Vlotte ochtend! Ik heb net de kinderen afgezet op school en ik ben op de terugweg naar huis. Een fijn gevoel overheerst. Het gegeven dat we vorige week een leuke ski-vakantie hadden en ik overmorgen met mijn beste vriendin en de rest van de bende naar Ibiza vertrek zal er ook wel iets mee te maken hebben. Halverwege de weg naar huis krijg ik telefoon van het rekruteringskantoor. Net voor de vakantie ben ik voor een derde keer op gesprek gegaan. Dat verliep allemaal super vlot. Zo heb ik 4 mensen gezien en een vrij goed beeld van de organisatie. De eeuwige positivo in mezelf heeft er zin in! Ik neem op met een boel enthousiasme. Er vanuit gaande dat het nog een thick in the box is.
“Hallo, ik moet nog even terugkomen op de gesprekken die je hebt gehad.” Ja graag, ik ben er klaar voor. Plots, bam. Nee sorry, ze gaan voor de andere kandidaat gaan. “Euh, kan je dat nog eens herhalen?”. Het. Wordt. Niets. Van de 4 personen die ik gezien heb, is er eentje die niet geheel overtuigd is. Blijkt dat diegene te zijn met de beslissingsmacht. Er komen wat argumenten, over dingen die ik voor het eerste gesprek zelfs al heb meegedeeld. Ik bedank de man, die zelf ook niet goed weet wat hij moet zeggen en leg neer. G*tver! Sh*t! Verstomd zit ik in de auto en rij ik verder naar huis.
“Als we alleen op zonnige dagen wandelen bereiken we nooit onze bestemming.”
-Paulo Coelho
Het komt als een mokerslag, verdomme! Zelfs voor een positivo als ik is het lastig. Vallen en opstaan. In mijn hoofd gaat er van alles rond. “Hey misschien moet je wat water bij de wijn doen?” Ja ja kan allemaal zijn, maar alles in mij zegt dat ik nu geen water moet nemen. (Dat drink ik trouwens al genoeg). OK er is geen man overboord, er loopt nog een andere procedure. Waar ik ook snel feedback van zal ontvangen. Al is dat wat dubbel, het is niet helemaal mijn ding. Of ik heb er twijfels over. Het is teveel mijn ding. Eigenlijk exact wat ik deed en wat ik voor lange termijn niet meer wil doen. Zie mij hier nu zitten aan de keukentafel. Van super hoopvol een half uur geleden, naar boos en ontgoocheld.
We zijn april, maar bij mij vanbinnen is het nog altijd winter. Lente! Ik wil lente! Waar vogeltjes fluiten, bloemen opkomen en nieuwe dingen ontstaan. Ik heb nood aan warme zonnestralen op mijn gezicht. Een beetje positiviteit die alle angst en onzekerheden luchtiger maakt. Iets dat me helpt. Want ik kan het even niet meer opbrengen positief te blijven. Dus ga ik in bad, helpt altijd. Wat muziek op, beetje vloeken tegen niets. Als ik in het schuim lig komt stilaan mijn strijdlust terug. Ik vraag het universum om alsjeblieft niet te lang meer te wachten. Geen idee hoe lang ik het nog volhoud zo. Geloven in mezelf en leven vanuit vertrouwen. En toch doe ik het. Het is een onverklaarbare kracht die me doet doorgaan. Ooit. Ooit zal het duidelijk worden waarom en waar ik moet zijn. Dus ik heb vertrouwen. Alleen vandaag even niet. Morgen, morgen gaat het beter zijn.
Terugnaarstart 
Plaats een reactie