Het is zaterdagmorgen en er staat niets op de planning..werkelijk NIETS. Enfin los van de to do’s die ik mezelf heb toebedeeld. Waaronder strijken, boodschappen doen, slides maken, kado’tje kopen, sportief wezen (euh ja echt 😮 ) en nog wat dingen die mijn aandacht nodig hebben. Maar zo vroeg op de ochtend beslis ik om me te laten leiden door het moment. Ik begin te lezen in een boek dat ik onlangs in de bib heb gehaald. Het was zo 25 jaar geleden dat ik daar nog ben geweest! Aangezien ik het voorbije jaar aan een recordtempo ben beginnen lezen, mijn spaarvarken en mijn boekenkast het niet meer aankan, bedacht ik me dat het een ideaal moment voor een bezoekje aan de lokale bib was. De dames waren super vriendelijk en de sfeer was er gemoedelijk zo tussen al die boeken. Ik nam er direct 5 mee.
Zo begin ik te lezen, een hoofdstuk en nog een hoofdstuk en nog een hoofdstuk…tot ik zie dat het al middag is en ik behalve ontbijten, lezen en wat mediteren nog geen enkel ander ding van mijn lijstje heb geschrapt. Tijd voor actie dus, ik spring in mijn auto en rij naar een welbekende speelgoedwinkel. Daar koop ik een kado’tje en daarna beslis ik om langs het shopping center te rijden. Het is er rustig. Dat is perfect, het laatste wat ik wil is 20 mensen die op mijn handen staan te kijken als ik lingerie sta uit te kiezen en de juiste maat tracht te veroveren.
Ik wring me in een pashokje met een stapel kledij en begin te passen. Oh help…bij het eerste stuk kijk ik in de spiegel en bedenk ik me dat ik dringend iets met mijn Weight Watchers abonnement moet doen. Volgens mij spot ik zelfs vetrolletjes op mijn rug (dit is het moment waarop ik besef dat ik to the point moet komen). De redding is nabij! 😉 Terwijl ik sta te passen hoor ik twee jonge vrouwen praten met elkaar, één ervan werkt in de winkel. Een schijnbaar luchtige ‘small talk’ wordt een les in leiderschap. Of tenminste hoe het niet moet. “Hoe was je vakantie?” vraagt de ene dame aan de andere. “Oh wij zijn niet geweest, we wouden eigenlijk na onze trouw op huwelijksreis gaan maar het mocht niet.” Waarbij er nog een conversatie volgt over de historie dat het meisje na haar huwelijk geen vrijaf kreeg om op huwelijksreis te gaan van haar werkgever alias “de baas”.
“Great leaders are willing to sacrifice the numbers to save the people. Poor leaders sacrifice the people to save the numbers.”
-Simon Sinek
Dit is te zot voor woorden! Ik kom uit het pashok en ze staat alweer plichtbewust kledij op te plooien. Waar zijn wij in hemelnaam mee bezig?! Wat kan er nu belangrijker zijn dan iemand die net in het huwelijk is getreden? Ik vraag me af hoe dat dan gaat als leidinggevende. Weeg je dan alle argumenten tegen elkaar af om dan te beslissen dat het huwelijk geen geldige reden is tot verlof? Of hoe overtuig je jezelf als baas dat het werk absoluut belangrijker is? Dat er ECHT GEEN andere oplossing te vinden is?Het is ook maar een voorbeeld van de zovele, gedurende mijn loopbaan heb ik er al zo veel zien passeren. Ik beken, ook ik heb me er aan bezondigd. Dingen met mijn kinderen missen voor het werk. Op 1 januari werken voor de cijfers, op 31 december een call voor de resultaten. Als ik er op terugkijk is het bijna grappig, cynisch wel. Uiteraard zijn er soms belangrijke momenten, dat werk of eender wat voorgaat op iets anders. Alleen is het vaak en meestal allemaal net niet zo belangrijk. Sommige leiders zien het verschil niet meer wanneer het er echt toe doet en wanneer niet. Gaat het schip ten onder als jij niet op de vergadering bent? Gaan ze het bedrijf sluiten als jij die taak morgen pas afmaakt? Staat het kot in brand als je niet eerder terug komt van vakantie?
Managers, eigenaars, leidinggevenden,…eender wie leiding geeft zou een gezonde dosis empathie in hun taak moeten leggen. En vooral heel veel relativeringsvermogen. Het zou fijn zijn mochten ze af en toe stilstaan bij de volgende vraag: “Is het werk dat ik nu vraag of de reden waarom ik verlof weiger binnen 6 maand nog belangrijk?” Als men eerlijk tegen zichzelf is, dan is het antwoord waarschijnlijk heel vaak “nee”. Ze bestaan en ze breiden uit, de empathische en integere leiders, maar het zijn er nog niet genoeg. Nochtans zijn zij diegenen die hun mensen moeten beschermen, motiveren en doen inzien dat goed werk en goed leven samen gaat. Toen iemand uit mijn team vorig jaar vroeg of ze extra onbetaald verlof kon krijgen voor haar 25 jarige huwelijksverjaardag heb ik geen moment getwijfeld. Op het eerste zicht lijkt het een dom idee, iemand 2 weken langer missen. Op het tweede zicht helemaal niet: een gemotiveerde persoon die extra inzet vertoont en een gemotiveerd team dat mee wil instaan voor het opvangen van de extra afwezigheid. Waarom? Omdat ze weten dat als het voor hun nodig is, ze ook op empathie kunnen rekenen. En vooral omdat flexibiliteit in twee richtingen werkt.
“Working hard for something we don’t care about is called stress. Working hard for something we love is called passion.”
-Simon Sinek
Ieder moet voor zichzelf uitmaken hoe belangrijk hun werk is. Voor sommigen is werk ook vooral een hobby, maar dan is het technisch gezien geen werk. Sta er even bij stil de volgende keer als je baas zegt dat je niet op huwelijksreis kan. Of je nu je eigen baas bent of niet. Is het echt zo belangrijk? Of praten we onszelf dat aan uit angst of bekeken te worden als het werk niet serieus te nemen. Het vergt moed en doorzettingsvermogen om op te komen voor waar jij in gelooft, eender wat dat ook is. Dat gaat een pak beter als de leiders van vandaag een echt realiteitsbesef hanteren, even stilstaan en dan beslissen. Werk is belangrijk ja, maar ook heel vaak niet. Dus laten we beginnen met onze kinderen het voorbeeld te geven, zij zijn de leiders van morgen. Er is nog hoop ❤
Terugnaarstart 
Plaats een reactie