Oef, hij is voorbij! Het was een drukke dag. Eigenlijk was het al een drukke week en ik moet opletten dat ik genoeg tijd neem om af en toe eens rust in mijn hoofd in te bouwen. Of eens even te “zijn”. Gewoon wat meditatie muziek opzetten en genieten van het moment. Dat kan ik best in een bad met veel schuim en dus zeg ik de meisjes dat ik in bad verdwijn. “Oh, mag ik mee!?” Ja lap, dat had ik al verwacht. Eigenlijk had ik gehoopt om alleen wat in bad te relaxen. Maar ze vraagt het zo lief dat ik zeg dat ze mee mag. Op voorwaarde dat ze geen spelletjes wil spelen, stil is en niet zaagt over mijn muziek. Klinkt streng, maar mijn kleine prinses heeft de gewoonte om na 2 minuten te vragen welke spelletjes we gaan spelen. Om ter langst onder water blijven, gekke bekken maken met schuim of alsof thee-kransje spelen. Allemaal heel gezellig, maar vandaag wil ik gewoon…niets. Eens boven laat ze het bad vollopen. Ze haalt zotte toeren uit om het badwater aan te zetten. Ik lach me krom. Met haar kousenbroek in de badkuip. En eens het water loopt springt ze er uit. “Goed plannetje he mama?”. Heel goed plannetje liefje.
We steken gezellige lichtjes aan, ik giet er een hoop schuim in en dan kruipt ze erbij. Wanneer ik mijn muziek niet direct opzet vraagt ze er zelf naar. Een van mijn meditatie muziekjes die ik vond op you tube, Engelenmuziek. Wanneer we samen in het schuim liggen vraagt ze: “Wat moeten we zien of denken mama?”. We doen samen onze ogen dicht en beginnen te vertellen over wat we zien. Engeltjes in een bos zeg ik. Kristallen en baby elfjes met kleine vleugeltjes, zegt ze. “Je kan tegen de engeltjes alles zeggen wat je wil, of hen vragen je problemen op te lossen of hulp bij iets” zeg ik haar. Ze denkt even na en zegt dan rustig “Ik heb geen probleem”. Mijn hart maakt een sprongetje, wat een zalig lief kind hebben wij toch.
“All grown-ups were once children… but only few of them remember it.”
Plots begint ze vragen te stellen. Of ik soms zou willen zappen in mijn leven. Teruggaan naar vroeger. “En zeg er dan bij waarom wel en waarom niet.” Daar moet ik even over nadenken. Waarom wel is omdat ik een zalige jeugd had. Omdat ik dan misschien wat dingen anders zou doen. Omdat ik aan vele dingen hele fijne herinneringen heb. Ook niet teruggaan, omdat ik mijn leven fijn vind nu. Ik ben een oprecht gelukkig mens. “En jij? Wat zou jij willen doen?” vraag ik haar. Ze moet er zelfs niet over nadenken. Ja ze zou terug willen, omdat ze dan kleuter kan zijn en dan moet er niets. Maar eigenlijk ook niet, want dan moet ze bepaalde pijnen nog eens beleven. Of mensen loslaten die ze graag ziet en die dood gegaan zijn. Ik zit te kijken en bedenk me dat kinderen zalige redeneringen maken. Wat een mooie gedachtengang maakt ze. Daar had ik zelfs niet aan gedacht! Maar zij wel. En ze vraagt me ineens of ik toch niet wil terugspoelen. Om mijn grootouders te zien, beter te maken en dan te zorgen dat ze langer leven. Zodat ik ze kan leren kennen. Er zit iets in, dat had fijn geweest. Wat is het leven mooi als je fantasie kan gebruiken.
We praten nog over van alles en nog wat. Over ons eerste huis, dat niet helemaal af was. Maar voor haar perfect thuis. Ze vindt het nu allemaal te veel “af”. “Mama gewoon een keukentafel of een badkamer kastje, dat is toch genoeg? Ik heb al die andere vaasjes, ladders, theelichtjes en zo niet nodig.” Prachtig toch! Ik ben met verstomming geslagen. Mij brengt het rust dat alles in orde is. Maar ze zet me wel aan het denken. Moet alles perfect of in orde. Of is gewoon in het moment leven ook al een geweldig kado. Ik smelt er helemaal van. Ze heeft de kunst van de essentie beet, of toch hierin. Ons bad moment liep helemaal anders dan verwacht. Maar ik ben op en top ontspannen. ❤️
Terugnaarstart 
Plaats een reactie