Vandaag heb ik afgesproken met één van mijn hartsvriendinnen. We zien elkaar niet zo veel, want we wonen op een dik uur rijden van elkaar. Zonder file dan nog. En die worden er met de jaren niet beter op, dus 1u rijden is meestal onder avond. Wanneer we nog niet zijn uitgetetterd, maar onze horloge en routines voor de dag erna het welletjes vinden. Dan rijdt er eentje van ons in het donker naar huis, op een uur. We kennen elkaar ondertussen 10 jaar, OMG is het echt 10 jaar?! We vieren onze jubilee! Dat had ik nog niet eens door, de tijd vliegt. Wat een geweldige dingen hebben wij toch al meegemaakt. En eender hoe lang er tussen zit, het is altijd alsof het gisteren was dat we elkaar zagen.
Ik zie ons nog zitten, de eerste dag dat we elkaar hebben ontmoet. Het was op het werk, we zaten samen te wachten tot een vergadering zou starten. Zij op haar eigen aanwezige manier, rollend met de ogen “of dat dat hier nog lang gaat duren voor we beginnen”. En toen dacht ik, dat is er eentje zoals ik! We werden eerst hele goede collega’s en daarna als vanzelf werden we vriendinnen voor het leven. Waar zij was, was ik en omgekeerd. Toen we met het bedrijf verhuisden naar een andere locatie met bureaus in een ‘open space’ concept zoals dat heet, zaten we plots helemaal aan de andere kant van de ruimte. We konden niet verder van elkaar zitten, maar zelfs dan hebben we enorm veel plezier gemaakt. Bijzonder slim plan was het niet om ons zo ver te zetten. Zowel zij als ik hebben een nogal euh “dragende” stem. Ok…we waren gewoon luid en aanwezig. Wat tot hilarische momenten leidde, waarbij we naar elkaar telefoneerde, maar in feite heel de ruimte ons zo ook kon horen 😀
We deelden in die jaren lief en leed, hebben elkaar getroost, ik heb zelfs samen met haar haar zwangerschapstest afgelezen. Wat ik een geweldige ervaring vond! Het delen met elkaar maar ook de mogelijkheid om dat moment van allesoverheersende vreugde mee te maken. Zelf had ik vroeger wel testen gedaan, maar die draaiden altijd negatief uit. Toen ik dan eindelijk na wat omwegen en medische tussenstops zwanger was, had ik een schrik van zwangerschapstesten. Het voelde alsof als ik een test zou doen, ik dan één of andere vloek over onze baby zou uitroepen en het dan mis zou gaan. Rationeel gezien is dat natuurlijk niet mogelijk, maar de angst zat zo diep dat ik nooit nog een test heb gedaan. Behalve met haar, ik zie ons nog staan dansen in de ruimte. Tranen in de onze ogen, want ja grote mond maar vreselijk klein hartje is op ons zeker van toepassing.
Ondertussen werken we al lang niet meer samen, maar vriendinnen zijn we des te meer. We gaan een terras doen over de middag, snel lunchen. De zon schijnt en het is echt een prachtige dag. Ik ben blij dat ik haar zie, we kletsen alsof het gisteren was dat we elkaar zagen. Over het leven, de kinderen, werk,…eigenlijk over alles waar we een mening over hebben. We zijn wel stiller geworden, alletwee wat rustiger ook. Op dat gebied zijn we in dezelfde richting geëvolueerd. Ik zie haar nog niet op een meditatiekussen mantra’s zingen, maar we zijn onlosmakelijk verbonden. We eten lunch en nog snel een dessert (uiteraard, ook daar vinden we elkaar haha). Als we afscheid nemen geven we elkaar een dikke knuffel. En spreken we af snel een nieuwe datum te prikken. Onderweg geniet ik nog na van deze eenvoudige dingen des levens. Even snel samen iets eten, zo eenvoudig, zo veel waard. Prachtig toch, vriendinnen die de tijd maken voor jou. Ik ben gezegend met een deel echte vriendinnen, die allemaal op verschillende manieren in mijn leven gekomen zijn. Maar ik geniet van elke vriendschap. Want vriendschap en liefde, daar draait het toch allemaal om in het leven. Jammer dat ze zo ver woont, ik zou anders dikwijls aan haar achterdeur staan ❤
Terugnaarstart 
Plaats een reactie