Het geluk van de tegenslag

Heb je dat ooit al gehad? Het gevoel dat je een dikke tegenslag had die dan nadien een geweldige zegening bleek te zijn? Stel je staat in de file. Dan kan je of zeuren dat je WEER moet staan aanschuiven. Of denken, ik ben iets later vertrokken waardoor ik een ongeval heb kunnen vermijden. Je kan klagen dat het regent buiten, of denken dat dit dan wel het ideale moment is om een boek te lezen. Zo heb ik eigenlijk al heel de tijd tegen mijn thuis zijn aangekeken. Ofwel kan ik zeuren en blijven hangen in het gegeven dat het oneerlijk is. Dat het niet fair is me voor iets wat ik niet heb gedaan af te rekenen. Dat de bedrijf politics me in hun net hebben gevangen. Ik heb gekozen om dat niet te doen. Het is wat het is. De voorbije maanden hebben me geleerd dat positief zijn veel meer helpt dan rancuneus. Ook al voelt het alsof het niet mijn schuld is, ergens zijn er altijd dingen uit te leren voor jezelf.

Ik sta op en neem een beslissing, gedaan met zoeken. Ik word zelfstandige. De voorbije maanden heb ik al wat voorzichtige research gedaan. Maar nu ga ik ervoor, niet meer wachten. Het is wat ik nu moet doen, wat er daarna komt zie ik dan wel weer. Ik bel wat rond, maak wat berekeningen en zoek een boekhouder. Alsof hij naar mij is gestuurd vind ik er eentje dicht bij mij. Door in de carwash zijn reclamebord te zien. Het is een rustige mens, maar ik voel mij er helemaal op mijn gemak bij. Hij legt alles duidelijk uit. Volgende stap, de HVW. Ale hupla, nog eens naar de kas voor werklozen. Info inwinnen over hoe dat in zijn werk gaat. Het is minder erg dan de eerste keer vind ik. Als ik bij de dame zit zegt ze “Je dossier staat in onderzoek”. Euh en dat wil zeggen? “Dat ze het vreemd vinden, dat je niet meer voldoet aan de vereisten na al die jaren.” Tja, wat moet ik daar op zeggen. Logisch toch, als je bij gebrek aan een echte reden iets moeten verzinnen. Ik blijf rustig, zeg tegen de dame dat het wel in orde komt. Ze glimlacht en knikt bemoedigend.

“What seems to us as bitter trials are often blessings in disguise.”

-Oscar Wilde

Eens thuis is het tijd voor actie. Zoeken naar een auto, zoeken naar een opdracht, zoeken naar een naam. Papieren in orde brengen, aanvragen doen. Langs de bank gaan, verzekeringen. Ongelofelijk wat er bij komt kijken. Maar ik heb er zin in, het voelt goed. Ik rij wat garages af, geef mijn top 3 van wensen bij een auto aan: Zetelverwarming, hoog zitten en bij voorkeur een automatic. “Typisch vrouwen” zegt er ene. Kan zijn, maar los daarvan vind ik het prima een stockwagen te kiezen. Niet te veel gedoe. Of wel, de boekhouder wijst me op de CO2 uitstoot. Juist, ook dat nog. Ik plan, kies en beslis. Als een vis in het water, zo voel ik me al. Geen idee waarom ik dat zo lang heb afgehouden. Mijn omgeving is er ook verdeeld over. De ene vindt dat geen risico, terwijl de ander van mening is dat ik een nieuw niveau van gek worden heb bereikt. Les goûts et les couleurs ne se discutent pas.

Bijna na elke sollicitatie kwam de feedback “Waag de sprong als zelfstandige”. En dus hier ben ik. Meteen begin ik een hoop bureaus aan te schrijven die als tussenpersonen fungeren. En ik schrijf contacten rechtstreeks aan. Netwerken is voor mij meer vanuit het hart en verbinding. Er zitten dus geen 200 contacten aan te schrijven, maar diegene die ik aanspreek zijn er wel waarvan ik denk dat als ze mij kunnen helpen ze het ook echt zullen doen. Voila, the new me, of toch op dit moment. Vanaf 1/7 ga ik als zelfstandig management consultant aan de slag. Korte projecten, geen dingen van onbepaalde duur. Iets waar ik me kan insmijten en terug kan vertrekken wanneer het in de modus komt van “business as usual”.  Waar geen idee, wanneer ook geen idee. Dat het plezant wordt, dat kan ik wel al vertellen. Waarom? Omdat ik alleen maar fijne dingen ga aantrekken, daarom. 🙂