De ingeving

We zijn op skivakantie, na de woelige weken doet het mij deugd eens weg te zijn. Gewoon verstand op nul en me ten volle concentreren op van de berg afglijden. Het ziet er allemaal makkelijk uit. En voor diegenen die van jongs af al kunnen skiën is het niets, maar voor mij is het hard focussen. Het is voor mij de derde keer dat ik een weekje op de latten sta. Drie jaar geleden ben ik voor de eerste keer met mijn dochters op ski-vakantie geweest. In een zotte bui vooral. Ik hou van de sneeuw, maar had nog nooit leren skiën. Omdat ik het een goed plan vond om het de meisjes op “jongere” leeftijd te leren, zaten we enkele maanden en 1000km later in Frankrijk. Die reis had ik uiteraard onderschat. Met mijn “ik kan dat wel” attitude, stond ik doodmoe na een lange rit aan te schuiven om ski-botten, latten en helmen op te halen. Dat moment zal ik nooit vergeten, ik dacht letterlijk “Wat een dom idee was dit nu weer!”. En elke ochtend als Marie haar voetjes in de botjes propte keek ze me aan met de droge mededeling “IK WIL NIET GAAN SKIEEN!”. Gevolgd door een triestige snoet.

Het is gelukkig goedgekomen met de meisjes en de sneeuw, ze leren super snel. Doen alsof ze nooit anders hebben gedaan. En ze zijn er helemaal zot van! Het kost me in de namiddag enorm veel moeite om ze bij te houden. Gevolg is dat ik elke avond doodmoe in mijn bed kruip. De lopende sollicitaties laat ik even voor wat ze zijn en ik geniet gewoon van het moment. Ik geniet van de sneeuw. Van het gevoel boven aan de top te staan en te bedenken dat alles mogelijk is. De stilte, het uitzicht. Bovenop een berg overvalt de rust me. Alles is mogelijk, dat is wat ik voel als ik in een liftje naar boven zweef. Op een gegeven moment zie ik tussen de sneeuw en de bomen zelfs een ballon in de vorm van een hart. Hoe hij daar terecht is gekomen weet ik niet, maar het is een prachtig moment. Ik voel me gesteund en geliefd.

“Silence is a source of great strength.”

-Lao Tzu

Ik lig in mijn bed, amper 21u en ik zou al kunnen slapen. Die fysieke inspanningen zijn exact wat ik nodig heb. In het donker lig ik wat te kijken, niet echt na te denken maar gewoon te zijn. Wanneer ik plots een idee krijg. Er schiet me een naam in mijn hoofd en een idee waar ik iets mee wil doen. Het is alsof iemand iets in je schoot werpt waar je niet op zit te wachten. Alsof mijn onderbewustzijn me iets influistert. Ik neem snel mijn gsm en begin notities te nemen. Heel onsamenhangend, maar ik zal er later wel iets van kunnen maken. Het voelt een beetje raar allemaal. Ik voel me blij, opgewonden. Alsof ik hier de start maak van iets nieuws. Hoe en wat weet ik nog niet. Maar het geeft me in ieder geval energie om af en toe eens toe te laten het niet te weten. In de stilte komen soms de beste ideeën, let’s hope so.

Het geeft me weer vertrouwen in de toekomst, wat er komt weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik op het juiste moment de juiste job zal tegenkomen. Of een ander pad waar ik op terecht kom. Vertrouwen hebben is ook gewoon veel minder vermoeiend dan angstig zijn. Vertrouwen. Dat probeer ik de komende tijd te onthouden. Als ik nog eens tegen de muur knal. Of smeek om een teken in welke richting ik moet gaan. Alleen zo werkt het niet, pas als je vanuit vertrouwen leeft, zal het juiste pad zich ontvouwen. En het gaat beter zijn dan verwacht. Cross fingers! ❤