The day after

Het is the day after, ik word alweer veel te vroeg wakker. En plots bedenk ik dat ze gelijk heeft, de vriendin die zei dat dit geweldig is. Over dat woord kunnen we nog discussiëren, maar het zal wel een doel gehad hebben. Ik tracht te achterhalen wat dit mij nu heeft geleerd, wat ik erbij voel. En hoe ik de angst kan loslaten. Hoe ik hem kan loslaten, hoe ik het willen controleren van liefde kan loslaten. Want dat is wat er is gebeurd, ik heb de natuurlijke stroom proberen forceren denk ik. Ja er was geflirt, ja er waren overduidelijke signalen. En dan ineens denk ik dat ik dacht “hier zat ik al zo lang op te wachten dit is het!” dat ik ben gaan lopen in plaats van me te laten meedrijven. Ergens vanuit de angst dat ik voor altijd alleen ga blijven misschien, of dat ik zo blij was dat ik echt iets voelde, dat ik me er dan ook helemaal in smijt. Mijn boosheid is weg, mijn hart doet nog pijn, maar ik voel ook mededogen. Voor mezelf en voor hem. We hebben elkaar pijn gedaan zonder dat echt te willen. Het lijkt voor mij ook alsof we elkaar al jaren kennen, terwijl dat niet zo is. Dus ik stuur kort excuses (omdat ik zijn excuses met een vloedgolf aan boosheid heb beantwoord en dat allerminst fair was van mij). Waarin ik hem liefde wens en zeg dat het me spijt. En dan laat ik het los…denk ik.

De rest van de dag gaat een beetje traag aan me voorbij, ik ben nog altijd triest. Beetje in desillusie van wat er zo mooi uitzag. Dus ik stort me op het werk, bak tussen de middag een cake voor Louise haar verjaardag in school en ik krijg ineens zoveel honger, dat ik bijna een half brood naar binnen speel. Plots zie ik een boek liggen op de keukentafel, het ligt er al een tijdje en om de één of andere reden heb ik de twee laatste hoofdstukken nog niet gelezen. Ik voel de drang om ze nu wel te lezen en het lijkt alsof ze precies voor mij zijn geschreven. Het is een boek van Gaby Bernstein “Het universum staat achter je”. Het hoofdstuk gaat over overgave, je overgeven aan de wijsheid van het universum. Ik lees op een gegeven moment “haal je handen van het stuurwiel”. En ik lees haar verhaal over hoe ze zwanger wou worden, zo angstvallig aan het plannen was dat ze elke maand gefrustreerder werd. Misschien heb ik dat ook wel gedaan, te veel willen plannen. Te weinig mee met de stroom van het leven en het universum. Het gaat om de reis, niet de bestemming. Het zet me aan het denken en ik kom plots op haar site. Waar er 10 manieren staan om in contact te komen met je beschermengelen. Het is net wat ik nodig heb! Niet dat ik het de voorbije tijd niet heb gedaan, maar misschien heb ik dingen niet willen zien. Of misschien zag ik teveel wat er niet was. https://gabbybernstein.com/spirit-guides/

“De wond is de plek waar het licht in jou binnenkomt”

-Rumi

Alles is perceptie en het is een dunne lijn tussen je laten meevoeren door de begeleiding van het universum en tussen wat je denkt dat je laten meevoeren is. Ik liet me meevoeren, zag overal geweldige tekens. Regenbogen, onverwachte ontmoetingen, hartjes,…dat ik waarschijnlijk een te verhoogde waarneming van de realiteit had. Waardoor ik niet heb gezien dat er geen opening was. Ik wou er in springen, terwijl je eigenlijk gewoon naar het juiste pad drijft. Even heb ik me bedacht dat het dan allemaal maar stom is, tekens vragen en begeleiding van je beschermengelen of het universum. Als ze mijn vragen positief beantwoorden met tekens maar negatief met de realiteit. Wat is dat dan?! Maar als ik eerlijk ben met mezelf, wou ik het te graag, te snel, te veel nu direct. Door mezelf, door de fijne aanmoediging van vrienden, doordat eigenlijk de mensen die dicht bij me staan allemaal blij waren dat het eindelijk ging gebeuren! Een nieuwe liefde was aangekomen! Alsof ik daar ineens gelukkiger van ga worden, ja en nee. Want ik ben best gelukkig en tegelijk heb ik zoveel liefde te geven, dat ik uiteraard verlang naar iemand om mijn leven mee te delen. En hij leek perfect, hij voelde helemaal perfect, maar het moet van twee kanten komen.

Als ik in bad zit beslis ik muziek op te zetten, om een bizarre reden speelt er al sinds gisteren “have a little faith in me” in mijn hoofd. Daarna komen er nog wat liedjes voorbij, waaronder “a thousand years”. Ik tracht mijn dagelijkse routine van dankbaarheid terug op te nemen en vraag aan mijn beschermengeltjes om me te helpen de controle los te laten. Ik voel me al een pak beter. Lichter ook, het is goed. Wat er ook komt, wanneer het ook komt, het is goed. Als ik in het schuim zit te denken aan het niets hoor ik ze plots zingen “one step closer”. En zo voelt het plots, ik ben een stap dichter bij mijn soulmate. Die ergens rondloopt, misschien zelfs al mijn pad eens heeft gekruist. Dus ik open mijn hart, ben dankbaar voor de liefde die ik heb en kan delen. En ik vertrouw erop, op het juiste moment komt hij langs. En mijn hart zal er open voor staan. Maar voor nu, nog even mijn gevoelens toelaten. Want als ik hem ergens zie, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje, het is wat het is..