Ik ben moe, al sinds vorige week. Het is druk, ik heb geen tijd om te gaan wandelen. Of nee het is te donker in de avond om te gaan wandelen en overdag is er geen tijd. Heb ook nog niet genoeg kunnen schrijven (niet dat ik moet schrijven, maar ik vind het leuk en ik krijg er energie van). En ik slaap super slecht. Om 21u in de avond lig ik al half in de coma in mijn zetel. Een enkele keer lag ik al omgevallen te slapen, terwijl mijn meisjes probeerden om zo stil mogelijk te zijn. Elke minuut dat ik sliep was gewonnen tijd dat ze wakker mochten blijven. Om dan zoals deze morgen om 5u te liggen koekeloeren in mijn bed.
Vandaag had ik nog een afspraak met Jaspal, een man met een buitengewone gave. Hij geeft ayuverdische massages en consulten. Het was al een aantal maanden geleden en ik had er toch nog eens nood aan. Als ik bij hem ben zegt hij dat het ongelofelijk is, hoe veel mijn mind is veranderd. Zo voelt het ook en dat anderen het zien maakt het alleen nog fijner. Als ik vraag of hij nog eens een consult wil doen, dan pakt hij mijn pols en hand. Hoe hij het doet weet ik niet, maar plots vraagt hij of ik slecht slaap. Euh ja, heel slecht. En dan dat ik me zorgen maak om ziek zijn, niet bij mezelf maar bij iemand anders. Hij zegt letterlijk “je maakt je zorgen om iemand in je omgeving die ziek is”. Mijn mond valt bijna open van verbazing. Want ja dat klopt, ik had het alleen nog niet gelinkt met mijn slapeloosheid de voorbije week.
Het begon eigenlijk vorige week, mij beste vriendin was ziek. We moesten ons uitje onder vriendinnen afzeggen. Wat niet van haar gewoonte is, want die WE-time, daar kijken we meestal erg naar uit. Dus het was een beetje balen, maar ik was vooral ongerust. Ze ziet er al een tijdje wat moe uit. Dan zeggen we “het is de tijd van het jaar, iedereen is moe.”. Na een weekend uitzieken, is ze nog niet beter. En dus blijft ze noodgedwongen thuis. Ze heeft een hele hoge pijngrens en haar huisarts weet niet wat er scheelt. Dus ben ik ongerust. En wil ik voor haar de juiste dokter toveren. Of diegene die haar helpt. Want deze bakt er niets van! Althans, zo zit ik in mezelf te foeteren. Ongetwijfeld doet de dokter wel haar best. Maar het is hier wel mijn hartsvriendin waar we het over hebben he. Een beetje moeite mag wel?
“You do not just wake up and become the butterfly.
-growth is a process“
-rupi kaur
Dan zat ik in een vergadering wanneer ik van mijn zus een sms’je krijg dat mijn schoonbroer geopereerd moet worden. Hij is 1 van die belangrijke mannen in mijn leven en ik was er van overtuigd dat hij niets mankeerde. Het is zo een figuur dat nooit stilstaat, maar echt nooit. Altijd blijven gaan (en blijven brabbelen haha) maar zo is hij. Ik associeer hem gewoon ook niet met ziek zijn. Dus toen ik dat sms’je kreeg leek het alsof mijn maag ineens in een grote kramp schoot. Hier was ik niet op voorbereid en het viel op mijn hoofd. En op de één of andere manier, kruipen die dingen in mijn vibes. Ik slaap er slecht van, sla mijn meditaties over, had geen tijd voor de piano les, bij de zangles had ik keelpijn dus die heb ik ook laten schieten. Tot dat er deze week alleen maar werk, huishouden en rusteloosheid overschoot. Recipe for vulcano…
Op tv zie ik kinderziekenhuis en ik zit te huilen in mijn zetel. Kinderen die alleen in het ziekenhuis achterblijven. Omdat hun ouders moeten gaan werken. Maar ook geweldig dappere 3-jarigen die strijden tegen leukemie. Een lach en een traan. Wat met het meeste bijblijft zijn de ouders van kleine Robin. Wat een fantastische mensen, wat een doorzetting maar vooral wat een liefde. Van uit mijn zetel zie ik hoe liefde ontstaat tussen ouders, plusouders, kinderen. Ze zijn meester in het beste maken van elke dag. Hoe prachtig aandoenlijk en pijnlijk tegelijk. Dat je je kind zo graag ziet, dat je het kan loslaten. Omdat het ondraaglijk pijn heeft. Omdat het eigenlijk geen leven meer is zo. Ik ben een boek beginnen lezen van Dokter Distelmans, het is confronterend maar tegelijk heel nuchter. Voor mij zelfs iets te nuchter op dit moment. Kan er niet de vinger op leggen. Morgen gaat het beter gaan. De voorbije week was mijn zen-mojo ver zoek. En in plaats van er naar op zoek te gaan zoals Wally. Laat ik het zo. Het zal vanzelf wel weer terugkomen. Growth is a process. En Mojo, die komt wel terug. Geniet van jullie dag lieve lezers. ❤️
Terugnaarstart 
Plaats een reactie