Ik hoor het aan haar stem. Mijn beste vriendin bedenkt waar ik in godsnaam mee bezig ben. “Neem toch gewoon snel een job aan! Dan verdien je geld en kan je van daar verder”. Het is nu drie weken dat ik thuis ben, ik ben direct beginnen rondbellen, solliciteren, mensen die ik ken aanspreken,… Het leuke is dat ik al veel fijne mensen heb ontmoet en al veel fijne gesprekken heb gehad. Dat is zo fijn aan ‘opnieuw’ beginnen, de kansen die zich aandienen, de mensen die je ontmoet. Het witte blad vanwaar je mag beginnen. Het loopt ook goed, ik heb snel 2 jobaanbiedingen. Uitdagende, leuke jobs. Maar het wringt, ik zit met een knoop in mijn maag. Er is geen “ja hier gaan we voor!” gevoel. En dat is nu net wat ik niet wil, oppervlakkigheid. Me 200% smijten, dat wil ik doen. En dus beantwoord ik beide voorstellen negatief. Er zijn natuurlijk ook nog wat andere factoren die ervoor zorgen dat ik het niet aanneem. Maar bottom-line blijft de uitkomst dezelfde: ik zit zonder werk en weiger twee aanbiedingen.
Het is moeilijk uit te leggen waar om ik het niet wil. Het voelt niet goed, het voelt alsof ik mijn buikgevoel totaal zou negeren en enkel met de ratio zou beslissen. Waar op zich niets mis mee is, alleen kan ik het nu niet. Ik weiger zomaar in iets te springen zonder passie en hoe meer ik dat doe, hoe eenzamer ik word. Welke gek met een hypotheek, twee kinderen en zonder partner wil er nu geen werk doen omdat het niet goed voelt? Ik dus! De weg naar voldoening is nog lang denk ik.
“Unless You Puke, Faint or Die, Keep Going!”
-Jillian Michaels
Maar geen nood, ondertussen kreeg ik al telefoon van een ander kantoor, daar mag ik snel langs voor een intro gesprek. Ze hebben een functie “in portefeuille” zoals ze dat zo mooi formuleren. Als ik de job omschrijving krijg is mijn eerste reactie, bwa misschien toch maar niet. Maar ik laat het rusten en lees het op het einde van de dag nog eens door. Misschien is dit wel echt iets voor mij: niet te ver pendelen, brede verantwoordelijkheden en de mogelijkheid om ook nog andere functies dan enkele de financiële onder mijn hoede te nemen. Hoe meer ik het lees, hoe overtuigder ik ben. Dit is het voor mij, dit is de job!
Dingen gebeuren met een reden, dus heb ik er alle vertrouwen in dat mijn intuïtie en mijn buikgevoel volgen het juiste is. Hoe moeilijk en hoe eenzaam dat ook is. Eerst is er begrip als je op zoek gaat naar een nieuwe uitdaging, medeleven ook als je eigenlijk andere opportuniteiten in gedachten had. Dan komt de fase dat mensen je aanmoedigen en als je iets niet wil aannemen er volgt “oh maar er zijn nog opties genoeg, doe wat je graag wil!”. En nog iets later beginnen anderen te twijfelen, of je ze allemaal nog wel vast zitten hebt. Die vijzen in je hoofd. Tot de enige die nog in jezelf gelooft, jij zelf bent. Dat moment, prent ik mezelf in, zal ik me niet van mijn stuk laten brengen. Blijven geloven in jezelf, dat is essentieel. Ik denk dat ik in fase 1 ben beland, dat de meest rationele mensen die dicht bij me staan en me graag zien een kleine ongerustheid beginnen te ontwikkelen. Maar het is prima zo, het gaat nog. En hey, ik ga gewoon snel een andere boeiende functie voorgesteld krijgen, ja toch?
Terugnaarstart 
Plaats een reactie