It wasn’t me?!

De laatste tijd valt het me meer en meer op. Vaak zitten een mens vast in een bepaald denkpatroon.  Of ik ben mij er nu gewoon meer van bewust. Ik heb mij er vroeger ook zeker aan bezondigd. Of nu zelfs nog. Aan klagen zonder zelf actie te ondernemen. Iedereen herkent dit wel. Er loopt iets mis, of iets gaat niet zoals je zou willen. Op het werk: “Het is de baas haar schuld”. Bij het koken: “De omschrijving was niet duidelijk”. Bij discussies of twistpunten: “Hij doet lastig en wil het niet van mijn standpunt zien”. Maar is dat wel altijd zo? Is het wel altijd iemand anders zijn schuld? Schuiven we op die manier niet al te vaak de hete aardappel door? Zou het niet beter zijn de energie van klagen om te zetten in energie van doen? Actie ondernemen, gaan en zien wat je zelf kan veranderen aan een bepaalde situatie.

Het begint eigenlijk al wanneer we kind zijn. Mijn oudste dochter zegt soms “Ik was goed gezind en JULLIE hebben ervoor gezorgd dat ik slecht gezind ben!”. Of de jongste is iets aan het knutselen, het lukt niet en dan komt er “Ja, door jou is dit nu mislukt!”. Omdat ik toevallig in de buurt ben, een sok laat vallen of adem terwijl ze bezig is 🙂  Het lijkt van kind af al moeilijk te zijn naar je eigen aandeel te kijken. De schuld afschuiven is ook zoveel makkelijker. Gezellig klagen en zagen, hoe moeilijk het allemaal wel is. Een slachtofferrol is vaak ook heel comfortabel, hoe dubbel dat ook klinkt. En hiermee bedoel ik niet dat alles altijd onze eigen schuld is. Maar het is zeker waardevol om eens naar binnen te kijken en je af te vragen waarom je een bepaald iets aantrekt. Het zou zomaar eens kunnen dat je een bepaalde weg moet bewandelen om ergens anders, beter uit te komen.

 “Everything that irritates us about others can lead us to an understanding of ourselves.”

– Carl Jung

Vorige week zat ik op een infosessie en daar hoorde ik volgende stelling. Als er iets negatief gebeurd dan is het de ander zijn schuld, of de omgeving. Als er iets goed gebeurd, dan hebben we het zelf gedaan. Echter wanneer we naar andere mensen kijken, gaat ons denkpatroon vaak de andere kant op. Heeft iemand succes dan is het vaak “Ja maar die heeft geluk gehad.” Als iemand faalt dan zeggen we vaak meteen “Ja maar hij/zij heeft dit of dat niet correct gedaan.” Het is vaak de ander zijn schuld, tragische is dat de ander dat ook denkt.

Eigen succes –> Interne factoren

Eigen falen –> Externe factoren

vs

Ander succes –> Externe factoren

Ander falen –> Interne factoren

 

Wanneer we bewust in de spiegel kijken. Of bewust onderzoeken waarom we vaak in dezelfde rol kruipen, dan worden heel wat dingen duidelijk. En die kunnen we dan ook aanpakken. Waarom kruip ik vaak in de helper rol, waarom trek ik een bepaalde job aan, waarom lijkt het alsof alles tegengaat. Vaak zijn het reacties van de vibes die we zelf (onbewust) uitzenden. Als we onze dag beginnen met “Ja maar bij mij gaat het toch altijd fout”. Dan is de kans groot dat het fout gaat. Eenvoudige start is, geloven dat je het beste waard bent. En als je vast zit, onderneem actie, doe er zelf iets aan. Wees zelf de verandering die je wil zien. Luister ook naar tips en advies die soms komen aanwaaien. Via tv, krant, vrienden,… Er is vaak een reden waarom je plots dat artikel leest, waarom plots die vriendin iets zegt of je net dat boek ziet staan. Het zijn boodschappen die je nodig hebt, om ergens een klik te maken. Wanneer je fel reageert op iemand zijn boodschap dat je de verandering bij jezelf begint, is de kans groot dat je het zelf beseft. Maar het niet onder ogen wil zien. Toch is die boosheid ideaal om te onderzoeken. Wat maakt je boos? Ben je boos op de boodschapper? Boos op de feedback? Of boos op jezelf omdat je het niet hebt gezien?

Het is zoals dorst hebben. Wanneer een kind zegt dat het dorst heeft en je geeft het een glas water. Het kind wil niet drinken, maar blijft huilen en jammeren dat het dorst heeft. Als volwassene is het in die situatie overduidelijk: het kind wil de oplossing niet zien, wil niet geholpen worden en heeft zelf geen zin om het glas water te nemen. Vreemd genoeg zien we die dingen makkelijker bij een ander dan bij onszelf. Omdat in de spiegel kijken vaak heel confronterend is. Maar eens daar voorbij, is het zoveel rijker, zoveel waardevoller. Dus start vandaag met jezelf even af te vragen bij een probleem: wat kan ik er zelf aan doen? Klaag je over je job maar ga je niet op zoek naar ander werk? Zoek je uitvluchten? Het “ja maar” is een reden voor alles. Verander je moeten in kiezen voor. Niet ik MOET vandaag gaan werken, maar ik KIES ERVOOR om vandaag daar te gaan werken. Probeer het eens, je zal zien dat stilaan je gedachten veranderen. Jij hebt jouw leven in handen, alleen jij. Niet de ander. Leef het!