Auch!

Het is al enkele dagen geleden dat ik een superzalige avond had. Ik dacht, laat ik maar eens een tegenmove maken. Het is te zeggen, mijn beste vriendinnen zeiden te wachten. De twee mannen daarentegen zeiden dat ik iets moest doen en aangezien het target mannelijk is… Dus stuurde ik een mail, luchtig maar duidelijk. In mijn droombeeld zag dat er helemaal toppie uit, kwam hij nog eens aan mijn deur staan maar deze keer met een pak meer romantiek en een verlossende kus. Ik heb veel werk, dus ik doe rustig verder en het is al middag wanneer ik mijn mails lees. En daar zie ik een antwoord…dat het dan toch niets wordt. BAM, ik viel zonet uit het nest. Vol op mijn bek tegen de grond. Als je niet springt, kan je niet vliegen, maar in theorie is dat altijd makkelijker dan in de praktijk.

Ben blij met de snelle en duidelijke feedback, anders had dat flirten nog wel even doorgegaan zonder resultaat. (Bij nader inzien, heel die spanning en fijne opwinding heeft me wel 2 kilo doen afnemen op de weegschaal. Misschien had ik toch nog wat moeten wachten). Na nog 2 mailtjes over en weer gaat mijn verdriet over in boosheid. Ik voel me misleid want de signalen waren overduidelijk (althans zo dacht ik toch). Ik vloek, huil, ben boos en teleurgesteld. Wat een antwoord in mineur.. 😦 En ik doe wat ik meestal doe, maar beter niet had gedaan. Ik uit mijn boosheid, op een manier die ik vooral kan. Terwijl ik een boze mail typ, voel ik nog altijd veel liefde, aantrekking en dus stuur ik dingen die niet zo lief zijn. Had ik een duif opgestuurd, had ik ze nog uit de lucht kunnen schieten (ok ok ik ben echt een dierenliefhebber, maar nood breekt wet, niet?). Helaas, we zijn 2018, een mail is weg. Het kwaad is geschied, ik was begripvol, maar in een verder mailtje kwam er een duw op 1 van mijn knopjes…

Enkele van mijn beste vriendinnen die er van weten sturen me een sms’je en ze zijn het er allemaal over eens, niemand had dit verwacht. Het is alsof ze een kring vormen rond mij of een vangnet. Want deze zeldzame actie, ik die mijn hart openstel na al die jaren, daar moeten we haar voor beschermen. Het doet deugd te weten dat je niet alleen bent. Mijn eerste reactie was er eentje van “Zie je nu wel, hartje op slot, deurtje toe, allemaal veel rustiger.” Bij nader inzien is dat natuurlijk stom, want that’s life. Ik krijg  later op de dag telefoon van mijn beste vriendinnen, allemaal een ander idee over het waarom. Waar ik dan lastig van word, want in mijn hoofd is het hoe het is en heb ik de reden bedacht. Maar ik ben dankbaar voor al die liefde en bescherming die ze mij geven. En ik wentel me even in mijn jogging en mijn verdriet.

“Elke kleine stap zal een beetje van de duisternis opruimen.”

-Een cursus in wonderen

Onder de avond belt er nog een toppertje van een vriendin, eentje van het zweverige type ;-), net wat ik nodig had. Ze wist niet van de uitkomst van die dag, maar het was alsof ze gestuurd was om op exact het perfecte moment te bellen. Ik vertel haar het verhaal, nog enigszins boos op hem en op mezelf omdat ik boos ben geworden. En plots zegt ze “Dit is GEWELDIG!”. Ok, efkes recapituleren. Ik heb net gezegd dat de man waar ik stapelzot van was, die me meer dan 1 signaal heeft gegeven, die hier tot diep in de nacht heeft zitten kletsen me net heeft gezegd “Bwa nee, toch maar niet”. Mijn hartje is hier gebroken, doet zeer. En dat vind jij geweldig? Duidelijk, haar geweldig en mijn geweldig, niet dezelfde.

Ze begint te vertellen over wat dit betekent en dat ik zeker mijn hart nu niet mag sluiten. Over hoe top het is dat ik in mijn eigenheid ben gebleven (al vraag ik me af of dat een top move was, mezelf zijn). En dat ik moet blijven geloven in het universum en mijn dankbaar zijn niet mag opgeven. Tja, ik geloof haar. Maar thanks, I’ve had it for the day. Vandaag krijgt het universum geen dankjewel van mij, morgen wel weer als ik er eens een nachtje over heb geslapen. We bellen lang, het lijkt nooit lang maar plots is de tijd ineens vervlogen. Ik ben dankbaar om al die fijne raad, eerlijk feedback ook. En haar enthousiasme is aanstekelijk. Als ik zeg dat er toch bepaalde dingen zijn die ik niet kan doen antwoord ze. ” Nee dat is ok, je bent ook de Dalai Lama niet!”. We schieten in de lach, some sense of humour, net wat ik nodig had op deze toch wel vreselijke sh*t dag. Ik zou zeggen, hup terugnaarstart, maar misschien is dat deze keer niet helemaal waar. Want ik nam zonet een grote stap, mijn hart stond open voor liefde. ❤