Onverwachte aanmoediging

Het is zover, de grote vakantie is een feit! Super leuk, nu kan ik met de meisjes fijne dingen doen samen. Vorige week zijn we nog naar Popeiland geweest. Een soort van festival voor kinderen. We waren er nog nooit geweest en ik zag nu de kans om hier eens een woensdagmiddag te gaan dansen. Ik heb me geweldig geamuseerd, de kinderen ook. Al is het wel grappig soms. Ik begin te dansen en ze kijken mij aan van “Echt mama? Meen jij dit nu? Doe normaal!”. De andere mama die mee was deed gezellig mee met het dansen en zingen. Ook haar dochters wouden niet met ons geassocieerd worden. Wij als mama’s waren het er over eens. Als ze ooit meewillen naar pakweg Tomorrowland, dan gaan ze toch die beentjes moeten losschudden. En gewoon gaan.

Dus vandaag is het vakantie, we hebben nog niets gepland en ik heb zeeën tijd. Leuk! Confronterend. Dat ook. Nu had ik in al mijn vertrouwen en geloof toch wel verwacht dat ik ondertussen al aan het werk zou zijn. BUMMER. De voorbije maanden waren moeilijk, met veel ups en downs. Nu ik eindelijk een ander pad heb gekozen, kan ik natuurlijk niet meteen verwachten dat het er boenk op gaat zijn. Maar het is een dubbel gevoel. Zoals ik al vaak heb ervaren de voorbije maanden. Tussen angst en vertrouwen. Alleen er is geen dubbele weg. Er is maar 1 weg. Of je volgt de weg van angst. Of je volgt de weg van vertrouwen. Ik kies voor vertrouwen, maar dat is niet elke dag makkelijk.

“Faith is taking the first step even when you don’t see the whole staircase.”

-Martin Luther King

Om onze vakantie goed in te zetten gaan we naar het shoppingcenter. Het walhalla voor kinderen. Winkels, snoep, rare (dure!) dieren om op te rijden door de hal. En tijd, tijd om eens iets te gaan drinken en eten. We gaan naar de dieren op wielen. Daar kiezen ze er elk eentje uit. Ik tracht mijn ration achterwege te laten. (Echt 5 euro voor een ritje op een pluchen beest!?). Ze hebben er plezier in, soms moet een mens eens gek doen. Na wat kuieren, window shopping en het aanvullen van de meisjes hun snoepvoorraad, gaan we iets eten. We kiezen een tafeltje op een verhoog. Daar kunnen we alles zien. De tafeltjes die we kiezen zijn er voor 4 personen. Het is een ritueel dat ik al ken. De ober vraagt “Komt er nog iemand?” En ik zeg dan “Nee, we zijn met ons drie”. Op dat moment zit er een tafeltje verder een meneer op gevorderde leeftijd me aan te kijken. Hij lacht eens naar ons en ik knik vriendelijk terug. Als ze nu maar hun manieren houden, bedenk ik me tegelijk. Laat ze geen ruzie maken over dat kleur potlood.

Terwijl we op ons eten wachten, gaan de dames rustig aan het kleuren. Dan komt het eten en we genieten van onze tijd samen. Marie eet mijn tomaten op en haar appelmoes laat ze liggen. Louise eet vooral frietjes en groenten. De kip in het menu “Kip met..” ligt er op haar bord maar bij ter versiering heb ik de indruk. Toch eten ze van alles iets op en ik ben best wel gelukkig op dit moment. Plots staat de oudere meneer op, hij heeft betaald en hij komt naar ons. Even bedenk ik mij dat hij gaat zeggen dat in zijn tijd de kinderen hun bord moesten leegeten. Hij knikt lachend en zegt “Mevrouw, ik moet u feliciteren!”. Ik schrik een beetje en zeg hem dat hij bedankt is. “Ja, u neemt de tijd om met uw kinderen iets te doen. Ze zijn rustig en jullie genieten ervan dat zie je.” En hij vertelt dat hij vroeger met zijn zoon ook vaak alleen iets ging doen. Ik zie de glinstering in zijn ogen, hij geniet er nog van.  (Ik vertel hem er maar niet bij dat het niet express is dat we met drie zijn, want dat is de boodschap niet). Voor hij weggaat zegt hij “Je bent goed bezig. Je bent een goede mama. Blijf zo verder doen!”. Ik zit aan mijn stoel genageld en weet even niet wat zeggen. De komende uren blijft het in mijn hoofd terugkomen “Blijf zo verder doen”. En dat ga ik doen. Blijven gaan. Wat een fijne mens, wat een fijne aanmoediging. Ik beslis dat ik het ook vaker zal proberen te zeggen. Als ik iemand zie die iets positiefs doet. Aanmoedigen. Wat een fijne dag. ❤