Het is 1 januari, de start van een nieuw kalenderjaar! Ik ben nog wat moe. Gisterenavond had ik voor de eerste keer (of toch als ik mij kan herinneren) een super rustige oudejaarsavond. Met de dochters, in onesie, en een vriendin. Last minute bijna. Oh zo gezellig. Spelletjes spelen, rustig iets eten, gewoon wat genieten. En wie denkt dat wij dan om 21u al in de coma lagen op de zetel, mis poes! Er werd om 1u id nacht zelfs nog een polonaise ingezet. Schlagerfestival in onze living. Het was toch vrij laat dat ik ben gaan slapen. Maar om 7:30 lig ik al wakker. Biologische klok. Sh*t, het nieuwe jaar is daar en ik ben nog moe. Straks komt de familie hier nieuwjaar vieren. Nog tot half 4 heb ik om wakker te worden. Als ik uit mijn bed rol voelt het alsof ik een kater heb, maar van 1 Gin-Tonic een etmaal geleden lijkt me dat onmogelijk. Zelfs voor mij.
Mijn lieverdjes slapen nog, ik sta op en bedenk me dat het altijd een beetje magie is. Een nieuw jaar. Alsof de wereld er opeens weer vredig uitziet. En toch is er niets anders dan gisteren, we schrijven nu alleen een nieuw jaar. (na de eerste weken het vorige jaar nog te schrijven uit gewoonte 🙂 ) Wanneer ik in de zetel val zet ik wat rustige muziek op en bedenk ik mij wat een bewogen jaar ik achter de rug heb. Eentje waar veel is gebeurd en tegelijk ook niet. Het ging met ups en downs. Vallen en opstaan. Maar het was vooral een jaar van groei. Innerlijke groei. Mijn fysieke groei, die is ergens halverwege gestopt als ik zie hoe groot ik maar geworden ben haha. Het was een fijn jaar, een lastig jaar, een jaar vol openbaringen, een dankbaar jaar,… Veel tijd om te mijmeren heb ik niet. Straks staan hier bijna 20 familieleden en aanverwanten voor de deur. We zetten de tafel, halen de hapjes uit, zetten cava glazen klaar en kleden ons snel om. De bel gaat, and so it begins…
“People take different roads seeking fulfillment and happiness. Just because they’re not on your road doesn’t mean they’ve gotten lost.”
―
Een voor één stromen ze binnen. De ene al wat frisser uit de veren dan de andere, maar allemaal opgewekt. We eten hapjes, spelen een spelletje “raden wie je bent” en de kinderen zeggen hun nieuwjaarsbrief op. Voor mijn oudste prinses de laatste, ik was dat helemaal vergeten dat ze er volgend jaar geen meer maakt. We eten, drinken, de mannen kaarten wat. Waaronder een zelf verzonnen kaartspel “vissen”, ik zit precies in een aflevering van Friends’ bamboozle. Als iedereen naar huis is, ruimen de meisjes en ik nog een beetje op. Het is toch wel iets speciaals, familie. Als we samen dingen doen is het wel gezellig. Maar na de feestdagen heb ik ook wel vaak het gevoel dat ik ergens in zit waar ik niet altijd in pas. Men gaat er per definitie van uit dat familie mensen zijn die zijn zoals jezelf. Wat ik ondertussen heb geleerd is dat dat heel vaak niet het geval is. Waar ik soms denk “Enfin, hoe kan je nu zo denken of doen.” gaat dat omgekeerd ook zo. Want ik krijg vaak het gevoel of zelfs te horen “dat ik iets speciaals ben”. En niet op de manier dat ik een dartelende unicorn ben. Nee speciaals als in “een-specialleke-rollende-ogen-smiley”. Een lepel tussen de messen. Een zalm tussen de makreel. Ook dat is oké. Ik heb vrede met hoe verschillend we soms zijn. Als ik zo rond mij kijk ben ik niet de enige. De meesten zien hun familieleden heel graag. Maar hebben tegelijk een gevoel van “Do I fit in here?”. Een familie, dat is eigenlijk een kleine weerspiegeling van de wereld. Iedereen kijkt door zijn eigen bril. Af en toe een ander montuur proberen, het kan verhelderend werken wel 🙂 En tot dan, gewoon graag zien, ge zijt hoe ge zijt.
Ik kruip in mijn bed. En voel me meer en meer rustig en kalm. Het voorbije jaar heeft me sterker gemaakt, bewuster. Alsof ik een boom ben, met een kruin, maar vooral stevige wortels. Die zijn gegroeid dit jaar, ze zijn mijn anker. Ze geven me houvast in lastige dagen en in de storm. Als ik denk aan alle fijne momenten van het voorbije jaar zit ik dankbaar te glimlachen.
“Life isn’t about waiting for the storm to pass…It’s about learning to dance in the rain.”
―
Ik ben dankbaar voor de vriendschap, dit jaar meer dan ooit. Er zijn vrienden die in je leven komen en vrienden die naar de achtergrond verdwijnen. En dat is oké. Iedereen komt voor een reden op je pad. Mijn beste vriendinnen, zijn allemaal verschillend en ik hou van ze allemaal met heel mijn hart. Er zijn ex-collega’s die echte vrienden zijn geworden. Hoewel we elkaar niet elke week horen of zien, is samenkomen altijd weer een beetje thuiskomen. Ze zeggen soms, “vrienden zijn je zelf gekozen familie”. Wel zo is het helemaal! En ik ben blij en dankbaar met mijn prachtige toegevoegde familie ❤
Er waren het voorbije jaar veel magische dagen, vol dankbaarheid. Waarin alles als een puzzel in elkaar leek te vallen. Alsof het precies zo voor mij was georganiseerd. Je trekt aan wat je uitstraalt. Dat heb ik aan de lijve ondervonden. Opstaan met een dankbaar gevoel, voor eender wat, maakt je dag magischer. Van een vrije parkeerplaats, tot een nieuwe opdracht, tot fijne mensen die je liefde sturen en vriendschap. Ik wens jullie een dankbare gedachte elke ochtend en elke avond. En veel magie ertussenin.
Het leven is een avontuur, waar ik sinds dit jaar enorm van ben beginnen genieten. We leven in het hier en nu. Niet gisteren en ook niet morgen. Dat is mijn voornemen, gewoon zijn. Van al onze goede voornemens die we en masse maken, is dat misschien nog de mooiste. Leef. Maak er iets moois van. Wees dankbaar en ga voor je dromen. Gun anderen hun geluk en het jouwe komt ook jouw kant op. Ik wens jullie veel rust, kalmte en zotte dagen. Spring uit je comfort zone, het leven in. Dans en heb lief. Ik ga slapen, tevreden en dankbaar. Voor mijn leven. En voor die kater die ik morgenochtend niet ga hebben 😉
Terugnaarstart 
Plaats een reactie