Window of Hope

Vandaag ga ik naar een recruiting-kantoor. Ze belden me op, net nadat ik twee aanbiedingen had geweigerd. Alsof het zo moest zijn! Volgende week heb ik nog een gesprek met een ander kantoor. Ik rij wat af deze dagen, maar hey het heeft zijn doel. Vandaag gaat het om een concrete vacature die ze in portefeuille hebben. Dus ik ga er naartoe met een open blik en we zien wel. Ik neem mijn CV mee, denk nog even na over mijn positieve en negatieve kantjes. Wat een gedoe allemaal… In een gesprek van een uurtje krijg je dan allerlei vragen op je afgevuurd. Van “Waar wil je binnen 5 jaar staan?” tot “Vertel eens, waarom wil je juist ONZE firma?”. Het gaat soms aan me voorbij, sommige vragen zijn echt irrelevant. Ook niet bijster origineel. Het lijkt alsof je een toneel moet instuderen. Hoe beter je de tekst kan onthouden, hoe hoger de slaagkansen.

Ik spring in de auto en zet wat muziek op. Niet te veel file, dat valt al mee. Ook al ben ik een just-in-time iemand. (Of nee kom ik vaak te laat, ik beken). Op een solliciatie of intake gesprek is dat not done. Onderweg denk ik nog even na over wat ik wil, wat ik niet meer wil. Meestal ga ik vrij ontspannen naar een gesprek. Ik denk er over na en neem natuurlijk mijn CV mee. Maar het is niet zo dat ik thuis voor de spiegel sta te oefenen. Gewoon mezelf zijn, daar vertrouw ik op. Soms loopt dat goed en soms loopt dat niet goed. Als het niet goed loopt, is dat meestal een indicatie naar de match tussen beide partijen. Of dat dan helemaal “niet goed” is weet ik niet. Het is maar hoe je het bekijkt. Vandaag weet ik niet wat de juiste aanpak is. De onzekerheid overvalt me. Is koppig mezelf blijven de juiste aanpak? Is er nu echt geen job voorhanden die ik graag doe en waar ze mij willen zoals ik ben?! Hoe moeilijk kan het zijn…

“Pas als je de moed toont je eigen weg te gaan, toont de weg zich aan jou.”

-Paulo Coelho

Het is een mooi kantoor, ik ben er in het verleden nog al geweest. De persoon die me ontvangt is super vriendelijk en toegankelijk. Ook al zit hij strak in het pak. Zijn vriendelijkheid is fijn. We praten over wat ik graag wil doen en niet meer wil doen. Na ons gesprek zegt hij me dat hij me helemaal begrijpt. Dat ik niet per se wil vasthangen aan mijn CV, dat ik competenties heb die zeker inzetbaar zijn voor andere functies. Er zit ook iets in volgens hem. Alleen zo werkt het niet. Zo. Werkt. Het. Niet. Waarom niet eigenlijk? Bedrijven willen mensen die meteen inzetbaar zijn, plug& play. Daarbij gaan ze uit van titels op je CV. Hij kan me dus alleen functies aanbieden die direct te linken zijn aan mijn CV. De vacature die hij heeft openstaan is wel breed en hoewel ik in eerste instantie dacht “nee, toch maar niet”. Doet een verder gesprek met hem me denken dat een mens soms eens moet springen.

We sluiten het gesprek af en hij gaat mijn kandidatuur aan het bedrijf overmaken. Goedgezind stap ik mijn auto. Enige twijfel bekruipt me, maar tegelijk zie ik ook alle positieve kanten van deze kans. Er zal toch wel een reden zijn waarom ik op dit gesprek ben gekomen? Het enige wat ik nu kan bedenken is dat dit de job is die ik moet doen. Ik krijg telefoon op het moment dat ik wat eigenzinnig twee andere aanbiedingen afwijs. Dit is ook gewoon beter. Als ik op de autostrade rij passeer ik een vrachtwagen met in het groot “DREAM BIG” op. Het doet me lachen, tekens ontdekken vind ik leuk. Na een paar minuten speelt er op de radio een liedje met de titel “Window of Hope”. Ha voila, dit is het! Mijn baken, mijn hoop. Het komt allemaal wel goed. Ik geloof erin. ❤