You are (not) alone

Eenzaam, zo voel ik mij soms. Beschaamd ook, zo zonder job. Ik heb zelfs een tijdje gedaan alsof er niets aan de hand was. Bang voor wat mensen er van zouden denken. Angst voor de reacties. Het lijkt ook alsof het moeilijk aansluiting te vinden is bij familie of sommige vrienden. Doe nu gewoon iets, neem werk aan. Maar wat is dat eigenlijk “iets” doen. Zouden er zoveel mensen zijn die een job doen waar ze elke dag met tegenzin gaan werken? OK met tegenzin is misschien wel wat overdreven. Niet al lachend, springend, enthousiast. Zoiets bedoel ik. Het lijkt alsof heel de wereld draait en ik zit er naar te kijken. Alsof iedereen meegaat in de dagelijkse race en ik stilsta. Zoals ze in een film soms laten zien. Dingen zoeven langs me heen, kinderen, auto’s, mensen met hun werktas, fietsers op weg naar hun werk. En ik. Ik sta er bij en kijk er naar.

Fascinerend is het wel, hoe verschillende mensen omgaan met dingen die “buiten” het normale vallen. Al kan je je afvragen wat normaal is. Als ik op mezelf ben, wat mediteer en mijn hart volg. Dan voel ik mij 200% normaal en één met mezelf en het pad dat ergens zal verschijnen. Het vertrouwen is groot. Ik berust erin dat alles gebeurt met een reden. Net zoals het spreekwoord “Na regen komt zonneschijn.” Het komt helemaal goed en het voelt echt als een geweldig kado, mijn tegenslag. Aan de andere kant, wanneer ik mij tussen andere mensen begeef. Voel ik mij eenzaam, raar, speciaal. Is het moeilijk uit te leggen wat ik bedoel. Ik probeer de rust die ik voel wanneer ik mediteer over te brengen. Het lukt me meer niet dan wel. En dan raak ik uit evenwicht. Voel ik mij alleen. Bedenk ik weer even of ik toch niet abnormaal ben.

“You don’t always need a plan. Sometimes you just need to breathe, trust, let go, and see what happens.”

-Mandy Hale

 

Ik wil het masker niet meer dragen, kan het ook niet meer verdragen. Dit is wie ik ben. En dit is waar ik zit. Thuis. Zonder werk. Voorlopig… C’est moi. Puur natuur. Met een hoofd vol dromen en plannen. Het is oké dat niet iedereen het begrijpt, het is oké dat sommigen me raar vinden. Ik vind anderen soms ook raar. In de omgekeerde richting dan. Hoe kan je nu elke dag werk doen dat je geen energie geeft? Maar ook dat is normaal. Omdat ieder in een andere groeicurve zit. De ene weet perfect wat hij wil op zijn 18 de ander komt er pas achter na 50 jaar. En nog anderen blijven heel hun leven ploeteren en zwoegen op een job (of iets anders) waar ze eigenlijk niet thuishoren. Omdat ze nu eenmaal de overtuiging voor zichzelf hebben gecreëerd dat dat het beste is wat ze verdienen.

Wel ik heb de overtuiging, dat ik een werk verdien waar ik van hou. Dat ik met hart en ziel zal doen. Waar ik anderen kan helpen, me helemaal kan smijten. Iets kan teruggeven en uitgedaagd wordt om te denken. Echt te denken. Dus vanaf nu is dat waar ik voor sta. De believer in mij staat naast me. Dus alleen ben ik nooit. Er zijn ook zoveel mensen die me graag zien. Liefde komt van alle kanten. Dit is mijn masker en ik zet het af. Als er maar 1 iemand baat bij heeft ben ik al tevreden. Ongetwijfeld ben ik niet de enige die hier door gaat. Jij daar, jij die dit leest. Als je je eenzaam voelt, of soms beschaamd. Geloof in jezelf. Geen schaamte. You are NOT alone. Niemand is alleen. Wij passeren allemaal deuren naar groei. Deze is toevallig mijn deur die ik moet nemen. Ik kies voor kansen. Ik kies voor de toekomst. Die nog mooier gaat zijn dan hij al is. En ik ben dankbaar voor het prachtige leven dat ik al heb. Life is beautiful ❤

Alles is goed.