Nu, als in NU…

Elke ochtend staan we op, dankbaar dat we mogen opstaan. En geen idee wat er ons die dag allemaal te wachten staat. Zowel fijne als minder fijne dingen. Deze morgen stond ik op en had ik ook geen idee wat mij vandaag allemaal te wachten stond. Als ik wakker word, weer voor mijn wekker wel ‘pas’ 6u deze keer, heb ik het gevoel goed uitgeslapen te zijn. De meisjes zijn opvallend meegaand en vrolijk. We lachen en zingen in de auto en Louise maakt een super grappige opmerking over een bord onderweg. Er staat in het groot “ongekuiste prei te koop”. Volgens haar is dat de slechtste reclame ooit en ik moet lachen. Want zo had ik het nog niet bezien. In de middag heb ik een vruchtbare meeting en de dag verloopt verder in een aangename flow.

Ook in de avond zit ik met vrolijke meisjes, ze zijn zo lief. Wanneer Marie een aanval krijgt van plotse boosheid (ze heeft dezelfde dame als ik soms zitten vanbinnen denk ik), ga ik haar troosten. Ondertussen bakt louise de vleesjes verder. Die lagen in de pan maar ik had ze even achtergelaten voor het troosten van mijn klein boos prinsesje. Wanneer ik de droogkast leegmaak hoor ik haar zeggen “amai dat is nu eens lekker vleesje. Zeker omdat het zo goed gebakken is!”. Ik schiet in de lach, wat hou ik zoveel van mijn meisjes.

Onder avond sturen X en ik enkele berichten over en weer. Dat hebben we de voorbije dagen wel een paar keer gedaan. En dan een paar dagen niets, maar dat is niet zo erg. Plots krijg ik er eentje “Ik kom eens langs”. Top stuur ik terug, laat me weten wanneer want dat zou ik niet willen missen :-). Ken je dat gevoel dat iemand iets zit te typen, de 3 bolletjes over en weer gaan en er maar niets komt? Wel ja daar zat ik dus op te wachten. Efkes een mentosje gaan halen, nog eens van mijn water drinken,…eindeloze tijd doden tot ik iets terug krijg.  Ting, antwoord: “Nu”. Euh nu als in NU?! Ik zit in jogging id zetel onder mijn fleece te kijken naar de slimste mens. Mijn haar had ik eigenlijk al moeten wassen, mijn epilady ging ik morgen pas uit de kast halen en mijn parfum is al lang vervlogen vrees ik. Snel stuur ik terug dat ik de deur zal open doen als hij is aangekomen. Misschien kan ik dan snel nog wat reuk gaan verstuiven. “Nu”. Bon dat is duidelijk, te laat…ik doe de deur open en daar staat hij…

Wel hier heb ik nu over gevisualiseerd en over gedroomd. Dat hij plots aan mijn deur staat. Alleen zag ik er dan beter uit, strak in een (thank god) afslankende jeans en mijn haar in de plooi. Fin, een mens kan niet alles hebben. Ben al blij dat hij staat waar ik had verwacht dat hij zou staan. Mijn hart slaat een slagje of 2 over. Is er een defibrilator in de buurt, straks heb ik er eentje nodig.. We beginnen te kletsen, babbelen over van alles en nog wat. Ineens gaat er vanzelf een licht uit, oeps is het al zo laat? Zonder dat we er erg in hadden, zijn we al babbelend een paar uur later. Midden in de nacht laat ik hem vertrekken, wat een zalig avond was dit. Ik ga slapen met een raar gevoel, alsof we elkaar al jaren kennen. Maar in iemands hoofd kijken kan niet. Cross fingers, dat dit de eerste avond van nog vele mooie avonden mag zijn. Of zie ik het te rooskleurig? Zijn mijn dromen en adrelanine met mij op stap? Hoeft iemand een reden te hebben om plots aan je deur te staan? Future will tell…