Beste meneer Geurtz,
U bent bedankt! Ik heb uw boek gelezen, het was niet eens de bedoeling om het te lezen. In de bibliotheek was ik op zoek naar een boek toen ik plots het uwe zag staan. “Verslaafd aan liefde” las ik op de rug. Een goede vriendin van mij is het aan het lezen, of liever aan het luisteren. Ze vindt het een goed boek en zei me dat ik het ook eens kan lezen. Maar dat hoeft niet direct, want verslaafd aan liefde lijkt haar meer iets voor koppels. En ik ben toch al even alleen. Maar toch trok uw boek me aan, geen idee waarom. Er staat niet eens een mooi kaft rond (sorry, maar echt het is gewoon rood) en ik voelde me ook niet aangesproken door de titel. En toch nam ik het mee.
Dus u bent bedankt! Ik zit in de auto op weg naar vakantie en ik bedenk wat ik allemaal tegen u wil zeggen. Ik heb het op 1 middag uitgelezen, iemand anders zat op het boek te wachten, dus moest het snel uit. Doorheen het boek dacht ik vaak “oh dat is interessant” en ik heb ook wat dingen genoteerd die ik nadien wou proberen. Het is ook logisch opgebouwd, al ben ik na een tijdje sneller door deel 1 gegaan om naar deel 2 over te gaan. Het praktische gedeelte naar eigen zeggen. Het boek is uit en ik ben gefrustreerd, lastig en niet in mijn vel. Wat is dit nu weer!? Heb ik maanden aan een stuk ‘gewerkt’ aan mijn ZEN-modus, waar ik best wel tevreden over ben. Komt een boek me helemaal uit mijn vibes halen. Ik begin te denken wat er gaande is en lees hier en daar nog een pagina opnieuw. En dan plots schiet het me te binnen. Ik begrijp niet alles, u haalt hier en daar dingen onderuit die ik wel doe, of past ze aan. En ik voel me dom, ik voel me dom en dat is me nooit eerder opgevallen, maar ik heb een hekel aan dom zijn. En dus ben ik boos, op u of op uw boek. En ik zeg luidop, “dat het hier en daar maar wat zever is wat u zit te vertellen. Alsof u het allemaal weet?!”. Daar zijn mijn meningen weer.
“If you want to be strong, learn to enjoy being alone.”
-Buddha
Het is een dissociatie zoals u dat zo mooi beschrijft. En hoe meer ik erover nadenk, hoe meer het klopt. Meestal wil ik alles begrijpen, ik heb ook overal een mening over. Ga zelden iets uit de weg, onder het motto “dat kan ik wel”. En ik kom, denk ik, soms betweterig over of vroeger zelfs arrogant door mijn drive alles te willen begrijpen. Maar door uw boek voel ik me dom. Dus dat is mijn ding, dat is wat ik moet omarmen. Plots worden heel wat dingen duidelijk, ik heb ook echt een hekel aan domme mensen, of nee mensen die domme handelingen doen. Als ik me dom voel, of ermee word geassioceerd krijg ik dus een gefrustreerd gevoel. Ik ben zelfs eens boos geworden op mijn dochter omdat ze een simpel vraagstuk niet begreep ‘hoe kan je nu zo dom zijn?’ vroeg ik letterlijk. Help, vreselijke moeder. 😮 Het is niet dat ik me super intelligent voel. Naast mijn bescheiden wiskunde knobbel, schrijf ik dikwijls taalfouten. Maar die veeg ik dan onder de mat. Ik heb enorm veel bewondering voor mensen met hoge intelligentie, maar dan als het echt ingewikkeld lijkt. Zoals een kernfysicus, neurochirurg of iets dergelijks met een empathische persoonlijkheid. Daar kan ik me met veel gemak dom naast voelen zonder erg. Maar in het dagelijkse leven, wil ik vooral niet dom zijn.
U hebt me aan het denken gezet, ik ga het boek nog eens lezen. Of misschien wel kopen, om me eraan te doen herinneren waar mijn punt ligt. Welk deel van mijn persoonlijkheid ik moet omarmen en integreren in mijn dagelijkse leven. Lastige klus, even wens ik dat ik uw boek niet had gelezen. Het voelt alsof ik iets vanonder het stof heb gehaald dat er eigenlijk perfect ongezien kon blijven liggen. Of toch niet, het feit dat ik me enorm stoor aan het gevoel dat uw boek me geeft, is een teken dat ik er iets mee moet doen. Op de achterbank roept mijn jongste dochter “mamaaa, die pop hangt vol glitters. Nu zit ALLES onder de glitters!”. (een kadotje, dat ze ZELF had gevraagd). Ik zeg dat ik daar niet aan heb gedacht en ze antwoord “Hoe kan je dat nu NIET zien? Dat ZIE je toch in de winkel!!” met een grote zucht erachter. De appel valt niet ver van de boom, ze heeft een hekel aan dommigheid. U bent bedankt meneer Geurtz, we hebben werk, maar het komt goed. Werkelijk, bedankt! 😉
Terugnaarstart 
Plaats een reactie