I’m alive!

Eergisteren ging ik naar de bandencentrale. Winterbanden weet je wel. Deze keer mocht ik ze zelf bestellen wegens geen leasingwagen meer. Omdat de mensen daar altijd goed werk hebben geleverd, blijf ik maar gewoon naar dezelfde centrale gaan. Al is dat deze keer toch iets anders verlopen… Bij mijn eerste afspraak zijn ze er na dik 30 minuten achter gekomen dat ze mijn banden niet vonden. Het is te zeggen 2 van de 4 waren spoorloos verdwenen. Of andersom, 2 van de 4 waren aanwezig :-). Jammer genoeg heb ik 4 wielen en keerde ik dus na een uur wachten op zomersokjes met mijn auto terug naar huis. Deze woensdag had ik een tweede poging, banden gevonden en op een half uurtje was het geregeld. Als een tevreden klant reed ik van de oprit!

Als ik met de meisjes in de auto stap en vertrek doet mijn achterband heel raar. Hij maakt een kloppend geluid. Niet constant, maar eerder zoals een fietswiel tegen je spatbord kan schuren. Ik kan het niet helemaal thuisbrengen, maar sinds woensdag hoor ik iets. In het begin ben ik zachter beginnen rijden. Met mijn raam open en de radio uit. Omdat het niet de eerste keer is dat ik “iets” hoor aan een auto, zocht ik een logische verklaring. Misschien zijn het de nieuwe banden. Dikkere profielen en moeten ze ingereden worden. Lijkt logisch, toch? Alleen, ik was niet helemaal zeker dat het normaal was. Bij het thuiskomen had ik al eens een snelle inspectie gedaan van mijn achterband. Er als een “volleerde” garagist tegen geschopt, maar niets te zien. Onderweg naar school zeggen L & M dat het echt niet juist klinkt. We horen het nu heel duidelijk, er is iets met de band. Ik bedenk me dat ik naar de bandencentrale rij vandaag, later want ik moet om 10u in Deurne zijn.

“Als ongeluk in een klein hoekje ligt, dan is geluk overal”

En toch, toch voelt iets in me dat het niet ok is. Wanneer ik de meisjes op school heb afgezet en naar mijn auto wandel beslis ik toch nog eens te kijken naar mijn achterwiel. Ik kijk. En ik kijk nog eens. Zie ik dit goed?! Ik schrik en kan mijn ogen niet geloven. Mijn achterband zit vast met 1 bout. Met één bout. Er schiet van alles door me heen. Ik ben met mijn auto 2 dagen lang op de baan geweest. Ver, snel (ja ik beken), autostrades,… alles er op en eraan. Met achterwielaandrijving en 4 ontbrekende bouten. Het dringt nog niet goed door, ik stop onderweg nog even bij papa om snel iets op te halen. Als ik hem vertel wat er gaande is wordt hij een beetje bleek. Ik had kunnen verongelukken. Een mens mag er niet aan denken. Tegen 30/u rij ik naar de centrale, tot daar zal ik nu ook nog wel geraken. De man is helemaal uit zijn lood geslagen. Ze repareren de band en ik ben boos. Niet boos zoals ik vroeger boos zou geweest zijn. Pakweg een aantal jaar geleden had ik daar alles op stelten gezet (bij wijze van spreken). Maar om de één of andere reden ben ik vooral dankbaar. Dankbaar dat ik nog leef.

Op de vergadering ben ik te laat. Als ik toekom valt het me op dat iedereen me bekijkt alsof er een mirakel is gebeurd. We heffen het glas op de feestdagen. Tijd voor een cava denk ik zo! Normaal drink ik er zelden eentje, nu kan ik er wel eentje gebruiken. Ook al zijn we nog niet eens middag. We eten cake en ik heb het geweldig naar mijn zin. Onderweg had ik ook al mijn beste vriendin opgebeld. Om ze te laten weten dat we vandaag mijn leven vieren. Ik loop op wolkjes! Mijn engelbewaarders zijn van onschatbare waarde. ❤ Joy to the world, joy to life. Wat een fijne gedachte is dit, ik had kunnen verongelukken. Maar ik ben er zonder iets vanaf gekomen. Die band is gewoon blijven draaien en rijden. Met amper 1 bout. Twee dagen en ettelijke snelle kilometers lang. Bijna ongelofelijk… Mijn conclusie is dat het nog geen tijd is om in een potje op de schouw te gaan staan (en gelukkig maar). Vandaag vier ik het leven. Maak ik mijn plannen weer wat concreter. Ik heb nog zoveel te doen. Bring it on life! En die banden…die zal ik voorlopig niet laten wisselen 🙂