Het is de week van de fertiliteit. Dat zag ik toevallig vandaag. Ik wist niet eens dat er een week van de fertiliteit was, maar het is wel een goed idee het meer onder de aandacht te brengen. Hier en daar zijn er meerdere mensen die hun verhaal doen en de stilte willen doorbreken rond kinderwens, fertiliteit en alles wat daar bij komt kijken. De perfecte aanleiding om er een stukje over te schrijven.
Dat ik kinderen wou wist ik al lang. Maar nooit heb ik er rekening mee gehouden dat het wel eens een lastig parcours zou kunnen worden. In mijn dromen was dat een geweldig moment. Een test doen, blijdschap, één en al roze wolk. Hallo realiteit! Wanneer ik hoorde dat andere mensen IVF of iets dergelijks moesten ondergaan, was mijn reactie meestal nogal luchtig. “Ja dat zijn wat spuiten zetten en klaar.” Tot we zelf in dezelfde medische mallemolen moesten stappen. Van onderzoeken, naar wachten, naar testen doen, naar jezelf gek zoeken op google, naar…. En wanneer dan na al die testen duidelijk wordt dat je een ICSI behandeling nodig hebt begint het nog maar. Wachten werd een sleutelwoord van de komende maanden en jaren.
Het werd een heel parcours. We kregen van de dokter een hele duidelijke uitleg, het was een heel fijne man. Maar eigenlijk spring je ergens in zonder te beseffen waar je aan begint. Maar je doet door, met het doel in je vizier. Elke 4 uur en daarna elke 6 uur een neusspray. Midden in de nacht ging mijn alarm af, werd ik wakker om even in mijn neus te sprayen. Jaren later bij het afgaan van mijn alarm, zocht ik soms nog naar de spray. Als de hond van pavlov. Helemaal geconditioneerd, op automatische piloot. Daarna dagelijks een inspuiting. Vroeger moest ik al gaan liggen als ik bloed liet prikken. En nu moest ik mezelf inspuiten, elke dag. Maar hey, die horde nemen we er graag bij. Het was soms ook grappig. De spuit zet je elke avond op hetzelfde uur ongeveer. Zo zaten we eens op de voetbal, op de parking in de auto een spuit te zetten. Mocht er politie passeren was ik waarschijnlijk door een drugshond besprongen. Je wordt geleefd. Controles worden ook routine. Ervoor op jaarlijkse controle bij de gynaecoloog, moet je ongemakkelijk op een tafel liggen. Met je benen in een weinig verhullende positie. De meeste vrouwen vinden dat niet zo fijn en de meeste dokters zeggen dan “kom nog maar wat dichter mevrouw”. Wel als je in een fertiliteitsbehandeling zit zijn die momenten verleden tijd. Na het 132e onderzoek zwaai je je benen in de beugels alsof je thuis in de zetel zit. Alles went.
Het was een lastige, uitdagende en vooral vermoeiende tijd. Je wordt zo vaak heen en weer gesleurd tussen hoop en wanhoop, dat je soms niet meer weet waar je hoofd en je hart in je lijf zitten. Gelukkig was er toen een geweldig forum waar ik toevallig andere lotgenotes vond. We werden een bende dames die vanachter een computer met een nickname alles konden delen met elkaar. We werden vriendinnen, gingen met een groep regelmatig iets drinken of iets eten. Ze waren mijn therapie. Op een dag stond ik zelfs eens om 7u voor het werk aan de deur bij de dokter voor controle, wanneer een vriendin die ik zo had leren kennen net buiten kwam. Wij begonnen met elkaar te praten in de rapte. Onze dokter stond naar ons te kijken alsof we van een andere planeet kwamen. Maar wij hadden het nodig, steun, herkenning. Het was een beetje een organisch gegroeide online praatgroep.
Die steun bij lotgenoten is zo belangrijk. Anderen willen je troosten, maar weten niet goed hoe. Mensen geven goedbedoelde commentaar of raad. Dat de dochter van de broer van de zus van de bakker wel zwanger was geworden. Door er “niet aan te denken” of eens relax “op reis te gaan”. Lief hoor. Maar op dat moment heeft de gemiddelde fertiliteitspatiënt zin om op je hoofd te timmeren. Probeer eens supplement Q10, zweef eens door te lucht, ga op je kop liggen of brandt een kaars. Ik weet zelfs niet meer wat ik allemaal heb gedaan. Maar wij, de vrouwen die zo graag zwanger wouden worden, waren bereid om werkelijk ALLES te proberen. Feit is, er is geen wondermiddel. Sommigen werden na jaren toch spontaan zwanger, anderen na een chinese healer, nog anderen hadden gewoon de juiste poging nodig of bij enkelen kwam het niet.
Op dat moment word je zo meegezogen door al die onderzoeken dat er geen andere mogelijkheid is. Je gaat door tot, ja tot wanneer ga je door… Dat is bij iedereen verschillend. Toen zag ik geen leven zonder kinderen. Ik zou nooit gelukkig worden zonder kinderen. Dat had ik mezelf in mijn hoofd geprent. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat ik ook een gelukkig leven had kunnen bouwen zonder kinderen. De leeftijd zeker 😉 Maar euh, nee ik wil ze voor geen geld in de wereld missen! En ik vond zwanger zijn ronduit geweldig. Ook al liep dat niet van een leien dakje. Door die ervaring ben ik ook voorzichtiger geworden. Ik vraag zelden zomaar aan mensen of ze “al kinderen willen”. Want je weet nooit wat er schuilgaat achter een kinderloos koppel. En zelfs als ervaringsdeskudige blijft het moeilijk te weten wat je op zo een moment moet zeggen. Al is gewoon er zijn en luisteren waarschijnlijk nog het meest effectieve. Wat ik wel weet is dat wonderverhalen vertellen een risico is. Vrouwen onder invloed van hormonen geraken soms dolgedraaid. En ze slaan harder denk ik. Dus die verhalen laat ik achterwege, al ken ik er wel ❤
Een interessante site, waar veel info te vinden is: De verdwaalde ooievaar
Terugnaarstart 
Plaats een reactie