Ik zit in de auto als ik telefoon krijg van een vriend, correctie mijn BESTE vriend. Hij is de man van mijn beste vriendin en bij uitbreiding ook mijn man. Als er klusjes te doen zijn toch 🙂 Samen met mijn papa en mijn schoonbroer zowat de belangrijkste mannen in mijn leven. (Ok – ook de vader van mijn kinderen hoort erbij, net omdat hij de vader van mijn prachtige kinderen is) Hij belt me om te vragen hoe het gaat met mij, zo na mijn ontslag. Hoe lief! “Het gaat goed, dankjewel. Het kost me wat moeite het los te laten, maar ik geef het een plaats.” Na een paar minuten zegt hij dat mijn vriendin zich zorgen maakt om mij. Waarom? “Omdat je zei dat je tijd voor jezelf nodig had”. Oh ja dat, geen zorgen ik ben niet depressief of zo. Ik heb inderdaad wat tijd voor mezelf nodig, de voorbije maanden hebben me veel energie gekost. Maar het komt helemaal goed!
“Ja – nee – dat bedoel ik niet” Ah ok, wat bedoel je dan wel? En hij steekt van wal. Of mijn prioriteiten wel goed liggen? Wie wil er nu zichzelf en zijn doel van het leven wat gaan ontdekken als je geen werk hebt? Hij komt met een plan, een rationeel plan.
Stap 1: Zoek zo snel mogelijk werk. Eender wat. Stap 2: Ga EINDELIJK eens op zoek naar een partner. Lees: stop met veeleisend te zijn. (wat ik overigens echt niet ben) Stap 3: Bekijk de regeling met je kinderen nog eens. Ze zijn zoveel bij jou, dat je bijna nooit tijd hebt voor jezelf. Voila, het stappenplan van mijn (beste) rationele vriend. Kant-en-klaar, ik heb het gewoon maar te implementeren. Waar wacht ik op?
“Have the courage to follow your hart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.” Steve Jobs
Het komt binnen, het voelt alsof er iemand op mijn borstkas is gesprongen. We praten nog wat heen en weer en we sluiten het gesprek af. Ik zie het voor mij, hij zit in de auto denkende dat dit een heel goed idee was. Dat hij me de peptalk heeft gegeven die ik nodig had. De ratio eens wakker maken! Ik weet me geen houding te geven. Mijn adem is zoek en ik heb een beklemmend gevoel op mijn borst. Het komende kwartier sijpelt het gesprek langzaam binnen. Doe ik alles verkeerd?
Mentaal overzichtje:
- Werk: ontslagen en nog niets anders gevonden/aangenomen
- Partner: sinds mijn scheiding geen volwaardige nieuwe relatie
- Kinderen: ze zijn heel erg aanwezig, maar ik zie ze doodgraag
Heb ik zo een puinhoop gemaakt van mijn leven? Ben ik echt die mislukkeling? Op papier wel als ik mijn lijstje zo bekijk. Alleen, zo voelt het niet. Het voelt helemaal het tegenovergestelde. Alsof ik op koers ben naar iets veel beter. Dat is gewoon moeilijk uit te leggen aan anderen die niet in de fase van diepe zelfreflectie zitten. Een rationeel mens, die baadt in de (ingebeelde) zekerheden stelt zich die vragen niet. Als je op zoek bent naar je levensdoel, zijn er meer echt eenzame momenten dan wanneer je meegaat met de stroom. Tot je gelijkgestemden tegenkomt, of het doel duidelijker is en verklaarbaar aan anderen.
Ik kruip in bad, ontredderd en angstig. Waar ben ik in godsnaam mee bezig?! Ik zet wat meditatie muziek op. Stuur naar een vriendin – die mijn spirituele ontdekking deelt – of ik echt slecht bezig ben? Stuur naar mijn beste vriendin dat haar man een engel is, alleen niet vandaag. In het schuim en bij de muziek kom ik terug tot rust. Ik krijg een sms terug van de ene vriendin, dat ik ABSOLUUT geweldig bezig ben. “Blijf jezelf! Volg je hart!” Ik dompel me onder in het schuim. Het water spoelt mijn tranen weg. De muziek verdrijft mijn gepieker. Ik ben wel goed bezig zeg ik tegen mezelf. Terug naar start gaan kost nu eenmaal moeite en vastberadenheid. En oh boy, ga ik mijn voorraad doorzettingsvermogen plunderen in de toekomst. ❤
Terugnaarstart 
Plaats een reactie