Say yes to new adventures!

Het is een raar gevoel, ik ga voor de laatste keer naar het werk. “Mijn werk”. Al is het dan het mijne niet echt. Dat heb ik altijd al gehad, als ik ergens werk is dat allemaal “wij”. Zelfs nu betrap ik mezelf er nog op, als mensen me vragen wat ze maken of doen op het eerste bedrijf waar ik heb gewerkt, of dat erna. Dan begin ik steevast met “wel wij..” en dan volgt meestal een enthousiaste uitleg over wat er allemaal gebeurt in dat bedrijf. Dat is een positieve eigenschap denk ik zelf (of maak ik mezelf wijs). Ik heb overal graag gewerkt en ja er zijn minder leuke dingen en leuke dingen. Maar elk bedrijf, elk station heeft me enorm veel geleerd en daar ben ik dankbaar om. Ik kijk op alle ervaringen met een tevreden en warm gevoel terug.

Ooit heb ik een job niet gekregen, omdat ik te enthousiast vertelde over mijn toenmalige job. Ik zat al meedere jaren te pendelen naar Beerse en ik vond het tijd om iets te vinden dichterbij en met meer uitdagingen. Op een bepaald moment in het gesprek komt de vraag “Wat doe je nu van werk”. Waarop ik begin te vertellen, iets te enthousiast blijkbaar. De feedback die ik kreeg was dat ik mijn job blijkbaar nog heel graag deed omdat ik een uitgebreid en vrolijk relaas had gegeven. Dat vond ik raar, er heerst blijkbaar de idee dat je alleen van werkgever kan wisselen als je het grondig beu bent. Waardoor ik nu dus op zoek ga naar een andere job, maar beheerst enthousiast. Niet zeker of ik dat kan, mijn gezicht spreekt nogal eens vaak voor mij 😉

“There will come a time when you believe everything is finished.

That will be the beginning.”

-Louis L’Amour

Ik kom buiten bij de HR manager, c’est fait. Het einde van mijn huidige functie is besloten. We zijn tot een akkoord gekomen en ik ben er blij om. Mijn taak zat er op. Het is een raar gevoel. Ik voel alleen maar bevrijding, luchtheid, wat zweverige voetjes. Ik passeer twee collega’s en zeg hen dat ze me straks over de parking kunnen zien zweven. Daar heb ik de laatste weken van gedroomd als het me allemaal teveel werd. Gewoon zoals in mijn droom, mijn papieren in de lucht gooien. Mijn lieve collega’s het beste wensen en dan vol moed en zelfverzekerd de toekomst tegemoet stappen. Over de parking naar de ondergaande zon. Onzeker over wat komen gaat, maar zonder angst. In mijn hoofd is dat een zalig moment. En nu is het moment daar…

Als ik mijn spullen neem, glimlach ik zelfzeker en onzeker. Maar de verlossing doet me deugd. Enkele collega’s bekijken me alsof ik aan de drugs heb gezeten, vinden het knap hoe ik buiten stap. Het is gewoon tijd voor een nieuwe bladzijde, een nieuw hoofdstuk. Al heb ik meer het gevoel dat ik ga voor een nieuw boek. Dit wordt een speciaal jaar, 2018 is het jaar van de veranderingen. Dat voel ik aan alles, maar ik ben me er nog niet helemaal bewust van. Dus ik laat me overspoelen, ik laat het allemaal op me afkomen. En morgen, morgen doe ik gewoon lekker niets. De dag erna zal ik wel een job beginnen zoeken, dat lukt zeker wel snel. Ik heb er moed op, life will happen.