeep. U hebt 1 nieuwe voicemail.” Het blijkt een redactrice te zijn van een productiehuis. Ze kent me nog van een aantal jaren geleden. Toen had ik in een waas van, ja van wat eigenlijk, me ingeschreven voor een programma voor singles. Out of the blue, formulier ingevuld en opgestuurd. En elke keer ging ik een stapje verder mee. Tot ik plots 1 van de singles werd die ze zouden volgen. Door omstandigheden ben ik dan uiteindelijk niet gaan daten. En dat werd tegelijk voor mij de trigger, ik zou nooit nog meedoen aan een programma om een lief te zoeken. Het is toch echt niets voor mij. Ik bel haar terug als ik onderweg ben naar de winkel, snel even tussendoor. Uit een soort van nieuwsgierigheid. Ze begint te vertellen, dat de hoofdredacteur vond dat ze mij moest bellen. Dat ze deze keer iets hebben dat echt voor mij is, als ik nog single ben. Euh ja dat ben ik, maar het is prima zo. Ik zat niet echt te wachten op een nieuwe deelname.
Ze doet een hele uitleg en ik zit een beetje stomverbaasd in mijn auto. Er heeft iemand afgehaakt en of ik mee wil doen. Volgende week opnames. Ze hebben nog dames gebeld en ze hebben er maar één nodig. “Denk er gerust eens rustig over na.” Ja, doe ik. Als ik de telefoon heb neergelegd begin ik super hard te lachen. Wat is dit nu weer?! Mijn eerste idee is, “hell yeah, ik doe gewoon mee!”. Mijn volgende gedachten zijn “Crap, op tv, geen tijd om nog efkes gezonder te eten, wat moet ik aandoen en eigenlijk….wil ik wel op tv komen?”. Ik zit niet te wachten op een lief, dus er zijn evenveel redenen om niet mee te doen dan om wel mee te doen. Als ik het aan een aantal vrienden en familie vertel zijn de meningen verdeeld. Van “laat je niet vangen, doe niet mee!” tot “Cool, wat heb je te verliezen?!”. En dan daagt het me “practice what you preach”. Het gaat om het leven nemen zoals het voorbij komt. Er zal wel een reden zijn waarom ik dit telefoontje krijg. Waarom ze mij na die jaren, plots uit het niets opbellen. Dus ik laat het even bezinken, lach om de verwarring en ben dankbaar om het fijne avontuur dat het leven is. Ooit won ik een reis en daar heb ik de beste vriendinnen uit overgehouden. Wie weet doe ik wel mee, ik volg deze week gewoon mijn gevoel. Eender naar waar het me brengt, meedoen of niet. Go with the flow. Straks even wat sla eten, you never know 😉
Terugnaarstart 
Plaats een reactie