HUMAN Resources?

Ik ben ondertussen terug van een GEWELDIGE vakantie in Ibiza! Het rare is dat ik geen nieuws meer heb gekregen van mijn sollicitatie, nochtans zou ik wel feedback krijgen. Onbewust weet ik dat het niet oké is. Op reis heb ik me al bedacht dat ik de job eigenlijk niet echt wil doen. Maar er is nog een verschil tussen de job niet willen doen en ze niet mogen doen. Op reis voelde het alsof ik geen nieuws kreeg zodat ik een week onbezorgd kon genieten. Zonder me zorgen te maken over het gegeven “inkomsten”. Want daar komt het uiteindelijk op neer. Een mens kan zoveel naar zichzelf op zoek gaat dat hij/zij wil. Op een gegeven moment moeten de rekeningen betaald worden. Het is voor mij een dunne en moeilijke lijn. Ik blijf vasthouden aan mijn overtuigingen en dromen, maar makkelijk is dat niet in deze situatie.

En net als verwacht kreeg ik vandaag telefoon met de feedback. Het was een beetje een vreemde sollicitatie. Met de manager in kwestie had ik een goed en aangenaam gesprek. Daar leek het alsof het een kwestie van afhandelen was. (los van mijn gevoel of ik het wel wou doen uiteraard). Daarna had ik een gesprek met iemand van HR. HUMAN resources. Dat gesprek verliep een beetje vreemd. Wanneer ik hem vertelde waar mijn ambities lagen, waar ik op termijn naar wil groeien. Dat ik niet in een hokje pas, die 15 jaar ervaring staat op mijn CV. Maar dat hoeft allerminst een vaststaand gegeven te zijn voor de komende 25 jaar mag ik hopen? Hij bekeek me raar, wie wil er nu iets anders doen? Je competenties aanwenden in een andere functie? Hoe raar is dat? Laat ons zeggen we begrepen elkaar niet. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe het komt dat iemand van HR niet openstaat om mensen hun talenten en skills te laten ontwikkelen. En hij begreep niet dat iemand überhaupt interesse kan tonen in iets buiten haar domein.

Enter het telefoontje met de feedback! En die was laat ons zeggen, een beetje hoogst ongeloofwaardig. Niet dat ik niet open sta voor feedback, integendeel. Open blik, spiegel kijken en leren. Daar hou ik van, maar een beetje gefundeerde feedback lijkt me geen overbodige luxe. Waar het op neer komt is het volgende:

• Ik schat het te eenvoudig in, of het ego is belangrijk – waarom hoort iedereen graag dat zijn job, zijn bedrijf, zijn omgeving moeilijker is dan een andere? Het kost mij moeite om te doen alsof elk bedrijf zijn eigen kernfysica wetten aan het schrijven is. Ja elke job heeft uitdagingen, maar daar hou ik van. Zonder dat ik als een bange wezel er aan begin.
• Ik stel mezelf niet in vraag: grappig en niet erg gefundeerd, ik doe niet anders. En als ik het niet doe zijn er mijn vrienden, collega’s of coach die me er aan doet herinneren. Het is dat mezelf in vraag stellen dat me de voorbije maanden heeft doen groeien. (figuurlijk dan, letterlijk zit ik vast aan de 1.60m 🙂 )
• Ik ben te zelfzeker: deze neem ik aan, zo kom ik ongetwijfeld vaak over. De waarheid is dat ik het vaak ook niet weet. Maar vanuit een can-do attitude handel. We komen er wel, zitten kniezen helpt niet. Het komt alleen soms wat te zelfzeker over, terwijl ik diep vanbinnen ook heel erg lief ben.
• En nog wat feedback die totaal in tegenstrijd zijn met een eerder assessment dat ik deed. Sterker nog, de feedback komt na een gesprek van 1 uur.

Ik maak me wat zorgen, is dat ons HR beleid in het doorsnee bedrijf? Human is er weinig aan in ieder geval. Feedback is a gift, maar zorg dan ook dat de ontvanger er iets mee kan. Dit is gebaseerd op verschillende opvattingen en komt vooral terug op de vraag: waarom heeft iemand interesse in een domein buiten haar 15 jaar ervaring voorheen?

‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!’

-Pipi Langkous

Maar ik blijf mezelf. Niemand heeft er toch iets aan als ik standaard antwoorden geef op geweldige vragen als “waar wil je binnen 5 jaar staan?”. Wat zijn dat ook voor vragen… Ik wil authentiek blijven, het kost me wel meer dan eens een deksel op de neus (eye rolling smiley). Dit geeft me een raar gevoel, maar tegelijk ook een boost. Want het idee dat ik op mijn ski-vakantie plots kreeg, sluit hier perfect bij aan. Tijd om dat idee te laten rijpen en wanneer de tijd er rijp voor is het helemaal te ontvouwen. Ongetwijfeld ben ik niet de enige die tegen vooroordelen aanloopt. Ik ben niet de enige die een andere richting uit wil zonder dan ineens schoenmaker te willen worden, het gaat mij om de competenties en de skills van iemand. Wat wil een mens, wat kan een mens? Wat kun jij, wat kan ik bijdragen aan deze wereld? Waar krijg je goesting van? Wat is je drijfveer? Wat brengt je energie? Klinkt dat zweverig? Misschien, maar het is wel een geweldige drijfveer om het verkondigen van je passie. En die heeft iedereen, het is alleen een zoektocht om ze te ontdekken. Let’s go!