Grote mensen denken daar niet aan

Vandaag start ik de dag met mijn nieuwe oefening in dankbaarheid, ik blijf het boek van the magic trouw volgen. Het zijn tenslotte maar 28 dagen, dus als het niets doet dan is dat ook geen ramp. Ik moet vroeg weg en mijn prinsesjes zijn verbazend goed georganiseerd. Hoe minder ik in de buurt ben, hoe beter ze ineens alles geregeld krijgen. Heel de dag lang is iedereen zo lief, ik vind een parkeerplaats vlak voor de winkel -dank je 🙂 – in de winkel zijn ze super behulpzaam, overal waar ik kom zijn ze vrolijk. Ik begin te denken dat het toch iets met mijn boek te maken heeft en ik blijf maar dank je zeggen tegen de lucht rond mij.

De eerste les muziekacademie van het jaar. Hier heb ik naar uitgekeken! Het is zo bevrijdend en leuk om iets bij te leren. En van muziek word ik vrolijk. Of de buren vrolijk worden van mijn piano probeersel en mijn notenleer lesjes die ik tot in den treure herhaal, dat weet ik niet. Voorlopig hangen er nog geen tomaten aan de gevel, dus het valt nog mee vermoed ik. Omdat ik zoveel zin in heb de les heb ik een doos lekkere pralines meegenomen. Eens binnen zeg ik iedereen dat ik zo blij ben dat het terug les is en dat ik daarom chocolade bij heb. Ik geef de doos door naar A. een klasgenoot die laat ons zeggen op gevorderde leeftijd is 😉 Hij wil geen pralines want hij let op, anders kan hij er niet afblijven. Ik durf niet vragen hoe oud hij is, maar ik moet lachen. Als ik zo oud ben, dan let ik in geen geval op. Ik heb een afspraak met mijn vriendinnen. Eens we de 60 voorbij zijn letten we op niets meer! Koekjes, chocolade, Patekes a volonte 🤗 Haha wij zien het helemaal zitten! Verplegers plagen, races in het rusthuis met ons rollator en dansen op de gang. Shake it off!

 

old

 

Na de les ben ik nog altijd goed gezind van de gezellige dag. Of het ligt aan de chocolade, dat kan ook. Ik haal de kindjes op en in de auto begint ineens een gesprek over van alles en nog wat. Ze stellen veel vragen en ik antwoord op alles. Hebben ze altijd zoveel vragen? Of let ik nu gewoon beter op? Ik moet blijkbaar het hele mechanisme van borstvoeding uit de doeken doen en ze zijn heel geïnteresseerd. Ze willen alles weten van als ze klein zijn en ik graaf zo diep ik kan in mijn geheugen. Plots zegt Marie “ik denk dat grote mensen daar niet aan denken.” Als ik vraag waarover ze het heeft dan zegt ze dat ze soms denkt aan waarom ze bestaat, waarom een mens bestaat. Zo lief. Zo eenvoudig ook. En ik verzeker haar dat ik daar ook aan denk, dat ik ook denk aan het heelal en waar het einde is. Dat ik er vroeger aan dacht en nu ook nog. Raar dat ik dat nog nooit heb verteld. Ik bedenk me dat grote mensen inderdaad niet over alles praten en beloof haar meer van die dingen ook te vertellen. Want ze voelde zich blijkbaar wat alleen in haar gedachte, mijn kleine filosoof.

Als kinderen boos zijn dan zeggen ze wat ze denken. Wanneer de oudste de jongste beu is roept ze gewoon “ik wou dat ik geen zus had!”. Onderweg zegt ze zelfs dat ze soms dood wil zijn als ze boos is, of dat ze anderen dood wil als die lastig zijn. Ik zit niet met een psychopaat onder mijn dak, maar kinderen uiten gewoon wat ze voelen en denken. En hoe gemakkelijk is dat nu eigenlijk niet? Ineens moet ik lachen en denk ik aan het programma Down the Road. Waar in een aflevering de ene jongen bij de andere in zijn kamer gaat. De andere zegt simpelweg “Ik wil nu alleen ontbijten”. Waarop de eerste terug zegt “ok makker, tot straks!”. Zo prachtig, zo complexloos, zonder rancune en zonder vragen. Gewoon zijn. Ok, ik pleit niet om gewoon altijd je gedacht te zeggen. Daar wordt ook niet iedereen blij van, maar wat meer openheid en wat minder spagetti-smiley-faces zou wel helpen.

Grote mensen praten weinig en al zeker niet over hun gevoelens, tijd dat we daar eens aan beginnen. Niet alleen de leuke momenten, maar ook de minder leuke. Zo voelen anderen zich wat minder eenzaam soms, want er is altijd wel iemand die net in hetzelfde schuitje zit als jij. En waarom bestaan wij? Ik weet het niet…maar ik wil er in ieder geval het beste van maken. De wereld een klein beetje mooier maken ❤

Plaats een reactie

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑