It’s a man’s world

Vandaag heb ik een gesprek met een headhunter, of recruteringskantoor zoals je wil. De voorbije 6 weken heb ik al wat mensen gezien en eigenlijk vind ik het wel leuk. Nieuwe mensen leren kennen, nieuwe wegen bewandelen. Al heb ik vooral het gevoel dat ik wat in cirkels blijf draaien. Ik wil iets nieuws, iets anders dan wat ik al heb gedaan. Niet dat mijn job ervoor niet leuk was, maar de uitdaging is er een beetje vanaf. Het liefst van al zou ik ergens op botsen, zoals een kind spontaan tegen de oplossing van een probleem aanloopt. Alleen kan je dat niet forceren, denk ik. Dus ga ik verder met solliciteren, mensen aanspreken en netwerken.

Het gesprek is in Brussel, het is een kantoor dat niet helemaal bij mijn ervaring past. Eerder een kantoor voor sales profielen, dat lijkt me nog iets. Dus ga ik met volle moed ernaartoe. Aan de telefoon klinkt de man aangenaam en down-to-earth, exact wat ik nodig heb! We beginnen het gesprek zoals altijd met te vertellen over mijn ervaringen, wat ik zoek en waar. Na een tijdje zegt hij dat ik het profiel heb van een ondernemend iemand, zelfstandig wil zijn. Er volgt een tekening met een pyramide van wat je kan doen als job, van veilige haven en standvastigheid naar ondernemend en per definitie ook risicovol.

Hij is duidelijk goed in zijn vak, want weet nogal snel mijn persoonlijkheid deels te doorgronden. Ik ben helemaal mee en het is echt een amusant gesprek. Tot het plots een beetje vreemd wordt. Hij vraagt me of ik getrouwd ben, ik antwoord dat ik niet meer getrouwd ben. Hij schrijft iets op en kijkt al een beetje bezorgd. Dan vraagt hij of ik een relatie heb. Ik antwoord “Nee…en wat is de relevantie juist van deze vragen?”. Er volgt een uitleg, dat single vrouwen niet zo een goed idee zijn. Omwille van de stabiliteit, blijkbaar is een mens in een relatie stabieler dan alleen. En dan nog met kinderen?! Mijn god, ik ben een vogel voor de kat! Ik antwoord hem dat er met mijn stabiliteit niets mis is, dat ik al enkele jaren het prima red. Bovendien ben ik zeer goed in organiseren, change management, crisis management, logistiek,…en ga zo maar door.

“Every experience, no matter how bad it seems, holds within a blessing of some kind. The goal is to find it.”

-Buddha

Hij kijkt me aan en vraagt of ik me in sollicitatiegesprekken kan aanpassen aan de interviewer. Rustig zeg ik “Ja, dat hangt af van wie er voor mij zit.”. Het lijkt hem te dagen dat het niet zo bijzonder verstandige vragen waren wanneer hij zegt dat als hij zich boertig gedraagd ik  dus ook van me afbijt. Zoiets ja. We ronden het gesprek af, volgens hem ben ik perfect geschikt als zelfstandige, maar door mijn “situatie” ga ik de stap nooit zetten. Mocht ik toch willen, ik mag bij hem komen werken als zelfstandige. Mocht ik willen…yeah right!

In de auto bedenk ik me dat dit het meest vreemde gesprek is dat ik al heb gehad, althans voor een sollicitatie. Misschien is het zijn manier om mensen te testen, een interview techniek om te zien hoe goed sollicitanten van zich af kunnen bijten. Of een tactiek om te zien of iemand in zijn team zou passen. Het blijft enorm vreemd en bovenal vreselijk discriminerend. Hij heeft me een papier meegegeven met wat info en een datum. Tegen dan kan ik terugbellen als ik er over heb nagedacht. Ik ga hem niet bellen, al kan ik niet ontkennen dat hij wat heeft losgemaakt. Een zwakke positie om te ondermenen? Nood aan een USP? Nooit mijn dromen najagen uit angt? Ik dacht het niet! Wat hij kan, kan ik ook. Tegen dat ik thuis ben, ben ik strijdvaardiger dan ooit. Schrik van ondernemen? No way, watch me! Ik ben hem zelfs dankbaar, als ik ooit een onderneming heb opgestart stuur ik hem een kaartje. Dan gaan we samen een pint drinken, als hij getrouwd en nog stabiel is uiteraard. 😉