Er zijn zo van die dagen dat alles tegengaat. Dat je zo snel mogelijk ergens onder een steen wil kruipen en wachten tot het voorbij is. Of je jezelf met een grote tas chocomelk en een portie ‘mokskes’* onder een fleecedekentje in de zetel nestelt. Wachtend tot de grote boze wereld weer aan jouw kant staat. En dan zijn er dagen die magisch zijn, alsof alles op exact de moment komt wanneer het moet komen. Alsof iemand met kado’tjes strooit speciaal voor jou. Het ene na het andere fantastische komt op je pad en je kan de synchroniciteiten amper bijhouden. Althans zo voelt het toch. Wel vandaag is zo een dag.
Als ik de kinderen afgezet heb op school rij ik naar mama, ik ga een uurtje bij haar zitten zodat papa een boodschap kan gaan doen. Ik neem mijn PC mee en installeer me in onze ouderlijke keuken. Net als vroeger, maar dan met een computer in plaats van mijn studieboeken. Omdat de zon schijnt en het echt prachtig weer is buiten beslissen we naar de markt te gaan. En om het nog gezelliger te maken gaat papa mee, want mama is wat angstig zonder hem vandaag. Waar ik normaal dan boos word, want dan had ik net zowel thuis kunnen blijven, bedenk ik me nu gewoon meegaan met de flow. Mijn zus gaat ook mee en we amuseren ons al op voorhand. Wij dus naar de markt onder een stralende zon. We lachen ons een kriek omdat mama druiven wil en papa ze niet wil kopen op de markt wegens te duur. Als ik aan mama grappend zeg dat ze hem volgende keer misschien toch moet thuislaten, moet ze lachen.
We willen een klein terasje gaan doen en passeren een schoenenwinkel. Er staan daar schoenen in uitverkoop, ik ben niet echt op zoek maar plots zie ik schoenen staan die ik echt heel leuk vind. Er komt zomaar iets op mijn pad zonder dat ik er naar zocht! Ze zijn perfect. Enfin, alles is relatief. Wanneer ik iets later een foto stuur naar mijn beste vriendin van mijn nieuwe leuke schoenen krijg ik als antwoord. “Ja, speciaal.” Wat zoveel wil zeggen als: ” nee, nee, dat zijn geen mooie schoenen.”. Ik moet lachen want dat is nu vriendschap met de grote V. Zeggen wat je denkt en ik vind het helemaal prima, want ik ga ze wel dragen. Daarom hou ik ook zoveel van haar.
Ik moet onderweg nog iets afleveren en door allerlei redenen ben ik daar veel later dan ik had gepland. Als ik het wil afgeven is de persoon aan wie ik het moet geven er ook niet. Dus ik zoek naar een envelop, om het in te steken. Schrijf er een boodschap op en laat het achter in de hoop dat het goed terechtkomt. In lichte looppas ga ik naar mijn auto, ik ben al te laat. En dan gebeurt het, ik kijk in de richting van mijn auto op de parking. Hoeveel auto’s er op dat moment op de parking staan weet ik niet meer, denk 4 of 5. Het is dan ook midden in de dag, elk ‘normaal’ mens zit op het werk. Er is geen kat in de buurt. Et voila, daar komt hij aangereden, mister X. Op een zo goed als lege parking. Ik stop met lopen en schiet geweldig in de lach. Het is toch wel al een aantal maanden geleden dat ik mij compleet belachelijk heb gemaakt met mijn onvermogen om serviceflats te benoemen. Maar kijk plots is hij daar, krijg ik uit het niets een mail, zie ik een regenboog als ik voorbij zijn straat rij en kom ik hem midden in de dag tegen. Ik kijk omhoog en zeg dank je aan het universum. Gevoel voor humor hebben ze wel, mijn beschermengeltjes. Me like. Als ik mijn vriendin sms wat voor een geweldig plezant teken dit is stuurt ze terug “ja of hij is geweldig slecht georganiseerd dat hij zoiets midden in de dag moet doen.” Haha dat kan ook, maar ik vind het eerste veel leuker ❤
Na nog een lange dag rij ik onder avond naar huis. En plots zie ik daar totaal onverwacht de maan verschijnen. Een grote knal oranje bol, het lijkt alsof de weg waar ik op rijd recht naar haar gaat. Ze staat half boven de horizon, als een tweede opkomende zon. Een machtig gevoel bekruipt me. Ik rij recht naar de maan, een prachtig magisch moment. Ik heb één van mijn hartsvriendinnen aan de lijn en ik roep dat ze naar de maan moet gaan kijken. Ze doet het ook, loopt naar boven thuis om te gaan kijken. Ze ziet niets, de maan staat nog niet hoog genoeg. Maar ik zie ze wel en zeg haar “ik ga NU afleggen want ik wil een foto nemen van de maan. Dit is gewoon TE mooi!” Gelukkig kent ze mij al, ik ben omringd door mensen die van me houden zoals ik ben. Ik probeer een foto te nemen, maar het lijkt nergens op. Komt zelfs niet in de buurt van het origineel. Dus ik rij wat trager en geniet zo lang ik kan van de maan. Lucky me 🙂
*Mokskes is het lekkere dialect woord voor letterkoekjes, nic nac’jes, of hoe je ze ook wil noemen. Ze zijn vooral lekker en plezant om woorden mee te vormen 🙂
Terugnaarstart 
Plaats een reactie