De topdokters zijn weer terug op tv, hoe gezellig. Het zijn deze keer stuk voor stuk prachtige mensen lijkt me. Niet alleen super intelligent (de dokter die chirurg is én in Duitsland werkt. Hoe slim kan iemand zijn 😮 ) maar vooral stuk voor stuk echt mens. Diegene die ik graag zie is dokter Liesbeth Lewi, waarschijnlijk omdat het zo dicht bij mijn ervaring ligt. Op een gegeven moment zit ik te kijken naar een aflevering over een dame die een meerling had en er eentje moest opgeven. Plots krijg ik een sms van mijn beste vriendin, met de vraag of het bij mij ook zo was. En ik besef, ik praat veel maar heb nooit echt verteld hoe diep dit op me heeft ingehakt.
Mijn jongste is deel van een tweeling, twee meisjes. Toen de gynaecoloog er achter kwam wist ik niet wat ik hoorde. Een tweeling?! Eerst was er verbazing, maar daarna was er alleen maar vreugde. Na al die behandelingen zouden we plots met 3 dochters door het leven gaan. In gedachten zag ik onze tweeling voor mij en ik was gelukkiger dan ooit. Toch wist ik onbewust dat het niet goed zou zijn, ik liep in een winkel op zoek naar een tweeling buggy en bedacht me “als het nu misgaat, heb ik dit plezier toch beleefd”. Het was niet de eerste keer dat ik een voorgevoel had over iets. En het ging mis, er zat een meisje in mijn buik dat geen overlevingskansen had.
“Annabelle, het wordt niets zonder jou, Annabelle”
-Hans De Booij
Het afscheid, de rest van de zwangerschap, de geboorte van mijn andere dochter, alles stond in het teken van blijdschap. Van dankbaar “je hebt er toch nog één”. Alsof de ene dochter de andere kan vervangen. Ik heb gehuild, mijn verhaal verteld. Maar vooral de zakelijke en nuchtere dingen, gevolgd door “het was echt hard”. Alleen heb ik nooit echt over mijn gevoelens willen praten, nooit echt door het verdriet gegaan. Ooit ging ik enkele sessies naar een psycholoog en hij vertelde me erover te praten. Ik werd boos en zei dat ik daar het nut niet van in zag. De vader van mijn prachtige dochters zei dat ik er over moest praten, ook naar hem wou ik niet luisteren. Ik kon het niet, het voelde als verraad, alsof ik niet mocht rouwen om mijn dochter die ik had gedragen. Want ik had een tweede gezonde dochter gekregen en zij had geen kans gekregen. En wat dan met al die mensen die hun kind verliezen na de geboorte? Ik zocht excuses, ging door met de orde van de dag en suste mezelf dat er mensen zijn die het nog veel erger hadden. En dat is ook zo.
“I’m letting go.
You let go a long time ago,
and I realize that
it is time for me
to do the same.”
Het zorgde ervoor dat ik jaren leefde met een soort eelt laag rond op mijn hart en ziel. En dat zonder dat ik het zelf doorhad, tot nu. Iets wegsteken lost het niet op, uitgerekend nu ik door een andere rouwfase rond mijn werk en op zelf-ontdekking ga, komt dit ook nog op de proppen. Een Ayurvedische massage en consult doet er nog een schepje bovenop. Het was een beetje freaky, maar na enkele minuten pols voelen zegt de lieve man dat ik opgekropte pijn en schuldgevoel heb in mijn hart en mijn baarmoeder. Het is tijd om los te laten. Ik ben naar huis gereden en heb de hele avond gehuild. Bij elke tweeling die ik zag dacht ik aan haar. Bij elk verdriet dat ik wou voelen dacht ik dat ik daar geen recht op had. Maar het is tijd om het schuldgevoel te ondergaan en te rouwen om het verlies van mijn baby. Het doet pijn, de rouwe pijn steekt de kop op alsof het gisteren was. Ik kan me alle details nog herinneren, de rationele kant die wou doorgaan, voor mijn andere kinderen. ‘Cry your guts out till you got no more’ zingt Eels, wel zoiets is het. Loslaten is een proces van vallen en opstaan, maar je moet erdoor. Want vroeg of laat breekt het je.
Ik heb een tweeling, ze zullen voor mij altijd een tweeling blijven. Ook al is de jongste nu alleen, ze is een speciaal kind. Ze lijkt een ouder zieltje, heel gevoelig, heel vatbaar voor het spirituele. De foto van haar tweelingzusje’s echo staat nog altijd op de kast, al 9 jaar. Nu pas denk ik dat ik de foto zou kunnen opbergen, omdat ze in mijn hart zit. Maar dan voor echt, ze is bij me elke dag. Niet meer als pijn, maar in een vrolijk gevoel. Ze is er in mijn stilte momenten. Mijn hart en ziel is vrij, vrij van het jarenlange verdriet om haar. Ik heb er vrede mee, ik hou van haar. Ze is onze beschermengel, helpt ons op pad. Ooit ontmoeten we elkaar weer. ❤
Terugnaarstart 
Plaats een reactie